Lichamelijke en psychosociale gevolgen

Bij vrouwen stopt de menstruatie, want de hormonen die voor de menstruatiecyclus zorgen, nemen af tot het niveau van voor de puberteit. Het uitblijven van de menstruatie gaat gepaard met tijdelijke onvruchtbaarheid. Dit komt omdat het lichaam als natuurlijke bescherming het uitsluit onder deze slechte lichamelijke omstandigheden zwanger te raken. Op termijn kan door een tekort aan oestrogeen (wanneer menstruatie uitblijft) botontkalking (osteoporose) optreden.

Door een onregelmatig eetpatroon is de bloedsuikerspiegel onregelmatig waardoor een lichamelijke behoefte kan ontstaat voor een eetbui.

De ademhaling en de hartslag worden trager. Ook de bloeddruk daalt. Dit komt doordat het lichaam bij een dalend gewicht en verminderde voedselinname zoveel mogelijk overschakelt op besparing in de stofwisseling. Als gevolg hiervan voelen de patiënten zich dikwijls erg moe, duizelig, lusteloos, depressief.

Doordat er weinig eten wordt verbrand, daalt de lichaamstemperatuur en hebben de patiënten last van koude, blauwe handen en voeten. Ook kan, als gevolg van de lage lichaamstemperatuur, een donsachtige beharing in het gezicht, op de armen, borst en rug ontstaan.

Door ondergewicht of ernstige tekorten in de voedingsstoffeninname door een eenzijdig dieet, kan een (fysiologische) depressie optreden.

De conditie van het gebit en de haren verslechtert. De tanden kunnen aangetast raken door het maagzuur als gevolg van veelvuldig braken. Er kan haaruitval optreden. Het haar ziet er dof uit. De huid wordt droog en schilferig en verslapt.

Door de beperking van de voedselinname kan verstopping optreden. Dit is voor een anorexiapatiënt vaak een reden om in paniek te raken en haar toevlucht te nemen tot braken of laxeermiddelen.

Door langdurig en extreem gebruik van laxeermiddelen kan er onherstelbare schade worden toegebracht aan maag en darmen. Na het stoppen van het gebruik van laxeermiddelen, kunnen er tijdelijk problemen met de stoelgang ontstaan (obstipatie=verstopping). Meestal een reden voor een patiënt om in paniek te raken en weer over te gaan op hergebruik van laxeermiddelen.

Bij extreme vermagering ontstaat vaak een vochtophoping (oedeem) in de onderbenen.

Met grote regelmaat extreme diëten volgen, waardoor een sterk wisselend gewicht ontstaat, kan de stofwisseling ernstig verstoren. Dit leidt uiteindelijk tot het bekende jo-jo effect. Het gemiddelde gewicht stijgt na iedere lijnpoging en het wordt steeds moeilijker om nog af te vallen.

Het honger- en verzadigingsmechanisme raakt volkomen verstoord. De patiënten voelen op den duur niet meer wanneer ze honger hebben of voldaan zijn, of negeren.deze.signalen.

Anorexiapatiënten slapen vaak slecht. Meestal slapen zij moeilijk in of zijn al vroeg weer wakker. Vaak lossen zij dit probleem op door 's morgens vroeg al weer met werk, studie of andere activiteiten te beginnen. Anorexiapatiënten ogen vaak hyperactief en lijken veel energie te hebben.

Door het ontoereikende of eenzijdige dieet kunnen tekorten aan bepaalde mineralen en vitamines ontstaan. Bij patiënten die laxeer- en/of plasmiddelen gebruiken en/of regelmatig braken kunnen ernstige stoornissen in de electrolytenhuishouding ontstaan, in het bijzonder een tekort aan kalium. Dit kan leiden tot nier- en leverbeschadigingen, spierkrampen, hartritmestoornissen en zelfs hartstilstand.

Mensen met een eetstoornis voelen zich vaak onzeker, minderwaardig, geïsoleerd, verlaten en eenzaam. De omgeving begrijpt niet dat zij hun lichaam heel anders ervaren dan anderen het zien. De (evt.) vermagering en het abnormale eetgedrag roepen veel onbegrip en bezorgdheid op bij familie en vrienden. Daarom proberen zij hun eetstoornis zo veel mogelijk verborgen te houden en zullen zij allerlei smoesjes en uitvluchten verzinnen. Hierdoor kunnen zij door hun omgeving als leugenachtig of onbetrouwbaar worden ervaren.

Mensen met een eetstoornis zijn eigenlijk voortdurend bezig met het plannen en geheimhouden van haar eetgedrag. Dit veroorzaakt veel spanning. Iets gewoons als een etentje of een verjaardagsfeestje kan, iemand erg angstig maken. Door de stress worden ze kwetsbaar, onzeker, dwingerig of snel geïrriteerd en hebben ze last van grote stemmingswisselingen. Ze zijn erg veeleisend en streng voor zichzelf (en soms ook voor anderen). Moeten van zichzelf aan een heleboel regels voldoen en worden in hun denken en doen erg in beslag genomen door hun ziekte.

Mensen met een eetstoornis gaan zich op den duur steeds meer afzonderen van de mensen om hun heen. Ze zijn uiteindelijk alleen nog maar bezig met wél of niet eten, met dik of dun zijn, of met hardlopen, fietsen of zwemmen. Hoewel ze vaak grote moeite doen om zich zo aangepast mogelijk te gedragen, zijn zij zo door hun ziekte geobsedeerd, dat zij haast niets meer voor andere mensen of zaken kunnen voelen. Zij komen daardoor al gauw ongeïnteresseerd of egoïstisch over en raken in een sociaal isolement. Dit gebeurd natuurlijk ook andersom; en wordt iemand met een eetstoornis buitengesloten of genegeerd, niet meer uitgenodigd of aangesproken, omdat het zo moeilijk is om contact te maken.

Andere gevolgen van psychosociale aard zijn: perfectionisme, prestatiedwang, faalangst, gebrek aan zelfvertrouwen en eigenwaarde en een sterke behoefte aan sociale acceptatie. Financiële problemen als gevolg van het kopen van grote hoeveelheden voedsel voor een vreetbui, of laxeermiddelen, komen ook geregeld voor. Zo erg zelfs dat sommigen overgaan tot het stelen van voedsel, ed.

NB. Het komt niet zelden voor dat er een ernstige depressie optreedt, wanneer iemand al geruime tijd lijdt aan een eetstoornis en niet meer weet hoe hier uit te komen. Zo ernstig soms dat zij het leven niet meer als de moeite waard zien en zelfs overwegen er een einde aan te maken!

Actueel