Faq

Veel gestelde vragen aan Stichting Human Concern

Vragen over praktische zaken:

• Heb ik een verwijsbrief van de huisarts nodig? 
  Om je aan te melden voor een behandeling heb je een verwijsbrief van de huisarts nodig. Je kunt zelf daarnaast contact zoeken met Stichting Human Concern en je indien gewenst aanmelden voor behandeling.
• Hoe gaat de aanmelding in zijn werk? 
  Voor informatie en/ of aanmelding kun je contact zoeken met Stichting Human Concern. Via de telefoon (het algemene telefoonnummer 020-6671696), via het aanmeldformulier op de website of via een e-mail naar info@humanconcern.nl.
• Is er een wachtlijst voor ik mijn behandeling kan starten? 
  Helaas zijn er bij enkele HC -therapeuten wachtlijsten ontstaan. Uiteraard doen we onze uiterste best om deze lijsten zo kort mogelijk te houden en de wachttijd te beperken. Bekijk hier hoe de situatie bij een HC -therapeut bij jou in de buurt is?
• Welke mogelijkheden voor vergoeding van de behandeling zijn er? Lees meer
• Wat als er geen HC-therapeut bij mij in de buurt zit? 
  Je kunt er dan voor kiezen om naar een therapeut te gaan in een andere regio. Mocht je je toch verder willen oriënteren op andere hulpverlenende instanties in jouw regio, dan kun je onder andere terecht op de website van het Kenniscentrum Eetstoornissen Nederland, onder het kopje ‘zorgaanbod’

Vragen over eetstoornissen / eetproblemen / gewichtsproblemen:

• Heb ik wel een eetstoornis? 
  Om gediagnosticeerd te worden op een eetstoornis, moet je voldoen aan de criteria die daarvoor zijn opgesteld in het psychiatrisch diagnostiek handboek (zie de website onder eetstoornissen – DSM). Een dergelijke diagnose mag alleen worden gesteld door iemand die daarin professioneel is opgeleid. Welke ‘naam’ er echter ook aan je eetstoornis of eetprobleem gegeven wordt, het is belangrijk om je het volgende te realiseren:

  • Er is op veel van de opgestelde DSM- criteria kritiek. De scheidslijn tussen de verschillende eetstoornissen is niet altijd even scherp te trekken. In de praktijk overlappen de verschillende eetstoornissen elkaar vaak en gaan in de loop van de tijd soms in elkaar over. Een groot gedeelte van de mensen met een eetstoornis valt onder de zogenaamde restgroep ‘Eetstoornis Niet Anderszins Omschreven’. Hiervan is sprake wanneer iemand niet aan de strikte criteria van anorexia nervosa, boulimia nervosa voldoet.
  • Het stereotype beeld hoe mensen met een eetstoornis ‘eruit zouden moeten zien en zich zouden moeten gedragen’, bestaat niet. Realiseer je dat in de meeste gevallen het beeld, zoals dat vanuit onwetendheid en/of in de media wordt geschetst, niet strookt met de werkelijkheid. Er bestaan veel misvattingen en fabels over eetstoornissen. Bijvoorbeeld de mate van onder- of overgewicht als uitgangspunt nemen voor de ernst van de eetstoornis. Of er vanuit gaan dat iemand met anorexia nooit eens iets lekkers en ‘ongezonds’ eet, nooit een eetbui heeft en altijd aan extreem ondergewicht lijdt. Het is dus belangrijk verder te kijken dan alleen naar het gewicht en het eetgedrag. Meer informatie vind je onder het kopje ‘fabels en feiten’.

• Wanneer spreek je van een eetstoornis, een eetprobleem of een gewichtsprobleem? 
  De termen eetstoornis, eetprobleem en gewichtsprobleem worden nogal eens (onjuist) door elkaar gebruikt.Eetstoornissen
  Eetstoornissen vallen onder de psychiatrische stoornissen. In de DSM (het diagnostisch psychiatrisch handboek) worden de volgende eetstoornissen onderscheiden: Anorexia Nervosa (AN), Boulimia Nervosa (BN) en Eetstoornis Niet Anderszins Omschreven (NAO) waaronder  Binge Eating Disorder (BED) oftwel de eetbuistoornis valt. Voor meer informatie over de exacte criteria van de verschillende eetstoornissen kun je terecht op de website onder het kopje Eetstoornissen – DSM.Eetproblemen
  Onder een eetprobleem wordt bijvoorbeeld verstaan: emotie-eten, extern eten en veelvuldig lijnen. Maar ook bijvoorbeeld psychogeen braken of nachtelijk eten.Gewichtsproblemen
  Van een gewichtsprobleem wordt gesproken wanneer iemand een ongezond gewicht heeft, dat wil zeggen: een ondergewicht of overgewicht (obesitas). Een gewichtsprobleem kan een gevolg zijn, maar ook juist de oorzaak van een eetstoornis of eetprobleem, maar dat hoeft niet.
• Hoe kan ik te weten komen of mijn probleem wel ernstig genoeg is voor behandeling?
  Door een (vrijblijvend) oriënterend adviesgesprek met een aangesloten therapeut aan te vragen. Hierin kun je samen bespreken tegen welke problemen je wel en niet (meer) aanloopt, of behandeling geïndiceerd is en welke behandelvorm goed aan zou sluiten bij jouw hulpvraag.Of je nu een beginnende eetstoornis hebt, al veel langere tijd aan een eetstoornis/eetprobleem lijdt of merkt dat je (nog) niet geheel van je eetstoornis genezen bent, maakt niet uit. Het is altijd belangrijk zo snel mogelijk hulp te zoeken. Neem jezelf hierin serieus en wacht niet tot je probleem (opnieuw) nog meer verergert.Uit onderzoek is gebleken dat hoe eerder je professionele hulp krijgt voor je eetstoornis of eetprobleem, des te groter je kans is om sneller en beter te herstellen. Dus zoek nú hulp voor je húidige situatie, want een eetstoornis of eetprobleem is een ingewikkeld probleem met (ernstige) gevolgen op lichamelijk, psychisch en sociaal gebied.Het is vaak heel moeilijk om er zelf en alleen, zonder professionele hulp, van los te komen. Je hoeft het echter niet alleen te doen. Wij kunnen naar je luisteren, je begeleiden en ondersteunen. En daar, waar nodig en gewenst, jou  advies, structuur en handvatten bieden.
• Waarom lukt het me niet om mijn eetstoornis los te laten?
  Een eetstoornis of eetprobleem krijg je niet ‘zomaar’. Op de een of andere manier helpt het je in periodes dat je het nodig hebt. Het heeft voor jou een belangrijke functie.Zo kan het je bijvoorbeeld een gevoel van eigenwaarde, controle of houvast geven. Of je gebruikt het als uitlaatklep. Het is misschien in tijden je beschermer, je identiteit of je raadgever. Je kracht of je troost. Om je eetstoornis los te kunnen laten, is het ten eerste belangrijk dat je zelfinzicht krijgt: leren begrijpen en (h)erkennen waarom jij dingen doet, voelt en denkt en te onderzoeken waarom jij problemen met eten hebt gekregen.Ook is het belangrijk om te leren om anders met jezelf en met de wereld om je heen om te gaan. Bijvoorbeeld door te leren zorgen voor jezelf en bepaalde sociale vaardigheden aan te leren zoals: jezelf niet steeds weg te cijferen, maar op te komen voor jezelf, grenzen aan te geven en je behoeften te verwoorden.Daarnaast is het belangrijk dat jij je kwetsbare, maar ook je sterke kanten, serieus neemt. Pas als jij accepteert, dat je net als ieder ander een mens bent met goede en minder goede eigenschappen, en aan beiden bestaansrecht geeft, krijg je ruimte om gewoon te zijn wie je bent. Je wordt dan sterker, krijgt zelfvertrouwen en eigenwaarde.Pas als jij stappen hebt gezet betreft bovenstaande, kun jij je eten beetje bij beetje loslaten. Dan heb jij je eetstoornis of eetprobleem niet langer nodig! En kun jij stap voor stap leren je eetgedrag te veranderen. Tijdens de behandeling begeleiden we je bij bovenstaande, met behulp van, wat wij noemen, de drie-kanten-aanpak.
  
• Hoe kan ik anderen over mijn eetstoornis en/of behandeling vertellen?
  Hieronder volgt een aantal tips wát en hóe je anderen over je eetstoornis en/of behandeling kunt vertellen.

  • Bereid je verhaal goed voor.

  Het is belangrijk dat je al eens hebt nagedacht en geoefend wát je wilt vertellen en hóe je

  • het uit wilt/kunt leggen.
  • Over je eetstoornis kun je vertellen:
  • Wat voor eetstoornis je hebt (diagnose) en wat dat betekent
  • Welke gevolgen jij daarvan in je dagelijks leven ervaart en hoe je daar mee omgaat
  • Wat de oorzaken en functies zijn van je eetstoornis, als je dit al weet
  • Over je behandeling kun je vertellen:
  • Welke behandeling je volgt, hoe die er ongeveer uitziet en hoe je die beleeft
  • Wat je doelen in de behandeling zijn
  • Wat er goed gaat en wat je nog wilt leren

  Geef ter ondersteuning onze folder of brochure of laat iemand op de website kijken.

  • Kies een goed moment uit om het te vertellen.

  Bijvoorbeeld: tijdens een persoonlijk gesprek en wanneer er een vertrouwde sfeer is.

  • Leg je problemen duidelijk uit.

  Gebruik je eigen woorden, noem voorbeelden, hou het kort en concreet, hou het persoonlijk (jóuw ervaringen) en maak zonodig gebruik van hulpmiddelen (verwijs bijvoorbeeld naar deze website of onze informatiefolder).

  • Geef aan waarom je het vertelt en hoe het voor jou is om het te vertellen.

  Praat erover op een manier waarop jij het prettig vind. Bijvoorbeeld op een serieuze of juist op een luchtige manier.

  • Nodig de ander uit tot het stellen van vragen.

  Kom later nog eens op het onderwerp terug.

  • Geef aan wat je behoeften zijn.

  Bijvoorbeeld: “Ik zou het prettig vinden als je…”

  • Vertel wat je kwijt wilt maar stel je grenzen in wat je (nog) niet wilt vertellen.

  Je bent niemand verplicht informatie te geven. Je hebt recht op privacy en daar hoef je je niet schuldig over te voelen. Zeg bijvoorbeeld: “daar heb ik het liever niet over, ik vind dat te persoonlijk” of “ik vind dat nog te eng om te vertellen, want ik weet niet zeker hoe je erop zult reageren”.

Vragen over de behandeling:

• Als ik (ernstig) ondergewicht heb, kan ik dan toch de behandeling aangaan?
  Stichting Human Concern hanteert geen vastgesteld en vooraf bepaald minimum gewicht als standaardvoorwaarde voor de behandeling.De fysieke en mentale toestand kan per persoon en per ondergewicht nogal verschillen. De ene persoon is, ondanks een (ernstig) ondergewicht, toch nog in voldoende goede lichamelijke en geestelijke conditie om de behandeling aan te gaan. Terwijl de andere persoon met zelfs een minder (ernstig) ondergewicht, toch in minder goede fysieke toestand verkeert en er dus verstandig aan doet een ander soort behandeling te zoeken.Er wordt per persoon bekeken wat de (on)mogelijkheden zijn. De kansen en de risico’s worden zorgvuldig tegen elkaar afgewogen. De intensiteit van de therapievorm zal in alle gevallen aangepast worden aan de conditie van de cliënt.Medische controle is bij (ernstig) ondergewicht te allen tijde verplicht, waarbij jouw (huis) arts de medische verantwoordelijkheid op zich moet willen nemen voor jouw lichamelijke gezondheid en mede de verdere procedure zal moeten bepalen.
• Is medische controle voorafgaand of tijdens de behandeling door de huisarts verplicht?
  In principe wel, tenzij dit in overleg met de behandelend therapeut anders is besloten en schriftelijk is vastgelegd.De medische verantwoordelijkheid voor jou als cliënt ligt te allen tijde bij de huisarts of eventueel een behandelend specialist. Indien de therapeut het noodzakelijk acht, kan zij, alvorens de therapie aanvangt, je vragen een basis medisch onderzoek en zo nodig een bloedonderzoek specifiek gericht op de eetstoornis of het eetprobleem, te laten verrichten bij de huisarts. De uitkomsten van dit onderzoek moet je melden aan de therapeut of je geeft de therapeut toestemming hierover inlichtingen in te winnen bij je huisarts of specialist. Je hebt het recht dit te weigeren, maar dat moet dan schriftelijk worden vastgelegd en de therapeut kan dan beslissen je niet te behandelen. Jouw lichamelijke status staat voorop; bij lichamelijke risico’s laten wij een arts de verdere procedure bepalen.Het informeren van de huisarts over de aanvang en het beëindigen van de therapie en het, indien nodig, overleg plegen met de huisarts, gebeurt altijd met jouw toestemming en medeweten.
• Hoe gaat het kennismakingsgesprek?
  Het betreft een vrijblijvend oriënterend kennismakings- en adviesgesprek met als doel wederzijds informatie uitwisselen. De therapeut zal tijdens het gesprek een beeld van jou en je probleem proberen te verkrijgen. Zoals: om wat voor eetstoornis/ eetprobleem gaat het, hoe lang bestaat dit probleem al en hoe ernstig is het. Ook wordt gekeken of er sprake is van andere psychische of lichamelijke problematiek.Daarnaast wordt naar je eventuele eerdere ervaringen op het gebied van hulpverlening en de resultaten daarvan gevraagd. En natuurlijk wat je verwachtingen en doelen zijn. Het gesprek is ook bedoeld om jou een beeld te geven van de visie en wijze van behandelen door Stichting Human Concern in het algemeen en om uit te zoeken of het ‘klikt’ tussen jou en de therapeut in het bijzonder.Aan het eind van het gesprek doet de therapeut je een behandelvoorstel. Met daarin de geadviseerde behandelvorm, frequentie en duur van de behandeling en de eventuele noodzaak voor lichamelijk onderzoek.
• Ben ik verplicht om na het kennismakingsgesprek ook daadwerkelijk in behandeling te gaan?
  Nee, dit gesprek is ondanks dat het betalend is geheel vrijblijvend. Jij beslist zelf na dit gesprek of je wel of niet in behandeling wilt gaan. Je kunt dit direct besluiten, maar er ook eerst thuis nog eens rustig over nadenken. Blijkt onze behandeling in het gesprek niet de aangewezen therapievorm voor jou dan zal de therapeut, zonodig, samen met jou zoeken naar andere mogelijkheden.
• Hoe ziet de behandeling er uit?
  De inhoud van de therapie is voor iedereen verschillend. Juist omdat we samen met jou  bepalen welke behandeling individueel bij jou passend is. Jíj staat centraal, jouw eigen inzicht, inbreng en behoeften i.p.v. van de therapeut, het behandelplan of het protocol.In de verschillende behandelvormen die geboden kunnen worden, wordt aan de eetstoornis gewerkt door middel van de drie-kanten-aanpak:

  • INZICHT in mechanismen, patronen en aanleg, waarin oorzaak, gevolg en instandhoudende factoren worden geanalyseerd
  • IK-VERSTERKING door middel van het opbouwen en vergroten van autonomie, eigenwaarde en zelfvertrouwen
  • GEDRAG en COGNITIES rondom eten en lichaamsbeeld worden bekeken en zo nodig gecorrigeerd.

  Kortom: wij begeleiden je bij alle aspecten van jouw eetstoornis. Hieraan wordt tijdens de individuele gesprekken, groepsbijeenkomsten of in de e-mails (afhankelijk van de gekozen behandelvorm) aandacht besteedt. En tevens krijg je oefeningen mee waar je thuis direct mee aan de slag kunt. Meer informatie over de behandeling vind je op de website onder het kopje behandeling – behandelfasen.

• Op welke manier wordt de ervaringsdeskundigheid van de therapeut ingezet?
  Alle bij Human Concern aangesloten therapeuten zijn gediplomeerd hulpverlener en werken volgens de ethische code. Ook houden zij zich aan de richtlijnen voor de praktijkvoering en de wettelijke regels m.b.t. het beroepsgeheim en zijn lid van een beroepsorganisatie met een klachtrecht waar alle leden aan gebonden zijn.Daarnaast echter zijn zij ook bijna allemaal ervaringsdeskundig. Dat betekent dat zijzelf een eetstoornis hebben gehad en daarvan zijn  genezen. De meerwaarde hiervan is, dat zij dus als geen ander weten hoe het is en voelt om een eetstoornis te hebben (gehad). Hierdoor kan er over het algemeen makkelijker en sneller een vertrouwensband opgebouwd worden.De therapeut wordt in de interne training door Stichting Human Concern geschoold in het bewust, zorgvuldig, effectief en gericht inzetten van haar ervaringsdeskundigheid. Zij zal dit op dusdanige wijze doen, dat het jou herkenning, erkenning en hoop kan bieden.Meer informatie over ervaringsdeskundigheid vind je op de website onder het kopje behandeling –ervaringsdeskundigheid.
• Hoe lang duurt de behandeling?
  De duur van de behandeling is erg verschillend. Deze is o.a. afhankelijk van de ernst, de duur en de vorm van de eetstoornis of het eetprobleem.In het  algemeen kan je zeggen dat hoe korter het probleem bestaat, hoe korter de behandeling zou kunnen zijn. Belangrijk is in ieder geval om te weten, dat wij geen tijdslimiet hanteren voor de behandeling. Deze duurt zo lang of zo kort als nodig is om de eetstoornis of het eetprobleem te genezen.
• Wie zijn er bij mijn behandeling betrokken?
  Naast je HC-therapeut kan er worden samengewerkt met hulpverleners bij wie je tevens onder behandeling bent. Zoals je huisarts of medisch specialist, een diëtist of gewichtsconsulent of een andere hulpverlener waarbij je therapie volgt voor andere (gerelateerde) problematiek.Stichting Human Concern werkt tevens samen met een aantal specialisten die achter onze behandeling staan (psychiater, huisarts, internist, diëtist, kinderarts, seksuoloog, en orthopedagoog). Het is mogelijk om tijdens de behandeling bij Stichting Human Concern deze specialisten indien nodig te consulteren.
• Is een keer in de week een uur therapie wel voldoende?
  Het is onze ervaring dat dit over het algemeen voldoende is, ook bij meer ernstiger problematiek.Het is goed om je hierbij te realiseren, dat de therapie niet ‘slechts’ bestaat uit een uur in de week praten, maar dat er daarnaast veel oefeningen worden meegeven als huiswerk. Voordeel hiervan is, dat je er dan in je gewone thuissituatie (dus in het echt) al mee kunt oefenen. De voor jou belangrijke mensen in jouw omgeving, kunnen hierdoor ook door jou meer betrokken worden bij dit proces.Verder is het een voordeel dat je gewoon door kunt gaan met je dagelijkse bezigheden, zoals werk, studie, sporten en sociale activiteiten. Bij een opname staat dit stil, maar juist het behoud van deze elementen kunnen voor extra motivatie zorgen om van je eetstoornis af te komen. Dit alles maakt, dat onze ambulante therapie zeker niet minder intensief behoeft te zijn dan in een kliniek.Maar je kunt natuurlijk altijd samen met je therapeut overleggen of het al dan niet zinnig is om tijdelijk de frequentie te verhogen.

Vragen van hulpverleners:

• Hoe kan ik als huisarts/psycholoog/therapeut een cliënt naar jullie doorverwijzen?
  Om in therapie te gaan bij één van onze therapeuten, heeft een cliënt een verwijsbrief nodig. U kunt uw patiënt wijzen op onze website en/of zelf, na overleg met uw patiënt, contact zoeken met Stichting Human Concern. Dit kan door te bellen naar het algemene telefoonnummer 020-6671696o, via een e-mail naar info@humanconcern.nl of via de digitale verwijsbrief. In overleg met de cliënt is het uiteraard ook mogelijk, dat u regelmatig contact heeft met zijn of haar therapeut, zodat er gezamenlijk hulp kan worden geboden. Als hulpverlener kunt u uiteraard ook zelf contact opnemen met Stichting Human Concern voor meer algemene informatie over de aangeboden therapie en/of over de Stichting zelf.
• Kan ik me bij het therapeutennetwerk van Stichting Human Concern aansluiten?
  Om je te kunnen aansluiten bij Stichting Human Concern behoor je te beschikken over een psychosociale/therapeutische opleiding op minimaal HBO of Universitair niveau. Daarnaast is het een pré, maar geen absolute voorwaarde, om ervaringsdeskundig te zijn én al gedurende een langere tijd genezen te zijn van je eigen eetstoornis.Alvorens toegelaten te worden tot de interne training van Human Concern, vindt een zorgvuldige screening plaats door een beoordelingscommissie. Meer informatie hierover vind je op de website onder het kopje ‘werken bij ons’ bij  ‘HC therapeut’  of   ‘HC training
• Kan ik in het kader van mijn therapeutische opleiding bij Stichting Human Concern stage lopen?
  Stichting Human Concern biedt géén stageplaatsen en stagebegeleiding aan studenten. De benodigde tijd hiervoor besteden onze therapeuten op dit moment, bij voorkeur aan activiteiten die direct ten goede komen aan de kwaliteit van de behandeling of de verdere opbouw van de Stichting.Tevens vinden wij het in de meeste gevallen voor onze cliënten te belastend wanneer een stagiaire meeloopt tijdens de gesprekken of groepsbijeenkomsten, of wanneer cliënten herhaaldelijk voor medewerking aan onderzoek worden gevraagd.

Vragen van de omgeving:

• Op welke kenmerken kan ik letten als ik vermoed dat mijn zoon/dochter/partner een eetstoornis heeft? 
  Een eetstoornis ontwikkelt zich meestal geleidelijk. Het is voor mensen uit de omgeving niet alleen belangrijk om te letten op meer voor de hand liggende signalen van een eetstoornis, zoals:gewichtsveranderingen, een veranderd eetpatroon, eetgestoorde gedachten, een negatief lichaamsbeeld en/of lichamelijke klachten. Maar om ook alert te zijn op de kenmerken waar een eetstoornis vaak voor staat zoals:
  weinig zelfvertrouwen, een negatief zelfbeeld, perfectionisme, (faal)angst, schaamte, depressieve gevoelens en eenzaamheid.Want bij een eetstoornis draait het niet alleen om eetgestoord gedrag of gewicht, maar daarnaast ook (juist) om allerlei onderliggende problematiek. Om inzichtelijk te krijgen of er sprake is van een eetstoornis of eetprobleem en in welke mate, is het dus belangrijk niet alleen te letten op de kenmerken die ‘aan de buitenkant’ van de persoon te bemerken zijn, maar ook bijvoorbeeld te letten op verandering in gedrag of in de gevoelswereld van iemand.
• Hoe kan ik het vermoeden van een eetstoornis het beste met de persoon bespreken?
  U kunt dit het beste doen door niet meteen te (ver)oordelen, af te wijzen of te veel druk uit te oefenen op de persoon. Écht in gesprek gaan en proberen te luisteren naar de belevingswereld van de persoon. En proberen hem of haar te begrijpen door vragen te stellen zoals: ‘hoe zie jij dat?’ en ‘hoe is dat voor jou’?
• Wat kan ik beter wel en niet zeggen tegen iemand met een eetstoornis?
  Er is natuurlijk niet één ‘standaardmanier’ om te praten met iemand die een eetstoornis heeft. Wat je doet en hoe je dat doet wordt natuurlijk bepaald door je eigen persoonlijkheid; wat wel en niet bij je past. En van de persoon met een eetstoornis; wat die wel en niet prettig vindt. Hieronder volgen een aantal tips:

  • Probeer maar gewoon jezelf te zijn.
    Doe wat voor jou goed voelt, wat jou goed lijkt, dus wat bij jou past.
  • Probeer open en eerlijk te zijn.
    Geef bijvoorbeeld aan dat je niet goed weet hoe je iets bespreekbaar moet maken, maar dat je er wel mee zit. Vraag maar na wat je niet begrijpt.
  • Vraag hoe je de ander zou kunnen helpen.
    Helpen kan bestaan uit veel verschillende dingen, afhankelijk van de behoefte van de persoon zoals bijvoorbeeld: eens praten, belangstelling tonen, jou mogen bellen als het lastig is, even klagen / spuien als het gevecht zwaar is, weten dat hij/ zij bij jou terecht kan als er iets is. Je kunt ook navragen wat de persoon wil dat je liever níet doet, dan kun je daar rekening mee houden. Want ook dat kunnen heel verschillende dingen zijn.
  • Laat merken dat de ander bij je terecht kan.
    Het kan best dat de persoon in het verweer gaat, of zich lijkt af te sluiten voor wat je zegt. Dat is een veel voorkomende reactie uit angst. Maar ook al lijk je niet door te kunnen dringen, toch hoort iemand vaak best wat je zegt en denkt er later nog wel over na. Misschien vindt iemand het juist wel fijn om er eens over te kunnen praten, maar vind het tegelijkertijd misschien ook wel heel eng. Omdat iemand zich bijvoorbeeld schaamt of bang is voor je reactie. Probeer te laten merken dat je er wilt zijn, zonder je op te dringen of je te gaan bemoeien met het (eet)gedrag. Zeg dat praten kan en mag, maar dat het niet (meteen) hoeft, maar ook later kan. Zo laat je de ander ook ruimte. Zet de deur in ieder geval alvast open.

• Hoe kan ik de persoon met een eetstoornis helpen?
  De omgeving van iemand met een eetstoornis kan een belangrijke bijdrage leveren aan het genezingsproces. Hoe mensen uit de omgeving kunnen helpen, weet de persoon met een eetstoornis vaak zélf het beste. Of de persoon kan in ieder geval aangeven waaraan hij of zij géén behoefte heeft. Bijvoorbeeld bemoeienis, controle of druk. Hieronder volgen een aantal tips:Denk mee
  Biedt jezelf uitnodigend aan, laat merken dat hij of zij bij je terecht kan en denk samen met de persoon na over hoe jij ondersteuning zou kunnen bieden.

  Ondersteun waar nodig en gewenst
  Vaak kan de omgeving veel betekenen in het tegengaan van het ‘negatieve innerlijke stemmetje’ waar veel mensen met een eetstoornis last van hebben. Bijvoorbeeld door de persoon te corrigeren wanneer hij/zij zichzelf afkraakt. Ook kan de omgeving bijvoorbeeld van waarde zijn door een luisterend oor te bieden, of door desgewenst afleiding te bieden bij eetdrang of onrustgevoelens van de persoon.

  Let op je houding
  Laat merken dat je de persoon accepteert en respecteert, om wie hij of zij ís en niet om prestaties, uiterlijk vertoon e.d.. Probeer de suggesties die je doet positief en opbouwend te formuleren. Vermijdt zo veel mogelijk veroordelende en afwijzende opmerkingen, over de persoon zelf maar ook over anderen. De persoon met een eetstoornis is hier waarschijnlijk, door zijn of haar negatieve zelfbeeld, erg gevoelig voor en betrekt het op zichzelf. Wees open en eerlijk, wat jullie onderlinge band en vertrouwensrelatie zo mogelijk kan versterken.

  Doe zo nodig aanvullende informatie op
  Doe informatie op over eetstoornissen. Bijvoorbeeld via onze website. Op deze manier ben je bijvoorbeeld in staat om de persoon te wijzen op de gevaren en risico’s van bepaald gedrag. Je specifieke vragen kun je stellen aan een van de medewerkers van Stichting Human Concern.

• Hoe blijf ik als ouder/partner zijnde overeind?
  Wanneer iemand aan een eetstoornis lijdt, is het voor mensen uit zijn of haar omgeving vaak erg moeilijk om hiermee om te gaan. Of het nu om een kind gaat, een partner, iemand in de familie of vriendenkring, een eetstoornis geeft vaak spanningen, bezorgdheid en onzekerheid. Hieronder volgen een aantal tips:

  • Realiseer je dat je alleen de rol van ouder / partner / broer / zus / vriend / kennis kunt vervullen en níet die van professioneel hulpverlener.
  • Realiseer je dat je het niet vóór de ander kunt doen, maar je kunt de persoon wel aanbieden het voor een deel sámen te doen. Door náást de persoon te staan, mee te denken en mee te praten en vooral te luisteren.
  • Stel duidelijke grenzen voor jezelf en voorkom, dat de eetstoornis een gezinsleven, relatie of vriendschap gaat beheersen.
  • Je kunt niet voor een ander zorgen als je niet voor jezelf zorgt.
  • Door goed voor jezelf te zorgen zoals: tijd en ruimte voor jezelf nemen, grenzen stellen, opkomen voor jezelf, jezelf eens verwennen, de lat eens wat lager te leggen voor jezelf en tóch tevreden te zijn. Behalve dat dit goed is voor jezelf, kan je daardoor tevens als voorbeeldfunctie fungeren hierin voor degene die je kent met een eetstoornis.
  • Vaak is het prettig om ook zelf te praten met anderen, om je verhaal kwijt te kunnen ensteun te ontvangen. Niet alleen om het zelf vol te kunnen houden maar ook om je gevoelens niet af te reageren op de persoon met de eetstoornis zelf of op andere mensen. Zoals op jezelf, je relatie, eventuele andere kinderen, je werk etc.

  Tijdens de individuele therapie bij Stichting Human Concern worden de ouders, de partner van de cliënt of andere belangrijke derden, in overleg met de cliënt, uitgenodigd voor een – naar voorkeur – gezamenlijk of individueel gesprek, om begeleiding te krijgen bij de dingen waar men tegenaan loopt. Behalve dat je hierdoor zelf ondersteund wordt, ben je  je als ouders of partner ook meer positief betrokken bij de behandeling.

Algemene vragen over onze stichting:

• Hoe verkrijg ik meer informatie over de behandeling van Stichting Human Concern?
  Meer informatie hierover kun je vinden door: een kijkje te nemen op onze website, de informatiefolder te downloaden, onze brochures te downloaden of telefonisch of per e-mail contact op te nemen met een van de medewerkers. Meer informatie kun je vinden op de website onder de link Contact.
• Heeft u meer informatie over eetstoornissen voor mijn scriptie/werkstuk/spreekbeurt?
  Informatie over eetstoornissen is te vinden op onze website onder de link ‘Eetstoornissen’.Daarnaast raden wij je aan om een bezoek te brengen aan een openbare en/ of wetenschappelijke bibliotheek, waar je vaak goede voorlichtingsboeken en ervaringsverhalen kunt vinden.Ook kun je eens een kijkje nemen op de (werkstukpagina op de) site van de Vereniging Eetstoornis Net (VEN) www.eetstoornis.netHeb je heel specifieke vragen over eetstoornissen, dan kun je hierover een e-mail sturen naar info@humanconcern.nl .
• Kan ik als vrijwilliger iets voor jullie organisatie betekenen?
  Stichting Human Concern is regelmatig op zoek naar vrijwilligers. Bijvoorbeeld naar deskundigen die zich bij een werkgroep aan willen sluiten of wetenschappelijk opgeleiden die mee willen werken aan onderzoek. Maar ook naar ervaren bestuursleden (op dit moment gaat de voorkeur uit naar een penningmeester en secretaris) die op beleidsmatig niveau actief willen zijn, of mensen met een commerciële of grafische achtergrond om de PR-werkzaamheden te ondersteunen. De vacatures voor vrijwilligers vind je op de website onder Werken bij ons – vrijwilligers