Gedichten pagina
Onderstaande gedichten zijn ons geschonken door (ex)cliënten, vrienden, schrijvers en dichters.
Alle foto's op de site en in ons drukwerk zijn gemaakt door fotograaf Rik Balder Redlab.
'Loslaten'
Loslaten betekent niet dat het me niet meer uitmaakt,
het betekent dat ik het niet voor iemand anders kan doen.
Loslaten betekent niet dat ik hem smeer,
het is het besef dat ik een ander niet kan beheersen.
Loslaten is machteloosheid toegeven,
hetgeen betekent dat ik het resultaat niet in handen heb.
Loslaten is niet proberen een ander de schuld te geven,
het is jezelf zo goed mogelijk te maken.
Loslaten is niet zorgen voor,
maar geven om.
Loslaten is niet even regelen,
maar ondersteunend zijn.
Loslaten is niet oordelen,
maar de ander toestaan mens te zijn.
Loslaten is niet in het middelpunt staan en alles beheersen,
maar het anderen mogelijk maken hun eigen lot te bepalen.
Loslaten is niet ontkennen,
maar accepteren.
Loslaten is niet treiteren, schelden of ruzie maken,
maar is juist zoeken naar eigen tekortkomingen en die verbeteren.
Loslaten is niet alles naar de eigen hand zetten,
maar elke dag nemen zoals hij komt en jezelf daar gelukkig mee prijzen.
Loslaten is niet spijt hebben van het verleden,
maar er door groeien in het hier en nu, voor de toekomst.
Loslaten is minder vrezen
en meer beminnen
(Unknown)
Naar een sterkere Ik
Mogen bestaan
Stáán op je plek
Houden van jezelf
Van je laten houden
Ontdekken wie je bent
Zijn wie je al was
Loslaten van het verleden
Stilstaan bij het nu
Veranderen wat niet te accepteren is
Accepteren wat niet te veranderen is
Carmen Netten
Geen titel
De zachte warmte op je gezicht
Zit je vast in somberheid
Lijkt alles grauw en koud
Voel je je moe en eeuwenoud
Leeg de stad, kil de wind
Wie houdt jou lang gevangen?
Donkere gedachten
Brachten jou de nacht
Volg je hart
Vertrouw op eigen kracht
Denk aan de zon
Denk aan haar licht
En zie voorzichtig
Voel je een zachte warmte op je gezicht
De nacht verdwijnt
Je komt weer overeind
en laat je stem weer horen
Donkere gedachten
Brachten jou de nacht
Volg je hart
Vertrouw op eigen kracht
Waar je ook staat
Zoek naar het licht
En zie voorzichtig
Voel je een zachte warmte op je gezicht
De nacht verdwijnt
Kom weer overeind
En laat je stem weer horen
Lenette van Dongen
Ongesigneerd
Ze had, na vele jaren, haar meesterwerk voltooid
Toen vroeg ze aan haar moeder: "He mam, vind je 't mooi?"
Die keek en zei: "Best aardig, maar een meesterwerk vraagt meer
Zorg dat je eerst je best doet, dan kijk ik later weer"
Dus begon ze weer van voren, en werkte dag en nacht
Om blijkbaar te bereiken, wat een meesterwerk verwacht
Maar wat zij ook probeerde en wat zij er voor liet
Ze werd wel ongelukkig, maar beter werd 't niet
Toen vroeg ze aan een goeroe: "Wat doe ik dan verkeerd?"
"Je bent niet vrij van binnen, zorg dat je dat eerst leert"
Ze verschool zich bij de meren, mediteerde in 't riet
Wat goed was voor haar gemoedsrust, maar voor haar meesterwerk niet
En toen ze jaren later in haar kamer zelf nog 'ns keek
Toen zag ze wat 'r mis was, waardoor 't nergens op leek
Het waren niet de lijnen, niet de kleuren of de verdeling van 't vlak
Dat was best dik in orde, maar 't was haar naam die ontbrak
Lenette van Dongen
Beautiful Child
| Beautiful child Lend me your ear I have a story You need to hear There was a girl I knew her well Tried to be perfect And then she fell Her best was Just not good enough Filled with self hate Her smile was a bluff For so long She lived this lie Held her breath Would not cry She lost her identity Lost herself Stored her brightness On a shelf Then years later She did cry She got angry She asked why | She mourned for The years she lost If she'd only Known the cost She learned that She was more than weight She started to let go Of some of the hate She learned a word She never used She said "No" "I get to choose" And finally I saw her face Head held high No disgrace So always hold Your head up high Get angry Let yourself cry No one is perfect Just be you Love yourself And you'll get through Kim Martel |
Denk je sterk
‘Denk je sterk’
gaat niet zonder werk
of gewillige krachten
maar als een kind
‘wie zoekt die vindt’
zal het de pijn verzachten
die ook jij te lijden had
als het weer’s niet mee zat
en je vanalles wilde trachten
om iets meer perfect te zijn
ondanks de vergezelde pijn
die we zo vaak weglachten
want ook ik ken dat leven
van falen, mislukken en streven
van lange dagen en nachten
die licht straalt op jouw worden en zijn
en verlost je van al die machten
die jouw waarde onderschatten
je dingen niet doet bevatten
en een dwaling geeft aan je gedachten
dus geniet van zon en leven
leer liefde aan jezelf te geven
en je zult niet langer hoeven wachten
op het geluk in een glazen kast
pak het aan en houd het vast
en het zal een schild zijn tegen alle aanklachten!
Denk je sterk!
‘De uitnodiging’
Het interesseert mij niet wat je doet voor de kost, ik wil weten waar je naar hunkert en of je ervan durft te dromen het verlangen van je hart te ontmoeten.
Het interesseert mij niet hoe oud je bent, ik wil weten of je het risico wilt lopen er als een dwaas uit te zien vanwege liefde, je dromen, het avontuur van in leven zijn.
Het interesseert mij niet welke planeten er in je maan staan, ik wil weten of je de kern van je eigen verdriet hebt aangeraakt en of je door levensverraad open bent gaan staan of dat je er door verschrompeld bent en gesloten bent geraakt uit angst voor nog meer pijn.
Ik wil weten of je met pijn, de jouwe of de mijne, stil kunt blijven zitten zonder haar te verbergen, te verdoezelen of te fixeren.
Ik wil weten of je vreugde kunt voelen, de jouwe of de mijne, of je wild kunt dansen en tot in je vingertoppen van extase vervuld kunt worden, zonder ons te waarschuwen dat we voorzichtig moeten zijn of realistisch of ons te herinneren aan de beperkingen van het mens zijn.
Het interesseert mij niet of het verhaal dat je vertelt waar is, ik wil weten of je een ander teleur kunt stellen door trouw te blijven aan jezelf, of de beschuldiging van verraad kunt verdragen maar toch je ziel niet verraadt. Ik wil weten of je trouw kunt zijn en daardoor ook betrouwbaar. Ik wil weten of je schoonheid kunt zien, ook als is iedere dag niet even aangenaam, en of je je leven kunt laven aan de aanwezigheid ervan.
Ik wil weten of je met mislukkingen kunt leven, de jouwe en de mijne, en toch nog aan de oever van een meer kunt staan en “ja” kunt roepen naar het zilver van de volle maan.
Het interesseert mij niet te weten waar je woont of hoeveel geld je hebt, ik wil weten of je op kunt staan na een nacht van wanhoop en verdriet, moe en gekwetst tot op het bot en toch doet voor je kinderen wat gedaan moet worden.
Het interesseert mij niet wie je bent of hoe je hier bent terecht gekomen, ik wil weten of je met mij midden in het vuur kunt staan en niet terugdeinst.
Het interesseert mij niet waar of wat of met wie je gestudeerd hebt, ik wil weten wat je van binnenuit overeind houdt als al het andere wegvalt.
Ik wil weten of je met jezelf alleen kunt zijn en of je werkelijk houdt van het gezelschap dat je hebt op lege momenten.
Van Oriah, dromer uit de bergen, wijze man uit India
Inner Struggles
Captured by unconscious
all feeling pushed away
a gaze locks out the ratio
only for some delay
A battle against the mirror
for eyes reflect all sin
basic needs have turned to evil
creating a struggle from within
Search for power and controlling
yet the line is crossed each time
learned behavior sets the rule now
nothing to prevent the crime
A constant victim of the mind
each thought fighting to overrule
till there is no room for any of then
and no one is left to fool
Feelings of regret, guilt and anger
why can’t I ever stay in control?
© Christine van Andel
Achtbaan
De vlam slaat in de pan om de allerkleinste dingen
Ruzie breekt om niets door de lieve vrede heen
De deur slaat als een uitroepteken achter al haar zinnen
Haar woorden zijn verwijtend, verwoestend en gemeen
Dus daag'lijks raapt hij scherven zelfrespect weer van de vloer
Met hoop lijmt hij die stukken min of meer weer aan elkaar
'Tuurlijk moet 'ie weg, 'tuurlijk is dit zo geen leven
Maar God, wat houdt 'ie voorbij de wereld, als ze zo is, veel van haar
Schat ik wil je, precies zoals je bent
Teveel, teveel van alles
Maar altijd op 't juiste
Altijd op 't juiste moment
Haar hoogte geeft een uitzicht dat geen vrouw 'm ooit liet zien
De val, die altijd volgt, is angstaanjagend
De bochten die ze maakt, zorgt dat 't duizelt in z'n hoofd
De stilte voor haar storm is zaligmakend
Maar schat ik wil je, precies zoals je bent
Teveel, teveel van alles
Maar altijd op 't juiste
Altijd op 't juiste moment
Ze bewaart niets voor morgen, houdt niet in door gister
Niets houdt zij achter in haar hart
Met de kracht van haar haat geeft z'ook haar liefde
Volbloedig, volledig, totaal
Haar achtbaan kent geen nooduitgang en moet de volle rit
Begint 't weer van voorafaan, zorgt 'ie dat 'ie er weer zit
Beide handen aan z'n wagentje, z'n haren in de wind
Suist 'ie met haar mee, zo gelukkig als een kind
Schat ik wil je, precies zoals je bent
Teveel, teveel van alles
Maar altijd op 't juiste moment
Schat ik wil je, precies zoals je bent
Teveel, teveel van alles
Maar altijd op 't juiste
Altijd op 't juiste
Schat ik wil je, precies zoals je bent
Teveel, teveel, teveel van alles
Maar altijd op 't juiste
Altijd op 't juiste moment
Lenette van Dongen
Figure in the Mirror
|
The figure in the mirror's not me
A different reality
It's just a picture that you see
From my true self, I do flee
What I feel and what I see
I do through eyes of an enemy
Forced by powers pushing me
Resulting in fear and misery
I change myself to fit the needs....
During this Mutation my heart bleeds
Trying to adjust to Society
Not anymore I want to be free
Only a few could break the shell
Surrounding my soul's polluted well
Drink from it and you will see
All the pain that rests in me
It's like Pandora's box
With a number of haunted locks
The one who sees deep inside
knows all the feelings I do hide
Once you took a look inside of me
You decide between joy and misery
If you abuse the things you know
Lisa Loeb
She's Falling Apart
They pull up their chairs to the table
She stares at the food on her plate
At the toast and the butter
Her father, her mother, she pushes away
And they rise in the morning
And they sleep in the dark
And even though nobody's looking
She's falling apart
She gets home from school too early
And closes the door to her room
There's nothing inside her
She's weak and she's tired of feeling like this
And they rise in the morning
And they sleep in the dark
And even though nobody's looking
She's falling apart
They call her for dinner, she makes up a reason
She looks at her arms and she rolls down her sleeves
And her mother is starting to see through her lies
And last night her father had tears in his eyes
And they rise in the morning
And they sleep in the dark
And even though nobody's looking
She's falling apart
And we rise in the morning
And we sleep in the dark
And even though nobody's looking
She's falling apart
L'ame Immortelle
"The first problem for all of us, men and women, is not to learn, but to unlearn."
Gloria Steinem
 |
"Our worst fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. It is our light, not darkness that most frigtens us. We ask ourselves, 'Who am I to be brillant, gorgeous, talented, and fabulous?' Actually,who are you not to be? You are a child of God. Your playing small doesn't serve the world. There is nothing enlightened about shrinking so that others won't feel insecure around you. We were born to make manifest the glory of God that is within us. It is just not in some of us; it is in every one of us." Nelson Mandela |
 |
De irratione kwast brengt strepen van herkenning aan. Een code van denken, een geschenk, van hemelse zijde. Kleurt ook het gezicht van de rationele denker, Met normaliteit hoog in het vaandel maar van binnen hunkerend naar totale beschildering Rik Balder |
Regenboog
klein meisje
sla je ogen op
niet helemaal
het is nu nog te vroeg
een klein beetje
zodat het zonnelicht
door dat kleine spleetje
toch je ogen ziet
de doorns in je hart
prikken door je huid
bloedende tranen
verwoorden jouw verdriet
voel de gouden regen op je gezicht
zachtjes troostend
laat de zwarte rozen
langzaam rood vloeien
lente zal door de winter breken
maar in haar eigen ritme
het is nu nog te vroeg
de littekens nog te vers
je hart nog huilend
maar langzaamaan
zal je je ogen verder openen
tot je knippert tegen het licht
zullen de tranen weer helder zijn
en de rozen zullen volop bloeien
rood van kleur
soms een blaadje laten vallen
voor dat ene plekje in je hart
in haar eigen ritme
nu is het nog te vroeg
Elianne Westenbroek
Stenen hart
Onkruid tussen
de stenen waar
leven niet
kan bloeien
doornen vlijen
zich in de kern
bloedende rozen
sterven opnieuw om
te herleven
zwarte tranen in
het stof gevlochten
door de wind
meegevaren
dansen op de
dromen in de zeeen
van de schaduw
Elianne Westenbroek
Waaien
De wind blaast
regens van verdriet
Laat ons voelen wat wij zijn
klein, en kwetsbaar
De wind waait harde werkelijkheid
donker en kil
Laat ons zien
hoe fragiel wij zijn
De wind speelt zijn wijsje
al eeuwen lang
Laat ons beseffen
dat wij sterfelijk zijn
Terwijl onze zielen verdwijnen
alsof we nooit hebben bestaan
Blijft het waaien
klinkt een wijsje in de eenzaamheid
Elianne Westenbroek
Oorlog in mij
Duister
voor mijn ogen
Zonlicht op mijn huid
oorlog in mij
Vechtend
in een oneerlijke strijd
Zonder verweer
omdat ik de tegenstander ben
Oorlog in mijn hoofd
laat mij bloeden
Zo dat ik voel
hoe het leven door mijn aderen stroomt
Niet meer willen voelen
de pijn
Diep in mij verstopt
Nooit meer
Wegrennen
mijzelf achterlaten
Tot ik vergeten ben
er niets meer is
Elianne Westenbroek
The girl who's standing beside me
so close, but so far away
I've tried to get closer to her
but it feels like she's even further away
The dazed look in her eyes
full of sadness, hurt and pain
I can see the tears in her eyes
but she can't cry anymore
The scars in her skin
everybody can see them
But nobody sees the scars in her heart
wich hurts so much more
I wished to give her life back
so she can go on
So she can open her eyes and see
that life is waiting for her
Elianne Westenbroek
Laatste Zang
De kibbelende zee
bij zonsondergang
neemt haar laatste woorden mee
haar laatste zang
woorden vol verdriet
weerklinken in het duister
luid is het niet
een zwoel gefluister
het water neemt haar tranen mee
haar geheimen, haar verdriet
haar psychologe is de zee
met anderen praat ze niet
in haar hart voelt ze de pijn
hij vergezeld haar al een tijd
wanneer zou het voorbij zijn
wanneer wordt zij bevrijd?
gevangen in haar eigen lichaam
schreeuwt zij zonder woord
meisje, voel je niet eenzaam
je hebt jezelf vermoord!
ze wordt zich bewust van het gevaar
dat haar opwacht in de duisternis
de ijzige kou van de dood verlamt haar
en ze weet dat ze stervende is
Elianne Westenbroek
Als ik blijf kijken
Zoals ik altijd heb gedaan
Blijf ik denken
Zoals ik altijd heb gedacht
Als ik blijf denken
Zoals ik altijd heb gedacht
Blijf ik geloven
Zoals ik altijd heb geloofd
Als ik blijf geloven
Zoals ik altijd heb geloofd
Blijf ik doen
Zoals ik altijd heb gedaan
Als ik blijf doen
Zoals ik altijd heb gedaan
Blijft mij overkomen
Wat mij altijd overkomt.
Maar als ik nu mijn ogen sluit
En voel mijn ware zelf van binnen
Dan kom ik deze cirkel uit
En kan steeds weer opnieuw beginnen
Bron onbekend
Verhaal
Mili een klein meisje van vijf, is met haar ouders op reis naar haar grootouders. Ik zit in dezelfde trein en praat met haar ouders. Zal ik je iets laten zien? Vraagt Mili en pakt een klein plastic doosje. Op een stukje watten ligt er een tandje in. Van haar. Uitgevallen en meegenomen om aan opa en oma te laten zien. Stralens gezichtje: ‘Mijn tandje’.
Zoiets moois, maar ik heb het anderen verteld en weet daardoor dat het niet gelijkelijk navoelbaar is. Die enorme balangstellingen liefde voor je eigen lichaam, die kleine kinderen hebben. De gewichtigheid en trots waarmee ze een krasje op hun pink kunnen laten zien. Ik heb, terwijl ik dit schrijf, een brandwondje op mijn pols, een schaafwond op mijn enkel en een soort van kras op mijn rug, allemaal bij toeval opgemerkt, en zonder dat ik weet hoe oud ze zijn en waardoor ze eigenlijk zijn veroorzaakt.
Ik heb er niet op gelet, was er weer eens met mijn hoofd niet bij.
Toen ik klein was heb ik hartstochtlijk op mijn duim gezogen. Mijn rechterduim. De binnenkant was er permanent rimpelig doorweekt van. En heerlijk slap lapje, dat totaal van mij was. Maar als ik het nu nog eens probeer na te beleven, dan stop ik een vreemdzoutig ding in mijn mond, het zou net zo goed mijn grote teen kunnen zijn.
Ook heb ik even mijn knie gezoend. Had niets meer met mij te maken, was gewoon alsof je een zachte muur zoent. Toch heb ik geen hekel aan mijn lichaam, het leek me alleen maar onverschillig, het is niet meer ik. Zoiets als wanneer je je grote liefde n jaren weer tegenkomt en nog eens zoent- de verliefdheid is over.
Renate Rubenstein- Tamar kolommen van Renate Rubenstein
Haar eigen wereld
Ze rende en rende
haar gedachtes bleven hangen
in de takken en struiken
waar ze zich een weg door baande
een glorieus gevoel
van controle en overwinning
beving haar
Hijgend ging ze zitten
alles draaide om haar heen
en haar vermoeiende gedachtes
waar ze even van leek bevrijd
haalde haar weer in
en sloten haar op
in haar wereld
eenzaam en alleen
Lot
Wat
mij nu doorleeft
is niet meer
dan een diep verdoken
zindering.
Slechts
heel even weet
ik
de tenen van
het Zijn
omwoekerd door de
warboel spinnendraden
op mijn hoofd.
Maar nooit
is het echt helemaal
verdwenen.
Dit oerbesef,mijn
bijna zekerheid
blijft
in de bevreemding
van dit alles,
dat oneindig
niets is
en dan nog
zo veel.
Veerle Van Laere
De reisgids en de bijbel
Een reisgids kwam op weg een Bijbel tegen;
Ze zaten beide in een weekendtas.
De reisgids was een tikkeltje beduimeld,
de Bijbel of hij pas gebonden was.
Zeg, sprak de reisgids aarzelend tot de Bijbel,
en uit zijn stem klonk zachtjes een verwijt:
Jij blijft zo nieuw ondanks het vele reizen,
terwijl ik bijna zienderogen slijt....
Ze moeten mij natuurlijk veel gebruiken,
op mijn gegevens kun je altijd aan;
De mens zegt waar hij heen wil reizen,
ik geef vertrek- en halteplaatsen aan.
Toen sprak de Bijbel en hij zuchtte even:
Ik ben de mensen niet zo naar de zin.
'k Wijs wel de weg, maar wat zij lastig vinden:
bij mij staan er geen aankomsttijden in...
- bron onbekend -
vrij en blij
ruige regenwolken springen mij voorbij
ik ben zo blij
zij gaan met tuimelend gebaar opzij
ik voel me vrij
henk ruijsch
ze ziet de bomen
niet meer
en waar het licht was
valt de schaduw
haar hoofd zit vol
achter glas
kan zij alleen
maar staren
zij ziet hem niet
haar beeld ligt opgesloten
handen mengen voorzichtig
de seizoenen licht
donkere stammen
uit een bos
zwarte aarde
een vreemdeling
in het voorbijgaan
kust haar
als een moeder
als een kind
Met alles omvattende pijn
De lucht is blauw met witte wolken
En ik, ik mag daar zijn.
Vechtend, huilend
Waar is mijn zielemaat?
Ik ga weer verder
Heel diepweg ontkiemt het zaad.
Heel klein, heel stil
Kom ik terug in mijn gedachten
Het heelal wordt mijn woning
En ik, ik kan wachten.
Akkie Legger
Anorexia
De haat in mijn ogen,
Als ik naar de spiegel blijf staren.
Mijn eeuwige ontevredenheid, de walging en de pijn.
Ik zie de persoon, die ik niet meer wil zijn.
De continue tweestrijd,
De stemmen in mijn hoofd.
De tranen over mijn wangen
Steeds maar opnieuw dat eeuwige verlangen.
Het verlangen naar een lager gewicht,
Het verlangen naar een ander persoon,
De eeuwige haat, tegenover mezelf, tegenover de persoon die ik nu ben.
Is dit waarom ik mezelf nu nauwelijks meer ken?
Bang om dit gevecht te verliezen,
Bang om er weer aan toe te geven,
Angst voor dat eeuwige streven.
Bang dat jij weer komt in mijn leven.
Wanneer kan ik jou verlaten,
En zeg jij mij gedag?
Wanneer kan ik mijn eigen weg inslaan?
Zonder dat je voor altijd in mijn leven blijft bestaan.
Sharmeela
Dan wil je iemand wezen,
die je nooit zal kunnen zijn.
Je probeert te verbergen,
met de uiterlijke schijn.
Je probeert weer te leven,
met de meest stralende lach.
Niemand ziet dat 't gespeeld is,
dat 't moeilijk is, elke dag.
Je ideaalbeeld te hoog,
j' kunt niet accepteren,
dat je bent wie je bent.
Maar dat moet je gaan leren.
Je bent goed zoals je bent,
zie het onder ogen.
De gedachten in je hoofd,
zij hebben jou bedrogen.
MB
Jij ziet niet jezelf
als j’in de spiegel kijkt.
Je ziet een ander,
wat uit je eetstoornis blijkt.
J’ streeft naar perfectie,
accepteert jezelf niet.
Je wilt afvallen,
dat bezorgd je verdriet.
Acceptéér je zelf,
je bent góed zoals j’ bent,
dat doe je nog niet,
omdat je j’zelf nog niet kent.
MB
scheve schaats
Glijdend als schaatsen op brak ijs,
struikelend, bijna klunend over de opgeworpen barricades.
Nu en dan een glad stuk en de slag te pakken.
Wind in de rug en gaan,
zoevend langs de lichte velden
die de rust uitademen die ik daarop inadem.
Verstikkend pas als het landschap verandert ,
het donker aantreedt en ik
op het scherpst van de snede
mijn ijzers recht hou
om niet te verdwalen in de scheuren
of een gapend wak.
Nienke
Kind
Het kind in mij
Waar is het gebleven
Het kind dat zonder zorgen stond in het leven
Ik zoek haar vaak
Maar ze heeft zich goed verborgen
Om dat het soms te veel is al die zorgen
Ze beschermt zich
Ze is nog klein
Ze wil al die zorgen niet
Om dat ze kind wil zijn
Heel soms vind ik nog dat kind
En ben weer voor even blij
Dan voel ik me heel gelukkig
Met dat kind in mij.
Ilja
Einstein Gedicht voor Human Concern
The intrinsic wish of being thin, skinny, light and slim
Did not show the struggling,
With Deception,
With Capitalism,
With Injustice,
My veins brought feelings to my heart but the line was dead
I couldn't tell you and you got caught up in the DSM instead
Don't tell me I should eat the apple
The motivation for losing fat, body weight, cells and mass
Did not show the fight,
With fiction,
With consumption,
With people,
I took a vow against this mass media world of shallow hearts
Psychologist, the emptiness inside me was slowly eating me up
Don't tell me I should eat soup
The aching in my brain that told me : "do not make mistakes"
Did not let on the difficulties,
With intelligence,
With perfectionism,
With fear,
The less was left of me the more my shield of protection grew
Take you with me back in time to see the ones I loved, because I do
I rather eat my own flesh
But then,
How should I put it?
299.792,458
A sparkling star,
Clear but so far,
I found a Genius,
God how he saved me
He said : "Imagination is more important than knowledge"
I ate from the tree of knowledge
And I imagined myself back
The punishments, the rage, the exhaustion, and the blames
The mirror of food, it does fade
With reality,
With fair trade,
With faith in myself
I took the hand of my neurotic, my petrified control-freak
Gave her a place in Physics and Socrates his entity
I will eat without being afraid
Life exists of energy
And Energy has the Ability to Change
J.K.
Spiegelbeeld
Door steeds vaker in de spiegel te kijken,
raak ik aan mezelf gewend.
Vind ik mezelf steeds mooier gaan lijken,
heb ik nooit een mooiere mij gekend.
Hans
Als jij een mooi gedicht hebt, laat het ons dan weten en stuur je tekst naar: info@humanconcern.nl
[top]
