Oprichting Stichting Human Concern
Carmen Netten (1967) is de oprichtster van de Stichting Human Concern (maart 2003). Zij werkt in haar eigen praktijk als psychosociaal therapeut/counsellor met mannen en vrouwen met eetstoornissen. Haar eigen ervaringen met Anorexia Nervosa en Boulimia Nervosa hebben geleid tot haar besluit om vrouwen en mannen met eetproblemen professioneel te begeleiden.
In het verleden begeleidde zij zelfhulp- en nazorggroepen en gaf zij voorlichting en gastlessen bij de Stichting Anorexia en Boulimia Nervosa. Zij was co-trainer tijdens haar eigen opleiding, vice voorzitter van de Cliëntenraad van Mentrum, werkte bij de Kindertelefoon en was inhoudsdeskundige bij de GGD voor een eetstoornissenpreventieproject waar zij o.a. in samenwerking met anderen een boekje schreef over signalering van eetstoornissen voor verwijzers en docenten.
Om zich zowel theoretisch als praktisch verder te bekwamen als therapeute, volgde zij de afgelopen jaren diverse trainingen, workshops en colleges oa op het gebied van diagnostiek, behandelmethoden en technieken, psychologie, psychopathologie, individuele- en groepshulpverlening, seksespecifieke hulpverlening, trauma en rouw verwerking, telefonische hulpverlening, systeemtherapie, persoonlijke effectiviteit, cognitieve gedragstherapie en motiveringstechnieken bij de behandeling van eetstoornissen.
Momenteel is Carmen als therapeut en consultant verbonden aan het ROC (voorheen Nederlands Luchtvaart College). Binnen Human Concern verzorgt ze naast therapie voor cliënten, ook workshops en trainingen voor therapeuten en geïnteresseerden, intervisie, supervisie, individuele begeleiding en leertherapie. Daarnaast is zij bestuurslid van het NAC (Nederlandse Associatie voor Counseling).
In het verleden begeleidde zij zelfhulp- en nazorggroepen en gaf zij voorlichting en gastlessen bij de Stichting Anorexia en Boulimia Nervosa. Zij was co-trainer tijdens haar eigen opleiding, vice voorzitter van de Cliëntenraad van Mentrum, werkte bij de Kindertelefoon en was inhoudsdeskundige bij de GGD voor een eetstoornissenpreventieproject waar zij o.a. in samenwerking met anderen een boekje schreef over signalering van eetstoornissen voor verwijzers en docenten.
Om zich zowel theoretisch als praktisch verder te bekwamen als therapeute, volgde zij de afgelopen jaren diverse trainingen, workshops en colleges oa op het gebied van diagnostiek, behandelmethoden en technieken, psychologie, psychopathologie, individuele- en groepshulpverlening, seksespecifieke hulpverlening, trauma en rouw verwerking, telefonische hulpverlening, systeemtherapie, persoonlijke effectiviteit, cognitieve gedragstherapie en motiveringstechnieken bij de behandeling van eetstoornissen.
Momenteel is Carmen als therapeut en consultant verbonden aan het ROC (voorheen Nederlands Luchtvaart College). Binnen Human Concern verzorgt ze naast therapie voor cliënten, ook workshops en trainingen voor therapeuten en geïnteresseerden, intervisie, supervisie, individuele begeleiding en leertherapie. Daarnaast is zij bestuurslid van het NAC (Nederlandse Associatie voor Counseling).
Mijn eigen verhaal
Zo'n 15 jaar lang heb ik een eetstoornis gehad. Het begon op mijn 12de met Anorexia en veranderde later in een vorm van Boulimia. 15 jaar is een lange tijd. Een groot deel van mijn leven heb ik me dan ook geobsedeerd bezig gehouden met eten en niet eten. Aankomen en afvallen. Me af en toe relatief 'goed' voelen maar me meestal verschrikkelijk wanhopig en slecht voelen. Een echte hel, als ik terug kijk op die periode van mijn bestaan. Ik had in die tijd geen idee wie ik was en wat ik wilde. Was mezelf volledig kwijt. Richtte me op het eten omdat ik op die manier nog een beetje het gevoel had dat ik iets goed kon of me ergens aan vast kon houden. Ik hield mijn hoofd boven water, was aan het overleven. Maar leven kon ik niet. Niet genieten, niet meedoen met anderen, niet 'normaal' zijn, niet blij zijn met mijzelf en later ook niet meer met anderen. Ik vereenzaamde, kwam in een isolement terecht en sloot mij samen met mijn grootste vriend en vijand; het eten, op.
Ik kon eenvoudigweg niet meedoen aan dat wat leven heet. Ik vond het te ingewikkeld, te beangstigend, te onwennig. Ik wist niet hoe. Wat was normaal, wat wilde ik, wat vonden anderen. Zoveel keuzes te maken. Zoveel stappen te zetten. Zoveel verplichtingen en verwachtingen. Ik begon er dus maar niet aan. Voelde me 'veilig' in mijn holletje samen met mijn eetverslaving. Maar gaandeweg voelde niets meer veilig, ook niet het eten. Want ook dat kon ik inmiddels niet meer onder controle houden. Net als de rest van mijn leven. Nu was het echt een warboel geworden. En het begon langzaam tot me door te dringen dat ik hulp nodig had.
En zo begon ik mijn zoektocht in de hulpverlening. Van huisarts, naar psycholoog, naar psychiater, naar psychotherapeuten, binnen instanties, buiten instanties, regulier, alternatief, opnames en ambulante behandelingen, in groepen en individueel, gericht op de symptomen, gericht op de oorzaken, gericht op vroeger of juist op nu, te weinig aandacht voor het eten, te veel aandacht voor het eten, met of zonder hulp van medicijnen... Je kan het zo gek niet noemen of ik had het wel gehad. En niets hielp echt. Wel kleine beetjes, voor bepaalde stukjes van mijn probleem, of bepaalde periodes. Maar er echt helemaal en voorgoed van af komen dat niet. En mijn wanhoop groeide, mijn lust om te vechten, mijn hoop op de toekomst, mijn vertrouwen in de hulpverlening. Totdat ik het bijna opgaf. Ik zou er toch nooit van af komen. Ik moest er maar mee zien te leven...
Maar zo vasthoudend als ik altijd was geweest om het eetprobleem te beschermen, mijzelf te beschermen, zo vasthoudend was ik ook om er van af te willen komen. En besloot na de zoveelste vruchtloze poging binnen de hulpverlening om het nu maar eens zelf op te knappen. Met alle kennis die ik her en der had opgedaan. Met behulp van mijn eigen wilskracht, mijn inmiddels opgedane ervaring met therapie, mijn kennis over mijn eigen eetprobleem, maakte ik een begin om eindelijk afscheid te nemen van mijn eetstoornis. In de jaren daarna lukte het mij zelfstandig om volledig van mijn ‘chronische’ eetstoornis af te komen.
Toen ik genezen was begon ik mij wederom intensief bezig te houden met dit onderwerp, maar nu op een geheel andere manier. Ik ging een opleiding doen tot psycho-sociaal therapeut, deed veel vrijwilligerswerk onder andere voor de Stichting Anorexia en Boulimia Nervosa, begeleidde groepen en richtte mijn eigen praktijk op voor mensen met eetstoornissen. Nu kon ik eindelijk toetsen of mijn ideeën werkelijk zouden leiden tot het oplossen van ernstige en minder ernstige eetproblemen. Zoals het mijzelf ook geholpen had.
Niet alleen merkte ik was het belangrijk om de juiste methode te vinden en de juiste grondhouding te gebruiken naar cliënten, maar wat dit alles extra kracht gaf was mijn eigen ervaring. Ik koos er dan ook voor om die aktief te gebruiken in de therapieën die ik gaf. Een vertrouwensband was er eigenlijk altijd al meteen bij het kennismakingsgesprek. Openheid en eerlijkheid was er ook meteen van de cliënt. Ik was immers zelf ook open. Hoop op verbetering en de kans om volledig beter te worden kon ik meteen overdragen omdat ik daar een levend voorbeeld van was. Motivatie, die bij veel cliënten tot het nul punt was gedaald na al hun vruchteloze ervaringen bij de reguliere hulpverlening, steeg als vanzelf. Ik hoefde daar allemaal niet bijster veel aan te doen. Het enige wat ik hoefde te doen, was mijn eigen ervaring laten spreken. Om mij vervolgens te uiten in begrip, liefde, betrokkenheid, allertheid en herkenning. Dit was de rotsvaste basis waarop de behandeling kon steunen. Waarop het contact met en het herstel van de cliënt kon groeien. Een bijzonder vruchtbare grond, dat bleek keer op keer.
Nog weer later kreeg dit alles een bredere opzet omdat ik met andere gelijkgestemde ervaringsdeskundigen in contact kwam. Dat resulteerde uiteindelijk in de huidige vorm van Stichting Human Concern.
Carmen Netten
Ik kon eenvoudigweg niet meedoen aan dat wat leven heet. Ik vond het te ingewikkeld, te beangstigend, te onwennig. Ik wist niet hoe. Wat was normaal, wat wilde ik, wat vonden anderen. Zoveel keuzes te maken. Zoveel stappen te zetten. Zoveel verplichtingen en verwachtingen. Ik begon er dus maar niet aan. Voelde me 'veilig' in mijn holletje samen met mijn eetverslaving. Maar gaandeweg voelde niets meer veilig, ook niet het eten. Want ook dat kon ik inmiddels niet meer onder controle houden. Net als de rest van mijn leven. Nu was het echt een warboel geworden. En het begon langzaam tot me door te dringen dat ik hulp nodig had.
En zo begon ik mijn zoektocht in de hulpverlening. Van huisarts, naar psycholoog, naar psychiater, naar psychotherapeuten, binnen instanties, buiten instanties, regulier, alternatief, opnames en ambulante behandelingen, in groepen en individueel, gericht op de symptomen, gericht op de oorzaken, gericht op vroeger of juist op nu, te weinig aandacht voor het eten, te veel aandacht voor het eten, met of zonder hulp van medicijnen... Je kan het zo gek niet noemen of ik had het wel gehad. En niets hielp echt. Wel kleine beetjes, voor bepaalde stukjes van mijn probleem, of bepaalde periodes. Maar er echt helemaal en voorgoed van af komen dat niet. En mijn wanhoop groeide, mijn lust om te vechten, mijn hoop op de toekomst, mijn vertrouwen in de hulpverlening. Totdat ik het bijna opgaf. Ik zou er toch nooit van af komen. Ik moest er maar mee zien te leven...
Maar zo vasthoudend als ik altijd was geweest om het eetprobleem te beschermen, mijzelf te beschermen, zo vasthoudend was ik ook om er van af te willen komen. En besloot na de zoveelste vruchtloze poging binnen de hulpverlening om het nu maar eens zelf op te knappen. Met alle kennis die ik her en der had opgedaan. Met behulp van mijn eigen wilskracht, mijn inmiddels opgedane ervaring met therapie, mijn kennis over mijn eigen eetprobleem, maakte ik een begin om eindelijk afscheid te nemen van mijn eetstoornis. In de jaren daarna lukte het mij zelfstandig om volledig van mijn ‘chronische’ eetstoornis af te komen.
Toen ik genezen was begon ik mij wederom intensief bezig te houden met dit onderwerp, maar nu op een geheel andere manier. Ik ging een opleiding doen tot psycho-sociaal therapeut, deed veel vrijwilligerswerk onder andere voor de Stichting Anorexia en Boulimia Nervosa, begeleidde groepen en richtte mijn eigen praktijk op voor mensen met eetstoornissen. Nu kon ik eindelijk toetsen of mijn ideeën werkelijk zouden leiden tot het oplossen van ernstige en minder ernstige eetproblemen. Zoals het mijzelf ook geholpen had.
Niet alleen merkte ik was het belangrijk om de juiste methode te vinden en de juiste grondhouding te gebruiken naar cliënten, maar wat dit alles extra kracht gaf was mijn eigen ervaring. Ik koos er dan ook voor om die aktief te gebruiken in de therapieën die ik gaf. Een vertrouwensband was er eigenlijk altijd al meteen bij het kennismakingsgesprek. Openheid en eerlijkheid was er ook meteen van de cliënt. Ik was immers zelf ook open. Hoop op verbetering en de kans om volledig beter te worden kon ik meteen overdragen omdat ik daar een levend voorbeeld van was. Motivatie, die bij veel cliënten tot het nul punt was gedaald na al hun vruchteloze ervaringen bij de reguliere hulpverlening, steeg als vanzelf. Ik hoefde daar allemaal niet bijster veel aan te doen. Het enige wat ik hoefde te doen, was mijn eigen ervaring laten spreken. Om mij vervolgens te uiten in begrip, liefde, betrokkenheid, allertheid en herkenning. Dit was de rotsvaste basis waarop de behandeling kon steunen. Waarop het contact met en het herstel van de cliënt kon groeien. Een bijzonder vruchtbare grond, dat bleek keer op keer.
Nog weer later kreeg dit alles een bredere opzet omdat ik met andere gelijkgestemde ervaringsdeskundigen in contact kwam. Dat resulteerde uiteindelijk in de huidige vorm van Stichting Human Concern.
Carmen Netten
[top]
