Ervaringsverhalen

Ervaringsverhaal ex-client:

Toen ik twee jaar geleden voor het eerst bij mijn therapeute kwam van Human Concern (HC),was ik ervan overtuigd dat ik nooit meer van mijn eetstoornis af zou komen…

Ik was inmiddels namelijk al ruim vijf jaar aan het klooien, kliniek in kliniek uit, twee jaar vertrokken naar het buitenland etc maar waar ik ook ging, ik nam mijn monster mee.
Zij vertelde mij dat ik geduld moest hebben en dat je niet iets wat er al een langere tijd is zo maar kwijtraakt.
Ik ben nogal een ongeduldig type dus ik was met deze mededeling niet zo blij.

Het negatieve in mij zei meteen: ‘Zie je wel….je komt er toch nooit meer vanaf!’Ik kon me niet voorstellen hoe mijn leven eruit zou zien zonder lijstjes met calorieën, zonder 80.000 gedachtes die allemaal tegelijk door mijn hoofd heen gingen, zonder de zorgen of ik wel normaal naar een feestje kon, zonder in paniek te raken omdat ik moest werken in een restaurant wat omgeven was door eten, zonder huilend voor de spiegel te staan, zonder constant woede te voelen tegenover mezelf…

Toen ik net begon met mijn therapie bij Human Concern ging het allemaal vrij vlot. Mijn therapeute waarschuwde me wel voor de tegenslagen die ik zou krijgen, maar daar wilde ik niet aan denken.. De eerste drie maanden ging ik enorm vooruit en was ik zelfs weer eens naar buiten geweest. Ik had me namelijk drie maanden opgesloten in huis omdat ik niet wilde dat ook maar iemand mij zou zien. Als ik eraan terugdenk word ik eigenlijk een beetje verdrietig…Wat ben ik hard geweest voor mezelf.

Niet lang daarna kreeg ik inderdaad een terugval, ook al was ik hiervoor gewaarschuwd kwam deze hard aan. Ook toen kon ik altijd bij mijn therapeut terecht en heeft zij me er doorheen gesleept.

Ik had zelf namelijk geen energie meer om in me eentje weer omhoog te klimmen. Het constant vechten voor vrijheid. Ik kon gewoon niet meer en werd depressief. De HC therapeute was de enige die mij begreep. Zij was immers door dezelfde hel gegaan als ik.Zij liet me zien wat ik zelf niet meer zag of kon zien. Niemand anders in mijn omgeving heeft mij zo goed begrepen als deze therapeute. Door al mijn ups en downs was ze er voor mij en kon ik altijd bij haar terecht. Zij begreep dat ik ruimte nodig had en hielp mij om in ruimte in mijn hoofd te creëren. Ik was namelijk zo gefocust op maar een ding(eten en niet eten), dat ik de rest vergeten was.Natuurlijk waren mijn ouders er ook altijd voor me, maar dat is toch anders. 

Ik was allang vergeten dat ik op mijn 17e mijn havo-diploma had gehaald zonder onvoldoendes en hoe hard ik daarvoor gewerkt heb aangezien ik toen al midden in mijn eetstoornis zat. Ook had ik er nog nooit bij stil gestaan hoe knap het was dat ik op mijn 18e voor twee jaar ben vertrokken naar Australië en Nieuw-Zeeland waar ik keihard gewerkt heb om los te komen uit de negatieve spiraal waar ik in zat. Toen de therapeute van Human Concern me geholpen had dat in te zien dacht ik voor het eerst in vijf jaar: ‘ goh, ik ben best een beetje trots op mezelf’.

Dat ‘beetje’ trots werd al snel meer en ik begon meer zelfvertrouwen op te bouwen.

Ik begon, door mijn therapie,  steeds meer in te zien hoeveel kwaliteiten ik had en hoe ik die kon inzetten om van mijn eetstoornis af te komen. Het doorzettingsvermogen wat ik gebruikte om mijn eetstoornis in stand te houden kon ik namelijk ook gebruiken om er vanaf te komen. Pas toen ik dat doorhad ging het allemaal een stuk makkelijker en gaf ik mezelf over. Ik begon dingen los te laten.Dit vond ik zelf het aller moeilijkst. Het is namelijk echt niet makkelijk om patronen waar je zo aan vastklampt, los te laten. 

Stapje voor stapje heb ik in de therapie geleerd een relatie op te bouwen met mijzelf. Het meisje te vinden wat ik kwijtgeraakt was en had ingeruild voor een monster. Ik leerde om weer lief voor mezelf te zijn op een manier die niets te maken had met eten. Hoe gek het ook klinkt, een eetstoornis heeft niets te maken met eten. Dat is wat mensen om mij heen nooit begrepen.
De eetstoornis is een uiting van iets wat veel dieper ligt. Ik ben er van overtuigd dat het de moeilijkste verslaving is die er bestaat. Een alcoholist kan bijvoorbeeld stoppen met drinken, maar eten is er altijd en overal en de HC therapeute leerde mij hiermee om te gaan.

Eigenlijk kan ik het zelf bijna niet geloven, maar na zeven jaar ben ik klaar!!!
Het hoofdstuk: ‘Jezelf mishandelen,misgunnen en misleiden’ is voorgoed gesloten.
Ik mag weer genieten! Afgelopen kerst was de eerste kerst in zeven jaar die verlopen is zonder drama rondom eten. Ik heb genoten van het kerstontbijt en het lijkt zelfs wel alsof alles beter smaakt nu ik ervan mag en kan genieten.

Sinds vier maanden heb ik een leuk baantje, super lieve mensen om me heen verzameld en ik ben klaar om een nieuw hoofdstuk te beginnen. Niets of niemand kan mij nog stoppen!
Ik gun mijzelf het beste en niets minder dan dat! Mijn therapeute zegt altijd dat ik het zelf gedaan heb en dat ik zelf nieuwe kansen voor mezelf heb gecreëerd, maar dat was niet gelukt zonder jou! 

Lieve therapeute van Human Concern, dankjewel!!!

Ervaringsverhaal studiegenoot:

“Waar wij op school in de pauze gewoon ons lunchpakketje opaten en als we zin hadden er nog wat lekkers bij haalden, was het voor haar een enorme strijd in haar hoofd. Ze leek echt niet meer te weten wat nu wel en niet gezond of te veel of te weinig was.

We probeerden haar te helpen, door haar aan te geven: “wij eten toch ook drie boterhammen?”, “een soepje erbij nemen is juist gezond, je lichaam heeft het nodig”. Maar het was zo lastig voor haar om aan te nemen. We voelden ons enorm machteloos. Maar later gaf ze aan dat het haar wel steunde.”

Ervaringsverhaal Sophie (38):

“Ik snaaide de hele dag door en had geregeld eetbuien. Écht eten, zoals voor mezelf een maaltijd klaarmaken, aan tafel eten, eten omdat mijn lichaam het nodig had, of ervan genieten, deed ik niet. Eten had voor mij een heel andere functie gekregen.  Wérkelijk voor mezelf zorgen, deed ik niet. Dat mocht ik niet van mezelf, ik vond dat ik het  niet verdiende. Het ging van kwaad tot erger; alles raakte verstoord. Ik voelde me lichamelijk en geestelijk ontzettend belabberd. Steeds meer draaide alles om eten…”

Ervaringsverhaal Anne (moeder)

“In die periode had ik vooral een gevoel van machteloosheid en buitengesloten zijn omdat ik totaal geen invloed had op waar ze mee bezig was (niet eten). Maar er was ook sprake van onbegrip over het feit dat ze zichzelf zo uithongerde, en nog steeds met het idee rond liep dat ze nog niet dun genoeg was.  Ik had al die jaren zo goed als mogelijk was voor haar gezorgd, en dat brak ze in zo’n korte tijd helemaal af. Er was bijna niets meer over van het sterke, gezonde kind dat ze altijd was”

Ervaringsverhaal Minoes (14)

“Het avondeten was altijd een ramp. De spanning was om te snijden. Ik wilde niet eten, maar op dit soort momenten kon ik er niet onderuit. Iedereen zat met kromme tenen aan tafel. Mijn vader was bezorgd en uitte zich in boosheid en strenge regels, mijn moeder probeerde het te begrijpen en suste soms de gemoederen. Het was niet mijn intentie om hun maaltijden te bederven, maar het eten maakte me zo bang, dat ik aan niets anders meer kon denken.”

Ervaringsverhaal Inge (moeder)

“Soms bekroop me natuurlijk het gevoel dat haar vader en ik vast veel fout hadden gedaan in haar opvoeding, maar tegelijkertijd bedacht ik dan dat we het toch niet over konden doen, dus schuldgevoel had zeker geen zin ( hadden we er alleen maar een probleem bij ). Natuurlijk hadden dingen soms beter anders kunnen gaan, maar welke ouders voeden nou foutloos op”

Ervaringsverhaal Karlijn (14)

“Ik woog me s’ ochtends altijd, Stiekem en met de deur op slot, zodat mijn moeder er niet achter kwam. Want ik wilde niet dat zij mij zonder kleren aan zou zien. Wat zou ze schrikken. Ik had een geheim en ondanks dat ik er graag met mijn moeder over zou willen praten ben ik bang dat ze mij niet begrijpt. Alleen maar bezorgd is en meteen zegt dat ik meer moet gaan eten”

Ervaringsverhaal Joke (moeder):

“Ik vond het in het begin erg lastig hoe ik moest reageren als ik haar op een eetbui betrapte of misgreep in de voorraadkast. Zo had ik de neiging haar erop áán te spreken. Maar door ervaring leerde ik dat ik haar meer hielp door het te béspreken. Door een uitnodigende houding te hebben: ‘dit zag ik, wil je het erover hebben?’ En door te luisteren in plaats van zelf te gaan praten en verzinnen en in te vullen vóór haar. Dit stimuleerde haar maar gaf haar ook de ruimte om zelf te bepalen wat ze er wel en niet mee wilde doen. En haalde de ‘lading’ eraf”.

Ervaringsverhaal Lieke (33):

“We wisten beiden wat het betekende als ik mijn partner aangaf: ‘ik ben onrustig…’, of bij zijn thuiskomst zei: “het is niet goed gegaan”. Het werd onze codetaal die het startsein gaf voor aktie voor ons beiden. We hadden namelijk van beide situaties in de begeleidingsgesprekken voor besproken waar ik van haar, bij eetdrang of na een eetbui, vooral wel en geen behoefte aan had. En wat voor mijzelf nu belangrijk was om wel en niet te doen”.

Ervaringsverhaal Greta (moeder)

“Ik was blij dat ik een deel van mijn zorg bij de therapeut kon neerleggen. Iemand die objectief kon kijken. Maar ik bleef wel heel erg betrokken bij wat er daar gebeurde. Vroeg haar ook altijd wat er besproken was en hoe ze zich voelde als ik haar na afloop ophaalde. Soms had ze oefeningen meegekregen die we samen konden doen. Ik leerde door de therapie op een andere manier naar een eetstoornis kijken en dus ook naar mijn dochter. Ik kreeg beetje bij beetje, net als zij, het gevoel dat ik weer controle terug kreeg”

Ervaringsverhaal Lisa (32)

“ik schaamde me dood voor mijn stiekeme eetbuien. Toen ik er in de therapie over ben gaan praten heb ik het uiteindelijk ook thuis aan mijn vriend verteld. In de therapie kwam ik erachter waardoor ik in een eetbui belandde. Vaak had het te maken met het oppotten van dingen die mij dwars zaten. Samen met mijn vriend heb ik een afspraak gemaakt dat ik me meldde wanneer ik in de gaten had dat ik ‘het’ weer aan het doen was. Door het alleen al te benoemen werd de eetdrang al minder”