Pro Ana komt van Professional Anorectic en komt oorspronkelijk van een extreme, secte-achtige beweging uit Engeland. Deze beweging ziet Anorexia als lifestyle, als kunst. En propageert op een intimiderende manier het uithongeren, het braken, het liegen en bedriegen. Kortom het mager worden, zijn en blijven. Inclusief tips en trucs voor iedereen die het weten wil. De sites (of beter weblogs) staan bol met foto's van magere vrouwen en benige modellen. Mager zijn is IN en niet eten getuigd van wilskracht en zelfbewust zijn en controle hebben op je leven... Voor zover deze sites: een kleine groep ernstig psychisch zieken die zich uiten.

In Amerika zijn deze weblogs verboden. Worden ze door de providers van het internet gehaald en duiken vervolgens ergens anders weer op. In andere landen zie je nu ook dit verschijnsel terugkomen in tigtal Pro Ana weblogs. In afgezwakte vorm welliswaar gelukkig, maar toch. En ook de Pro-Mia weblogs, voor de boulimische variant.

'Pro-Ana' is in mijn opinie enkel een vervangende term voor de ziekte Anorexia. En wel voor de eerste fase waarin  iemand zit: namelijk de ontkenningsfase. Op de weblogs die deze naam dragen zoeken lotgenoten in deze fase elkaar op. En sinds er zoveel ophef over de term is, zie je er ook Anti-Anas. Die waarschuwend, liefdevol en soms agressief reageren op deze trend. Er is blijkbaar een discussie gaande. En dat is in iedergeval goed.

De ontkenningsfase dus. De beginperiode waarin de winst groot lijkt en alle hulp structureel wordt gemeden (maar is dat niet altijd zo, als je niet ziet dat je ziek bent?)

Dat is ook mijn eigen ervaring, aangezien ik ook ooit ernstig anorexia had. Ik wilde geen bemoeienis. Het was mijn ding, mijn geheim en ik was niet van plan het prijs te geven, laat staan het op te geven. Behoefte aan goede adviezen had ik niet, want die beangstigden mij alleen maar. Het toegeven immers, is de eerste stap om de eetstoornis, (je winst) los te laten. Zeker in het begin is dit zeer zeker niét waar iemand op zit te wachten. Het kenmerkende namelijk in het begin van Anorexia of Boulimia is dat je je er ´beter´ door voelt, ´sterker´, ‘gelukkiger’, meer ‘in control’. Het is helemaal van jouzelf. Althans in het begin. Daar waar jij nog controle dacht te hebben, word je uiteindelijk, wanneer eenmaal de fuik gesloten is, slaaf van je stoornis. En controleren de eetstoornis en de dwanggedachten jou. Je komt in een spiraal naar beneden en voor je het weet (wanneer je eindelijk gaat beseffen dat je een probleem hebt), kom je niet meer uit het drijfzand. Al zou je dat nú wel willen.

De weblogs die deze naam dragen zijn een ontmoetingsplaats waar meisjes/mensen die nog in de ontkenningsfase zitten van de stoornis elkaar kunnen treffen en met elkaar kunnen praten. Een deel daarvan bestaat uit het uitwisselen van tip en trucs. Het delen van mislukkingen (ik heb tóch te veel gegeten), te klagen over het dik voelen, steun te vinden als het afvallen niet gaat zoals je wil. Deze meisjes kunnen met dit soort verhalen in de regel niet terecht bij reguliere lotgenoten sites. Die worden over het algemeen gecheckt en ontdaan van berichten die gaan over gewicht en tips. Juist om het vergelijken, het bemoedigen van elkaar in negatieve zin tegen te gaan. Verstandig in eerste instantie gedacht.

Kortom: zet een boel meiden, waar en hoe dan ook bij elkaar in deze ontkenningsfase en je krijgt dit fenomeen.

Maar geldt dat principe ook niet voor drugsverslaafden? Met dat verschil dat zij vaak geen pc hebben en met elkaar op straat moeten praten over waar ze geld vandaan kunnen halen en/of hun volgende shot. Natuurlijk gaan deze mensen niet met de gezonde medemens over dit soort issues uitweiden. Ze zouden geen begrip krijgen. Integendeel. Ze zouden zeker op onbegrip stoten, op walging, op afwijzing. Ze zouden ongevraagd worden geadviseerd te stoppen met deze ziekmakende hobby, hulp te zoeken. Maar dat is nou net niet waar deze verslaafde mee bezig is vandaag de dag. Het enige wat telt op dat moment is de volgende shot. Immers de ontwenningsverschijnselen zijn niet mals….

Zo werkt het bij meisjes (jongens) met een eetstoornis (in deze fase) ook. Meisjes met anorexia of boulimia leven met een geheim waar niemand begrip voor heeft. Wat niemand snapt, waar niemand in mee gaat. Want welk gezond mens hongert zichzelf uit. Vind het ‘fijn’ om niet te eten. Vind zichzelf ‘mooi’ als je graatmager bent. Vind zichzelf dik als iedereen ziet dat ze fel over been is. Zet haar gezondheid op het spel en sleept haar familie ook nog eens in dit drama mee. En toch hebben ze de behoefte om te praten, ook over de ongelukkige momenten. (want het is echt niet alleen maar halleluja op deze sites: wat doen wij het goed, wat zijn we blij). Binnen het gevecht wat ze leveren en de schaamte die ze hebben, proberen ze hun weg te vinden en bij anderen steun te vinden. Dat die steun ook bestaat uit tips en trucs en woorden als 'houdt vol' (waarmee?) is niet verwonderlijk. Je bent immers allemaal met hetzelfde doel bezig met dezelfde blinddoek voor.

Begrijpelijk dus. Maar zeker niet ongevaarlijk. Want iedereen op deze weblogs praat met de stem van de ziekte. En met jouw eigen, die ene stem in je hoofd, heb je het al moeilijk genoeg. Je zou dus kunnen zeggen dat de beinvloeding door het terrorisme, de dreiging van deze stem, ver-twee, drie vier, tigvoudigd wordt. Dat is wel heel veel om tegenwicht aan te geven. Want dát moet gebeuren wil je uit de ontkennigsfase komen. Het stimuleert dus niet bepaald de goede kant op. Ook meisjes die een beetje af willen vallen en op deze sites terecht komen (lees 'zoeken naar'…), kunnen net dat tikje in de verkeerde richting krijgen. Of meisjes die een terugval hebben, kunnen weer naar de verkeerde kant van de lijn overhellen.

Ik heb niet de neiging om deze weblogs te veroordelen. Om te zeggen dat het goed of fout is. Het is een normaal verschijnsel van psychisch zieken in een ontkenningsfase, om zo over hun problemen te (willen) praten.

Wat overigens wel relatief positief is en tegelijkertijd tegenstrijdig lijkt aan sommige van deze weblogs, is dat ze waarschuwen van te voren. (Alhoewel, dat kan natuulijk ook juist nieuwsgierig maken) Zodat de argeloze bezoeker die geen risico wil lopen, verdwijnt alvorens verder te klikken...  Dat ook anti-anas opduiken en een bericht schrijven, dat er ondanks alles door dees of geen wél wordt gewezen op de gevaren van een eetstoornis, is mi positief. Er is dus een discussie gaande!! Het wordt, mede door de aandacht die de media eraan geeft, uit de stiekeme en gesloten underground gehaald. En dat is alleen maar goed.

Helemaal voorkomen en verbieden kun je dit soort weblogs niet. Ze duiken toch weer op. Je kunt mensen nou eenmaal niet verbieden te praten over wat ze bezig houdt. Dat is een gezonde, normale behoefte van ieder mens. Ziek of niet. En via internet is dat tegenwoording een stuk makkelijker.

Wat je echter wel zou kunnen/moeten doen, is begrip kweken voor de ziekte op andere manieren. Door er aandacht aan te besteden in de media. Door af te rekenen met de vooroordelen, de mythes die op deze ziekte rusten. Het taboe te doorbreken. Je zou meer gelegenheid moeten bieden op reguliere lotgenotensites om openlijk een mening te uiten, en deze dan te controleren door er adequaat op te reageren. Dus dit soort weblogs zouden, achter de schermen, begeleid kunnen worden door bijv ervaringsdeskundigen die al in een andere fase zitten. Om op deze manier de twijfelaars te helpen inzicht te krijgen en wakker te worden.

Maar nogmaals... die niet wil zien, sluit zijn ogen en komt ook op deze sites niet meer…

Je zou meisjes die op zoek zijn naar steun (op welke manier dan ook), moeten wijzen op de gevaren van dit soort weblogs, het risico wat ze lopen, ze alternatieven moeten bieden. Niet alleen op internet.

Je zou ouders moeten attenderen op het bestaan van dit soort weblogs. Hun kinderen in de gaten houden wat ze uitspoken op het internet (maar dat geld ook voor sex, pesten, drugs etc) Internet vormt nou eenmaal in deze tijd een gevaar. Een medium wat zo je slaapkamer of huiskamer binnen komt.

Je zou ouders en omstanders van dit soort patienten meer kennis moeten verschaffen over de ziekte, zodat ze de signalen eerder oppakken en begrip kunnen tonen voor deze fase van de ziekte zonder te veroordelen of af te wijzen, zonder meteen naar de hulpverlening te wijzen. Zonder al te veel druk uit te oefenen gewoon eens te luisteren naar de belevingswereld van deze mensen. Hoe bizar, ziek, gek of achtelijk dat ook mag klinken. Te begrijpen wat er achter hun ideeen zit. Achter hun angsten zit. Ze uit het verdomhoekje halen. Het gedrag zegt immers niets over de persoon. De tips en trucs zeggen niets over de werkelijke behoefte die erachter schuil gaat.

Iemand met kanker beoordeel je toch ook niet op zijn gezwel?!
En misschien wordt het tijd dat we ook zelf als omstanders onze blinddoek afdoen...


Carmen Netten
 

Voor meer info en eventueel advies of hulp, neem contact met ons op:
tel: 020-6671696 of mail naar:
info@humanconcern.nl

Wil je je mening geven en je reactie hieronder geplaatst zien. Stuur hem dan naar: c.netten@humanconcern.nl
 
 

Even een korte reactie op je stukje:

Een mooi en direct stuk. Dit doet een beroep (zoals ik dat voel en zie) op mensen om te reageren, te discussiëren of enigszins in te verdiepen. Ontzettend goed hoe je het beoordelende karakter van de meisjes die op deze sites surfen( dat het naar mijn idee nu heeft), weet om te buigen in begrip en erkenning voor deze meisjes en evt jongens. Met name denk ik dat het belangrijk is dat het begrip voor het ontstaan van de sites er is, namelijk de fase van ontkenning, dat mensen begrijpen dat het in deze fase voor velen een gevoel van superioriteit geeft, dat het is van hen is en iets wat niet zomaar af gepakt mag en kan worden!

Groetjes H.

 

Gedichten|Nieuwsbrief|FAQ|HC in de Media|Links|Brochure|Contact|