Een (gezonde) dialoog tussen Ana en mijzelf
>>“Laat ik me aan je voorstellen. Mijn naam, zo noemen ‘dokters’ me, is Anorexia Nervosa, maar jij mag me Ana noemen.”
“Hallo, Anorexia. Ik ben Mezelf.”
“Mezelf?! Ha! Laat me niet lachen, wat heb je daar nou aan? Wat heb je daar óóit mee bereikt? Denk je nou echt…”
“…Goh, dat je daar zo om moet lachen. Ik vind het juist heel belangrijk om Mezelf te kunnen zijn. Het geeft me de vrijheid om zelf keuzes te maken, mijn eigen mening te volgen en mijn eigen fouten te maken en hiervan te leren.
“…Val me niet in de rede!Ik ga er vanuit dat wij partners worden. Ik ga in elk geval veel tijd in je investeren, en ik verwacht dat andersom ook van jou”.
“O? Nou, ik weet het nog zo net niet. Waarom zou ik dat willen dan?”
“Om ervoor te zorgen dat ik je leven volledig ga beheersen. Je alleen nog maar mijn strikte regels naleeft. En die betekenen dat voortaan alles in het teken komt te staan van mager zijn, de macht over je lichaam verkrijgen en daar een positief zelfbeeld door te krijgen. Ik zal je daarbij helpen.”
“Ik zie absoluut geen reden om dat te gaan doen, ik vind het belangrijk om Mezelf te zijn. Mijn zelfbeeld wordt door zoveel meer bepaald dan door het kunnen nastreven van regeltjes, mijn gewicht of lichaamsvorm joh. Bijvoorbeeld door… ”.
“…Tsss, dat is vanaf nu allemaal ondergeschikt en totaal onbelangrijk. Ik zie alleen maar redenen om aan de slag te gaan, er zijn nog veels te veel dingen waarin je niet perfect bent. Noem me iets waarover jij je onzeker voelt.”
“Nee, nee ik ben inderdaad niet perfect. Wie wel? Ik heb bijvoorbeeld een klein buikje, voel me soms onzeker in sociale contacten, en eh…”.
“Precies! Jij hebt de buik van een zwangere vrouw, wat zeg ik: meer van een hoogzwangere vrouw! Eigenlijk is je hele lijf te dik! Het is verschrikkelijk en er moet onmiddellijk wat aan gedaan worden!”
“Welnee, ik heb alleen een klein buikje! En daar is niets mis mee. Het is juist vrouwelijk, zacht, gezond en volkomen normaal. Rondingen hóren juist bij een vrouwenlichaam. En daar ben ik trots op.”
“Dat gaat er bij mij niet in hoor. Ik snap heel goed dat je je door die zwangere buik onzeker voelt in sociale contacten. Echt, ik begrijp je wel. Je bent niet om aan te zien met die buik en dat lichaam. Ik weet zeker dat die mensen naderhand over je praten hoor. Echt, je kunt hen niet vertrouwen wat ze je wijsmaken, mij wel. Er moet echt nú wat gebeuren aan die buik, en niet een beetje maar veel, snel, radicaal, maakt niet uit op wat voor manier! Pas dan zul je je weer een beetje zelfverzekerd kunnen voelen! Echt, geloof me”.
“Het verbaast me dat je dat zo aan elkaar koppelt; dat ik me dus zekerder zou voelen als mijn buik wel perfect zou zijn. Maar hoe zeker ik over mezelf voel, hangt niet geheel af van mijn uiterlijk…”.
“…Onzin! Slank zijn is állesbepalend!”
“Dat is jouw mening. Ik zie het anders. Natuurlijk ben ik me op zo’n moment wel eens bewust van mijn buik die niet perfect is. Maar het gaat niet zozeer om mijn uiterlijk. Ik voel me soms nog een beetje onzeker over mijn innerlijk. En dat is heel wat anders. Zo vind ik het bij sociale contacten soms lastig wat ik kan zeggen. Maar dat geeft niets. Ik merk dat ik me al wat minder verlegen voel als ik het maar niet uit de weg ga maar toch steeds probeer een praatje aan te knopen. Daar ben ik heel blij om. Het is heerlijk joh, om steeds meer Mezelf te kunnen zijn.”
“Mezelf, Mezelf, je hebt nog heel wat te leren”.
“Ohja dat klopt, maar dat is helemaal niet erg. Weet je Anorexia, ik wil liever
geen gebruik maken van je aanbod om me te helpen Ik weet dat dit iets is wat je graag doet, maar als ik hulp nodig heb vraag ik daar toch liever anderen voor.”
“..Denk je nou echt dat anderen het beste met je voor hebben, zoals ik het beste met je voor heb…???”
“Ja, dat weet ik wel zeker! En niet alleen hebben ze het beste met mij voor, ook met jou. Als jij die anderen ook toelaat, zul je zien dat dat zo is…
[terug]
