>>In de beginperiode van de ziekte lijkt de ‘winst’ van de eetstoornis verraderlijk groot. Een eetstoornis krijgt iemand namelijk niet zomaar – op de een of andere manier helpt het de persoon in periodes dat hij of zij het nodig heeft. Vervult het een belangrijke functie. Zo kan het de persoon bijvoorbeeld (eindelijk) een gevoel van eigenwaarde, controle of houvast lijken te geven. Het is zijn of haar ding en dit geheim wordt dan ook niet voor niets zoveel mogelijk voor zichzelf gehouden. Of alleen gedeeld met anderen die er op dezelfde wijze over denken en in staan.
Want de behoefte om te praten over wat hem of haar bezighoudt en om steun te krijgen bij het nastreven zijn of haar ‘idealen’ is er, logischerwijs en begrijpelijk, wel. Vaak lukt het de persoon niet hierover met de naaste omgeving in gesprek te gaan. Aan de ene kant omdat de persoon begrip en hulp zoekt bij het op radicale wijze nastreven van een ‘ideaalbeeld’, waar de omgeving niet in mee zal gaan. In plaats van dat daarbij geluisterd en in gesprek gegaan wordt over de belevingswereld van de persoon, wordt de persoon vaak direct veroordeeld en afgewezen. Aan de andere kant omdat eventuele goedbedoelde adviezen en aangeboden steun van anderen, door de persoon worden vermeden of afgedaan als bemoeienis. De persoon ziet immers zelf niet dat hij of zij ziek is! De persoon zit in de ontkenningsfase; erkent dus zijn of haar probleem nog niet en heeft nog onvoldoende ziekte-inzicht. Daarbij komt dat de persoon de ‘winst’ die het hem of haar oplevert, de functie die de eetstoornis voor hem of haar vervult, niet zomaar wil (maar later ook niet meer: kan) opgeven. Kortom: omdat de persoon niet díe hulp vindt dat hij of zij bij zijn omgeving hoopt te vinden (dan wel positief, dan wel negatief), zoekt hij of zij andere ‘gelijkgestemden’ hiervoor op. En vindt deze op de Pro Ana en Mia weblogs. Begrijpelijk, maar zeer gevaarlijk.
Iedereen op de Pro Ana en Mia weblogs praat met de stem van de eetstoornis. En praat de persoon er steeds dieper in. Waarbij de eetstoornis overigens steevast wordt ontkend; er wordt steeds voorgehouden dat het allemaal heel gewoon is. Alsof het een manier van leven zou zijn waarvoor iemand kiest. Echter, een eetstoornis ontnéémt je het leven. Een eetstoornis neemt steeds meer de overhand, gaat steeds meer je persoonlijkheid en dagelijks leven beheersen.
Want de behoefte om te praten over wat hem of haar bezighoudt en om steun te krijgen bij het nastreven zijn of haar ‘idealen’ is er, logischerwijs en begrijpelijk, wel. Vaak lukt het de persoon niet hierover met de naaste omgeving in gesprek te gaan. Aan de ene kant omdat de persoon begrip en hulp zoekt bij het op radicale wijze nastreven van een ‘ideaalbeeld’, waar de omgeving niet in mee zal gaan. In plaats van dat daarbij geluisterd en in gesprek gegaan wordt over de belevingswereld van de persoon, wordt de persoon vaak direct veroordeeld en afgewezen. Aan de andere kant omdat eventuele goedbedoelde adviezen en aangeboden steun van anderen, door de persoon worden vermeden of afgedaan als bemoeienis. De persoon ziet immers zelf niet dat hij of zij ziek is! De persoon zit in de ontkenningsfase; erkent dus zijn of haar probleem nog niet en heeft nog onvoldoende ziekte-inzicht. Daarbij komt dat de persoon de ‘winst’ die het hem of haar oplevert, de functie die de eetstoornis voor hem of haar vervult, niet zomaar wil (maar later ook niet meer: kan) opgeven. Kortom: omdat de persoon niet díe hulp vindt dat hij of zij bij zijn omgeving hoopt te vinden (dan wel positief, dan wel negatief), zoekt hij of zij andere ‘gelijkgestemden’ hiervoor op. En vindt deze op de Pro Ana en Mia weblogs. Begrijpelijk, maar zeer gevaarlijk.
Iedereen op de Pro Ana en Mia weblogs praat met de stem van de eetstoornis. En praat de persoon er steeds dieper in. Waarbij de eetstoornis overigens steevast wordt ontkend; er wordt steeds voorgehouden dat het allemaal heel gewoon is. Alsof het een manier van leven zou zijn waarvoor iemand kiest. Echter, een eetstoornis ontnéémt je het leven. Een eetstoornis neemt steeds meer de overhand, gaat steeds meer je persoonlijkheid en dagelijks leven beheersen.
“Een eetstoornis is geen manier van leven, het ontnéémt je het leven.”
Iedereen die een eetstoornis heeft gehad, weet inmiddels dat, waar de nieuwe manier van omgaan met eten, je lichaam, jezelf, anderen en je leven, in eerste instantie nuttig en helpend lijkt bij lastige momenten, het in werkelijkheid steeds meer belemmerend werkt in je gehele dagelijkse leven. Daar waar je eerst nog controle dacht te hebben, krijgt, wanneer eenmaal de fuik gesloten is, de eetstoornis steeds meer de controle over jou, in plaats van andersom. Daar waar je je eerst zelfzekerder en sterker voelde, door bijvoorbeeld niet te eten of te compenseren, je je er uiteindelijk alleen maar kwetsbaarder en zwakker door gaat voelen. Dat alle strikte regels die je na moet leven, je beperken in je vrijheid, in het maken van je eigen keuzes, in je eigen ontwikkeling. Dat het toch nooit goed of perfect genoeg is…en het je dus altijd alleen maar dieper de afgrond in zal trekken…
[terug]
[terug]
