Reacties clienten
Vertrouwen
Durf jij te vertrouwen op jezelf? Te geloven in jezelf? Dat je goed bent, zoals je bent, handelt en denkt? Lange tijd heb ik dit niet goed gekund. Ik was onzeker en perfectionistisch en vond altijd dat ik iets beter moest doen dan ik het eigenlijk deed. Ik voelde me verantwoordelijk voor de mensen om me heen, het klimaat, de economie, de sfeer in groepen waar ik deel van uitmaakte. Mijn perfectionisme en verantwoordelijkheidsgevoel zorgde er in combinatie met een aantal andere omstandigheden en gebeurtenissen voor dat ik anorexia ontwikkelde.
Tijdens deze rotziekte heb ik verschillende fases meegemaakt, beginnend met ontkenning en een gevoel dat het juist goed was zoals ik bezig was met eten. Ik stopte ook niet van de ene op de andere dag met eten, maar ging steeds meer producten uit mijn voedingspatroon verwijderen. Het gaf een gevoel van controle en ik vond dat ik heel gezond leefde. Ik at toch supergezond en sportte veel?!
Later kwam het inzicht dat ik te weinig variatie in mijn voeding aanbracht en dat deze manier van eten mijn sportprestaties negatief beïnvloedde. Ik ging steeds langzamer rijden bij mijn schaatswedstrijden. In eerste instantie was dit echter juist reden voor mij om nog strenger te worden wat betreft het eten.
Via een diëtiste kwam ik bij een hulpverleenster die zowel diëtist als psycholoog is. Zij had 'cliënten' met eetstoornissen die varieerden van big eating disorder tot aan anorexia en boulimia. Ik gebruik hier bewust het woord 'cliënten', omdat ik dit de afstandelijkheid van deze behandeling goed vind weergeven. Ik was één van de cliënten en als mijn tijd om was, was de volgende aan de beurt. Ook dacht deze psychologe dat het goed was als ik me meer zou losmaken van mijn moeder, met wie ik een zeer sterke band had en gelukkig nog steeds heb. De gesprekken die ik bij deze mevrouw voerde vonden altijd plaats naar aanleiding van mijn gewicht, dat aan het begin van elke sessie gecontroleerd werd. Toen ik na bepaalde tijd niet genoeg aangekomen was gaf deze psycholoog aan dat ze mij moest doorverwijzen of de behandeling moest stoppen. Ik heb voor het laatste gekozen.
Eerst dacht ik dat ik het zelf wel kon oplossen. Mijn moeder en ik maakte een plan, gericht op aankomen. Bij elke tussenstap zouden we samen wat leuks doen. Een soort beloningssysteem dus. In het begin ging dit goed, maar helaas ging ik uiteindelijk meer en meer afvallen en kreeg steeds meer het gevoel dat ik nooit van mijn eetprobleem zou afkomen.
Gelukkig hield mijn moeder een onvoorwaardelijk vertrouwen in mijn wilskracht en doorzettingsvermogen. We zochten samen op internet naar behandelmethoden die misschien wel zouden werken. Ook mijn broer is een grote steun. Hij zorgde ervoor dat ik uiteindelijk echt de stap zetten om opnieuw hulp te zoeken.
Ik koos voor Human Concern. Met de therapeute die mij hielp hebben we steeds gezocht naar datgene wat voor mij, op dat moment goed werkte. Ik kreeg weer vertrouwen in mezelf en leerde mezelf beter te begrijpen. Ik begreep er namelijk niets van dat ik inmiddels zo goed wist hoe slecht ik voor mezelf zorgde en toch de anorexia niet mee kon stoppen. Ik leerde hulp te vragen aan mensen om me heen en af en toe nam ik mijn moeder mee naar therapie, omdat zij me thuis kon helpen. Eerst was ik alleen gericht op het aankomen en steeds teleurgesteld en boos wanneer dit niet lukte, maar ook bang en boos op mezelf wanneer het wel lukte. Mijn therapeute hielp me om in te zien dat er veel meer was dan het aankomen. We zijn nu een jaar verder en ik heb er samen met haar en de mensen om mij heen voor gezorgd dat ik weer lekker in mijn vel zit, mezelf beter begrijp en durf aan te geven wanneer ik hulp nodig heb. De persoonlijke benadering van mijn therapeute en het samen zoeken naar dat wat bij mij past hebben me enorm geholpen. Ik ben nog niet volledig genezen, maar ben op de goede weg. Ik ben inmiddels in een rustige, maar constant stijgende lijn aan het aankomen en het voelt goed! Ik durf er nu op te vertrouwen dat ik sterker ben dan de anorexia. Bedankt mam!
Anoniem
Vriend en Vijand
Je was mijn vriend, mijn allerbeste vriend. Maar ook was jij mijn vijand…mijn allerergste vijand. Een vijand die ik heb gehaat, met alles wat ik in me had.
Het begon als een vriendschap. Ruim zes jaar geleden leerde ik je kennen. Zo snel dat ik het bijna niet door had, je sloop mijn leven binnen. Je werd al snel een beste vriend. Ik liet je toe, omarmde je, vertrouwde je en als ik het moeilijk had, was je er voor me. Ik voelde me veilig bij jou in die onzekere tijd. In de ochtend was jij het eerste waaraan ik dacht en als ik ging slapen het laatste waaraan ik dacht.
Je was voor een lange tijd mijn vriend, mijn allerbeste vriend…..totdat je de controle overnam. De controle over alles, over mezelf en over mijn leven.
Opeens was je er ook wanneer ik niet wilde dat je er was, meerdere malen op een dag, soms wel de hele dag. Je liet me dingen doen, dingen zeggen, die ik diep van binnen niet wilde….maar ik deed het toch, want jij had de controle.
Mijn ogen gingen open en ik zag je ware aard en ik zag dat je mijn vriend helemaal niet was. Je maakte me kapot! Het tij keerde en je werd mijn vijand, die ik liever kwijt was dan rijk. Maar je was zo diep mijn leven binnen geslopen, vastgenageld, dat ik moest vechten om je kwijt te raken. Je verstikte me, je had de touwtjes in handen. Het leek een eeuwigheid te duren. Veel te lang had jij, die mijn allerergste vijand was geworden, de controle en vreesde ik voor je.
Ruim vier jaar lang ben je mijn vijand geweest en was je de rode draad in mijn leven. Ongewild in mijn leven verweven. Ruim 4 jaar lang heb ik tegen je gevochten, viel ik, stond ik weer op na een verloren gevecht en ging weer door, door tot de overwinning. Ik ging door, omdat ik diep van binnen de vechtlust voelde. Ik wilde de vijand verdrijven. Ik kon mezelf diep van binnen voelen vol levenslust, de Claudia die al die tijd ondergesneeuwd was.
Bloed, zweet en tranen heeft het me gekost om de vijand aan te pakken, te verdrijven en de touwtjes zelf weer in handen te kunnen nemen. De afgelopen vier jaar heb ik stapje voor stapje afscheid van je genomen. Hoe graag ik ook afscheid van je wilde nemen, het was zwaar en vond het toch moeilijk. Om je in de ogen te kijken, je niet meer toe te laten, om je los te laten. Je was ooit mijn beste vriend en hebt me een lange tijd veiligheid gebracht.
We zullen elkaar vast nog wel eens tegen komen, maar je zult geen grip meer op mij hebben. Ik zal je tegenkomen, zien en ook zeker nog wel voelen, maar daarna zal ik je de rug toekeren, van je weglopen en niet meer omkijken.
Begin dit jaar heb ik het hoofdstuk kunnen en mogen sluiten. Het hoofdstuk ‘eetstoornis’, mijn allerbeste vriend en allerergste vijand. Jeetje, wat voelt dat groots, mooi en machtig! En wat ben ik trots op mezelf! Het is een lange, pijnlijke, maar leerzame weg geweest. En gek genoeg zou ik deze periode niet uit mijn leven willen wissen of wensen dat het nooit gebeurd was. Het heeft me namelijk iets moois gegeven, namelijk dat het me heeft gevormd tot de vrouw die ik nu ben.
Claudia van Leeuwen
Toen ik besloot de hulp in te roepen van een Human Concern-therapeute (rond mijn 27ste), was ik, voor mijn gevoel, bezig het laatste restje eetstoornis (anorexia) achter me te laten. Ik had niet zozeer behoefte aan hulp bij het normaal eten en omgaan met voedsel, als wel op het sociale vlak. Ik werd nu namelijk geconfronteerd met de gevolgen van het feit dat ik zό lang zό geïsoleerd had geleefd. Ik had wat dat betreft echt een achterstand qua sociale ontwikkeling, omdat ik juist tijdens mijn studie nog erg veel last had van de anorexia. En dat is toch een tijd dat je meestal nieuwe vrienden en kennissen maakt en een netwerk creëert, en jezelf ook beter leert kennen en nieuwe bezigheden/hobby's uitprobeert.
Nu het eten dan eindelijk een minder grote rol speelde, werd pas duidelijk hoe leeg mijn leven eigenlijk was, en daar wilde ik graag hulp bij, van een ervaringsdeskundige. Bij eerdere therapieën en in de verschillende boeken die ik over anorexia gelezen heb, werd eigenlijk vrij weinig aandacht besteed aan deze aspecten, dus aan hoe je kunt werken aan de overgang naar een leuk, sociaal, volwassen leven. De website van Human Concern beviel me meteen, en ik heb uiteindelijk bijna drie jaar lang regelmatig gesprekken gehad met een Human Concern-therapeute.
Een leuker leven met meer sociale contacten werd dus het belangrijkste doel van mijn therapie. Ik ben erg blij met hoe dat concreet werd aangepakt door mijn therapeute. Ze dacht steeds actief mee over wat voor nieuwe initiatieven ik kon ondernemen, en samen bepaalden we dan wat ik wanneer zou gaan uitproberen. Door er steeds samen naar toe te werken, werd het makkelijker een bepaalde beslissing te nemen en de drempel om concreet actie te ondernemen lager. Daarbij fungeerde de therapeute ook als een oppeppende coach en fijne soort stok achter de deur, als de angstige en onzekere 'stem' in mij tegen begon te stribbelen.
Steeds voordat ik iets nieuws ondernam (bijvoorbeeld een nieuwe cursus uitproberen), liepen we samen verschillende scenario's door, inclusief hoe ik me dan zou voelen en gedragen. Als ik het uiteindelijk dan echt ging doen, was het veel minder spannend, omdat ik het in gedachten al een paar keer had doorlopen. En dan lukte het me meestal ook beter me op mijn 'voordeligst' (meest zelfverzekerd) te presenteren.
Het hielp mij enorm dat alles bespreekbaar was, en ik me niet hoefde te schamen dat ik bepaalde dingen eng vond die voor anderen mensen de gewoonste zaak van de wereld zijn. Hierbij leerde ze me ook dat er verschillende personen/stemmen in me zitten, deels als gevolg van de eetstoornisgeschiedenis.
Ik vond het heel interessant te merken dat er naast de innerlijke negativist, waar de meesten mensen, met of zonder eetprobleem wel eens last van hebben, ook een beschermende stem en een volwassen, krachtige stemmen in me zaten. En dat het ook niet altijd handig was naar die beschermende stem te luisteren, omdat die me soms tegenwerkte en afremde bij nieuwe activiteiten. Zo kon ik uiteindelijk steeds beter daadwerkelijk die krachtige en volwassen persoon te zijn die er in principe ook altijd aanwezig is.
Daarbij hielp de therapeute me ook niet te perfectionistisch te zijn, en heb ik veel 'trucjes' geleerd waar ik nog steeds baat bij heb bij allerhande moeilijke beslissingen en lastige momenten (o.a. dat alles goed is, als ik maar iets probeer en niet blijf aarzelen en uitstellen; iets nieuws proberen levert uiteindelijk altijd wat op, of de ervaring nu mee- of tegenvalt).
Nu ik de therapie heb afgerond, ben ik een heel stuk verder. Ik durf veel meer dingen uit te proberen, en kan veel makkelijker knopen doorhakken. En met alle tips en informatie, kan ik ook verder blijven werken aan een nog leuker en voller leven. Mijn ervaring is dus dat je, juist als de eetstoornis al zo goed als 'over' is, veel baat kunt hebben bij een steuntje in de rug en coach. En die rol kunnen therapeuten van bijvoorbeeld Human Concern bij uistek vervullen. Zij begrijpen precies waar je nog mee worstelt, welke denkfouten je nog maakt, en hoe de eetstoornis nog doorwerkt in je (sociale) leven – en kunnen je vaak daarom beter helpen dan familie of vrienden, hoe betrokken en lief die ook zijn.
Maandag 15 maart 2010
Ik kan het. Ik kan het. Ik kan het…
Ik kan het heus wel.
Natuurlijk kan ik het. Waarom zou ik het niet kunnen?
Ik wil het immers toch?! En als ik iets echt wil, dan kan ik dat ook bereiken.
IK KAN HET GEWOON! VERDOMME.
Ik wil weer leven. Genieten. Me energiek voelen. Stralen. Vrolijk zijn. Mezelf zijn.
Ik wil weer tijd hebben voor de wereld om mij heen. Voor de mensen om mij heen.
Dingen doen die ik leuk vind. Reizen. Schrijven. Lachen. Huppelen. Lezen. Koken. Dansen. Uitgaan.
Ik wil niet meer bang zijn, niet meer leven vanuit angst.
Waarom zou ik geen vertrouwen hebben? Gewoon, vertrouwen in het leven. In mijn omgeving. In mijzelf. In mijn lijf. Vertrouwen in dat ‘alles goed komt’. Waarom ook niet?
Ik wil weg uit deze eenzame, donkere, kille gevangenis. Het is hier te benauwd.
Ik wil weer kunnen ademen. Ruimte. Vrijheid.
De deur zit op slot. Een groot hangslot. Van buitenaf onmogelijk te openen.
De sleutel heb ik in mijn handen. Ik ben de enige die mij kan bevrijden. Die de deur naar de vrijheid kan openen. De deur waarachter de zon met haar warme stralen op me wacht. Waar ik de vogeltjes kan horen fluiten. De bloemen kan zien bloeien.
Natuurlijk is het ook daar, aan die andere kant van de deur, niet altijd rozengeur en zonneschijn. Het zal er soms flink regenen. Donderen en bliksemen. Maar dat geeft niet. Dat kan ik hebben. Ik ben sterk genoeg om daarmee te dealen.
Ik, alleen ik, kan de sleutel in het slot steken, hem omdraaien, de deur openen en weglopen. Wandelen naar en door het echte leven. Ik kan huppelen en dansen ipv lopen. Ik kan rennen als ik dat wil. Ik heb ruimte. Ik kan weer ademen. Ik ben vrij.
Ik kan het. Ik kan het. Ik kan het.
Ik kan die sleutel omdraaien. Ik ben sterk genoeg.
Ik kan die deur openen. Ik kan die gevangenis uitlopen.
IK KAN HET!!
Ik kan het leven aan. Ik hoef niet bang te zijn. Want ‘alles komt goed… ’.
Ik kom weer in beweging
door een zonnestraal die ik ontving.
Ik kreeg hem zomaar in mijn hand
en haalde mijn kop weer uit het zand.
Ik opende mijn ogen,
stond nog wat voorover gebogen.
Keek eerst wazig, daarna helder om mij heen.
Voelde me alleen, maar hees mezelf weer op de been.
Ik moet blijven lopen
voelen en hopen
Er is een toekomst, een beeld, een paradijs.
Dus heb ik mezelf gezegd: Kom op meis!
Open je hart, ga leven
Blijf niet onzichtbaar, doelloos zweven
Ga voor zonlicht en wordt vinder
van je eigen weg als fladderende vlinder!
Esther
Eind juli 2006 meldde ik mij aan bij Human Concern. Binnen een dag had ik al een mailtje van een HC-therapeute in de buurt met suggesties van data voor een intakegesprek. Binnen een week kon ik al terecht voor een intakegesprek. Dat het zo snel ging had ik met vorige behandelingen nog nooit meegemaakt. Daar is er al een wachtlijst voor de intake. Tijdens de intake voelde ik mij meteen op mijn plaats. Ik durfde open te zijn omdat de therapeute dat ook was. Ze vertelde mij een beetje van haar eigen eetstoornisverleden en ik hoefde soms maar één woord te zeggen en het was al duidelijk wat ik wilde zeggen. Dat gaf mij een gevoel van opluchting. Eindelijk iemand die mij begreep! Die week daarop startte ik met de therapie, ondanks mijn veel te lage gewicht. Ik hoefde niet eerst op gewicht te komen voordat we bezig gingen met de therapie en dat heeft mij geholpen om door te zetten. Ik mocht stappen zetten die haalbaar voor mij waren en ik werd niet gepusht. Wat een wereld van verschil met andere behandelingen die ik gehad had! Natuurlijk heb ik het ook heel moeilijk gehad want, een eetstoornis loslaten is ook heel moeilijk. Soms gaf ik mezelf zelfs op. Maar omdat de therapeute wel bleef geloven in mij lukte het mij om toch steeds weer op te krabbelen. En nu, drie en een halfjaar verder, in de laatste fase van mijn behandeling bij de HC-therapeute, sta ik op het punt waarop ik kan zeggen: “ik heb mijn eetstoornis overwonnen.” Ik heb zoveel over mijn eetstoornis, mezelf en de achterliggende oorzaken geleerd dat ik de eetstoornis niet meer nodig heb. En dat had ik nooit gedacht, want ik was uitbehandeld volgens vorige hulpverleners. Na twee ziekenhuisopnames en vier opnames in een eetstoorniskliniek, waarvan één keer gedwongen was er “niets meer mee te beginnen met zo een chronische anorexiapatiënte.” En nu zit ik hier met een gezond gewicht waar ik zelf heen gegroeid ben en eet ik weer zonder er bij na te denken. Wat een bevrijding!
Nadine
Afgelopen week ben ik voor het laatst naar mijn therapie bij Human Concern geweest. Tijdens een evaluatie gingen we terug naar 7 november 2008. Dit was de dag dat ik voor een intake bij Human Concern kwam. Ik moet zeggen dat ik even moest slikken toen ik me realiseerde dat ik al zo lang in behandeling was.
Op de vraag van mijn therapeute of ik me dat gesprek nog kon herinneren moest ik wel ja zeggen. Hij staat me nog bij als de dag van gisteren. Als bang en gesloten vogeltje kwam ik samen met mijn ouders binnen. Ook al had ik toegegeven dat ik aan een eetprobleem leed en ingestemd met een behandeling , zat ik toch nog in een ontkenningsfase.
De eerste periode van mijn behandeling zat ik dan ook uit met het idee dat ik het voor mijn ouders en anderen deed. Totdat ik me realiseerde dat ik na iedere behandeling steeds vaker met een opgeheven hoofd kon rondlopen. Ik kan me herinneren dat er tijdens een behandeling op het bord een grote cirkel getekend werd met een wir war van draden. In de cirkel werd een puntje gezet. Dit puntje was het deel dat eten voorstelde in al mijn activiteiten. Dit is me altijd bij gebleven, zodra ik tijdens een paniekaanval aan dit puntje dacht kon ik weer wat rustiger worden.
Ondanks het feit dat ik 39,5 kilo woog en niet at (op advies van het duiveltje in mijn hoofd) heb ik altijd geweten dat ik deze ziekte ging overwinnen.
Het gegeven dat mijn therapeut een ervaringsdeskundige is heeft me erg geholpen. Ze heeft me nooit vreemd aangekeken als ik mijn gedachten deelde en veroordeelde me niet. Mensen die de ziekte anorexia zelf niet hebben gehad zullen, hoe liefdevol ook, nooit helemaal begrijpen hoe je je voelt. De angst die je kan hebben en de gedachten die dag in dag uit in je hoofd zitten! Mijn therapeute begreep me en kon me daarin geruststellen. Voor mij was het fijn om te weten dat ik niet de enige was die zich liet leiden door een stem in je hoofd.
Door de visualisatie tijdens de behandeling werd ik steeds geconfronteerd met mijn ‘zieke’ kant en gezonde kant. Dit veroorzaakte af en toe een lachbui doordat mijn gezonde verstand er gewoon niet bij kon dat de ‘zieke’ kant zichzelf zo’n pijn kon doen.
Dit soort oefeningen zijn erg confronterend maar doen wel je ogen openen.
Twee jaar later ben ik weer bijna de persoon die ik wil zijn. Een 23 jarige meid die geniet van het leven, vrienden, werk, school en alles er om heen. Mijn aanvallen rond het eten zijn zo goed als verdwenen en bij moeilijk momenten heb ik mezelf snel onder controle. Ik laat mijn leven niet meer beheersen door eten en het stemmetje in mijn hoofd. Ik heb nog een lange weg te gaan om mezelf helemaal te accepteren zoals is ben, 100% mezelf mogen zijn en niet te streng voor mezelf. Maar met het doorzettingsvermogen waarover ik bezit, dat eerst negatief voor me werkte, ga ik het nu omzetten naar een positieve eigenschap. Ik ben sterk genoeg om er bovenop te komen. Ik schaam me niet meer voor het feit dat ik anorexia heb gehad en kan er goed over praten. Nu kom ik er achter dat dit een hele opluchting kan zijn.
Mensen moeten me accepteren zoals ik ben, ik mag, wil en kan ook genieten van het leven en samen met mijn vrienden leuke dingen doen!
EVALUATIEFORMULIER INDIVIDUELE THERAPIE
1. Doelen en resultaten
a. Aan welke doelen heb je de afgelopen tijd gewerkt? Denk hierbij ook aan de verschillende onderdelen van de therapie: Zelfbeeld, Lichaamsbeeld, Sociale Contacten, Eten en Gewicht, Bezigheden.
Meer van mezelf houden, positiever over mezelf denken.
Mezelf serieus nemen.
Dingen op mijn gemak en bewust doen.
Voor mezelf de lat niet te hoog leggen.
Realistische dag indeling maken.
Vooraf plannen wat ik ga eten.
b. Wat is het resultaat tot nu toe? Wat ging er goed?
Geen eetbuien meer.
Ik ben leuker vind ik zelf, ben positiever over mezelf.
Ik betrap mezelf als ik weer ga haasten of emoties niet “doorvoel”.
c. Wat kan er beter?
Altijd sterk zijn maar voor nu is dat geen realistisch doel. Dat komt, wordt aan gewerkt.
2. Hoe bereikt
a. Wat heeft je geholpen om dit resultaat te bereiken? Wat is voor jou belangrijk geweest?
Dat ik het zelf uit kon pluizen. En dat Petra aangaf welke denk patronen ik had. Dat wat ik als normaal wilde zien misschien helemaal niet normaal was of voor mij niet werkt. Die feed back zette mij aan het denken en dat was nodig. Achteraf denk ik ook dat het me erg geholpen heeft dat mijn therapeut begon met haar eigen verhaal te vertellen. Hierdoor was het voor mij ook makkelijker mezelf te laten zien. Er was herkenning en dat was nieuw voor mij.
b. Wat heb je moeilijk gevonden? Wat heeft remmend gewerkt op je veranderingsproces?
Dat ik dingen ging voelen maar dat was wel nodig. Het naarste was dat ik dingen voelde die ik niet meer herkende omdat ik ze zo lang had weggestopt. Ik wilde daar eigenlijk heel snel doorheen stomen maar dat was natuurlijk niet de bedoeling en dat vond ik erg lastig. Ik denk niet dat dit remmend werkte maar dat het wel nodig was. Wat dan wel remmend werkte weet ik eigenlijk niet… misschien het fijt dat ik alles snel en meteen goed wilde hebben.
3. Hoe heb je de therapie en de therapeut ervaren
a. Wat vond je prettig?
Herkenning in verhaal van mijn therapeut meteen bij eerste consult. En dat ze zoveel zakdoekjes had!!
b. En wat vond je minder prettig?
Dat ik zoveel zakdoekjes nodig bleek te hebben hihi, verder niets het was een zware dobber maar heb wel het idee dat ik nu handvaten heb waar ik mee verder kan.
4. Doelen voor de komende tijd
a. Waar ga je de komende tijd aan werken?
De rust erin houden. Dagen indelen en tijd voor mezelf nemen.
Geen dingen doen die ik niet leuk vind als ze niet perse hoeven.
Lief zijn voor mezelf maar ook voor mijn lichaam dus meer bewegen en op mijn eigen tempo afvallen. .
b. Wat van hetgeen je tijdens de therapie geleerd hebt, kan je hierbij behulpzaam zijn?
Het fijt dat dat gewoon allemaal mag en dat ik mijn eigen grenzen moet stellen.
5. Hulp hierbij van anderen
a. Heb je tips hoe anderen je daarbij kunnen helpen of steunen?
Nee niet echt ik denk dat ik het voor het grootste gedeelte zelf kan. Als ik in een dip zit heb ik behoefte aan een arm om me heen en liefde maar dat komt goed want dat geef ik dan ook wel aan. (nu wel )
6. Overig
a. Heb je nog vragen, op- en aanmerkingen die je kwijt wilt?
Ik ben heel blij dat ik via internet op de site kwam. Het was een lange en soms moeilijke tijd en ik ben er nog niet maar wil wel graag op deze manier verder. Ik heb veel geleerd en sommige dingen voelen anders, ik kan ze niet precies benoemen maar er is iets in mij verandert.
Sinds kort weet ik dat ik voor koemelk een flinke intolerantie heb en waarschijnlijk komen daar ook mijn futloze buien voor een groot gedeelte vandaan. Het is een uitdaging om ook hier mijn weg in te vinden en dat is dus ook een doel voor de komende tijd.
Mijn therapeute is een hele lieve vrouw die mij heeft geholpen mijn leven te veranderen!
Dank je wel!!
Voor het gemak noem ik je E.
Beste E,
Na jarenlang een strak regime te hebben gevolgd waarin alles volgens regels en schema´s bepaald werd, er geen ruimte was voor extraatjes en vertroetelingen, kwam jij. Mijn redder, mijn geneugd in het leven, de kapitalist waar ik altijd haaks tegenover had gestaan.
Na magere jaren mocht ik eindelijk weer eens iets. De veel te strakke broekriem mocht weer wat losser, hij moest wel weer worden aangesnoerd maar eens in de zoveel tijd ging hij af, werd hij even rond gezwaaid om vervolgens weer in de dezelfde stand te worden teruggezet.
Wat aanvankelijk leek als het ideale beleid, bleek één grote façade. Een leugen waarin je mij tot ver hebt meegetrokken. Ik geloofde in je, wilde graag toegeven van jouw “Bevrijding”. Maar in wezen was het een ontsnapping met zeer gevaarlijke gevolgen.
Sinds een paar jaar heb ik eindelijk door waar je mee bezig bent. Je bent erop uit mijn leven te verwoesten. Je neemt mijn identiteit weg, mijn dromen, mijn hoop, mijn ik. Ik voel mij hierdoor rot en ben hierdoor een erg makkelijke prooi voor jou. Want jij bent er dan om alles te vergeten, mijn zorgen te doen versmelten. Eén grote illusie, weet ik nu, want na mijn toegeven aan jou, laat je mij weer in de steek en blijf ik achter met het hoopje stront waar jij weer een keuteltje bij op hebt gedrukt.
Maar nu beste E, nu ben ik degene die bepaalt. Ik kijk nog even toe hoe jij de ruiten ingooit maar je hebt zelf ook wel door dat ik ze van dubbelglas heb gemaakt waar je niet zo makkelijk meer doorheen gaat. Het is tijd voor een revolutie waarin IK de macht zelf overneem.
Annelotte
Geachte medewerkers/sters van Human Concern,
Ik hoorde vandaag op de radio van jullie organisatie en heb de website bekeken.
Mijn dochter heeft vorig jaar op 10-jarige leeftijd anorexia gekregen. Dit was voor haar en ons als gezin een complete nachtmerrie. Zij heeft 11 weken in het ziekenhuis gelegen en daarna hebben wij ambulante hulp gekregen. Inmiddels gaat het ontzettend goed met haar en is haar dossier gesloten. Natuurlijk houden we de vinger aan de pols en blijven we alert.
Jullie informatie en manier van werken spreekt mij ontzettend aan. Toch wil ik jullie niet onthouden van mijn ervaringen als moeder. Wij hebben haar d.m.v. onvoorwaardelijke liefde, eindeloos geduld en conditionering kunnen leren omgaan met haar eetprobleem. Met conditionering bedoel ik dat zij is gaan leren dat bij een normaal leven een normaal eetpatroon hoort. Verder hebben wij haar in contact gebracht met een natuurgeneeskundige, die haar heeft laten inzien dat zij een bijzonder persoon is met een eigen mening.
Ik hoop dat jullie iets hebben aan mijn ervaringen met anorexia. Ik hoop dat ik jullie hulp in de toekomst niet nodig zal hebben, maar mocht dit onverhoopt wel het geval zijn, dan neem ik zeker contact met jullie op, omdat ik van mening ben, dat jullie manier van aanpak een goede kans van slagen heeft.
Heel veel succes met jullie goede werk!!
Verslag van mijn ervaring bij de therapiegroep voor eetstoornissen
De behandelingsmethode is opvallend en vanuit een ander perspectief ontwikkeld dan die we kennen in de reguliere, klassieke methoden. In de laatst genoemde ben je cliënt die professionele begeleiding ontvangt van psychiaters of psychologen. In de therapiegroep is de begeleiding genivelleerd, dat wil zeggen dat je begeleid wordt door mensen die hetzelfde hebben doorgemaakt als jij; dit zijn ervaringsdeskundigen.
Vanuit mijn persoonlijke ervaring heb ik dit als een zeer doeltreffende manier gevonden om beter te worden. Door de gelijkwaardigheid van therapeut en cliënt, je deelt de ervaringen van een eetstoornis, kun je veel directer je problemen bespreken. Je hoeft immers minder uit te leggen zoals je zou moeten aan een ‘buitenstaander’. Voor iemand die nooit een eetstoornis heeft gehad is het moeilijk om zich te verplaatsen in jouw schoenen. Dat kan het genezingsproces vertragen omdat je vanuit een ‘buitenstaanders’ visie jezelf beter probeert te maken naast het feit dat je tot het beschamende toe alles moet verklaren en verantwoorden.
Hoe anders was dat in de therapiegroep. Ik heb er een lange periode gebruik van gemaakt, om van mijn boulimia eetstoornis te genezen die 15 jaar heeft geduurd. ‘Gedeelde smart is halve smart’ luidt het spreekwoord en dat geldt zeker voor deze manier van hulpverlening. Want een eetstoornis maakt alleen. Na jarenlang in een verstikkend isolement geworsteld te hebben ging er een wereld voor me open bij de groep. Al die anderen hebben hetzelfde als ik ? De schaamte voorbij werkte het praten over mijn problemen bevrijdend. Want ik deed het samen, ik deelde mijn ervaringen en kon er notabene over lachen omdat de anderen het ook zo goed kenden. Dit resulteerde in een zeer gezonde manier van relativeren. Doordat ik mij kon spiegelen aan de anderen in de groep kreeg ik vergelijkenderwijs meer overzicht over mijn eigen eetstoornisgedrag.
Genezing komt met het bewustwordingsproces van je handelen en psyche. Dit heb ik in de veiligheid die de groep me heeft geboden kunnen ontwikkelen. Ik ben zeer dankbaar voor de steun, de humor, de tranen, de verhalen kortom de waarachtige menselijkheid die dit contact met lotgenoten heeft voortgebracht.
Ik dank er mijn genezing aan. Ik ben weer mens.
Marjolein Kommer
Ervaring met individuele therapie
Ik was via een collega bij Carmen terecht gekomen. Eigenlijk stond ik zelf nog niet helemaal achter het idee dat ik in therapie zou gaan, maar ik had het gevoel dat ik het wel moest doen na alle moeite die anderen voor mij hadden gedaan om mij te helpen. Ik stond dus ook niet helemaal open voor de therapie in eerste instantie. Ik had dan wel gezegd dat ik Boulimia had, maar zelf had ik niet het gevoel dat therapie mij kon helpen. Ik had altijd alles zelf gedaan, en ik wist ook wel hoe ik dit moest oplossen. Ik moest gewoon 5 kilo afvallen en dan had ik geen probleem meer. Dat had ik bedacht. Maar zo werkte het natuurlijk niet, al had ik dat toen niet helemaal door.
Ik heb één op een therapie gehad. In het begin vond ik het heel moeilijk om naar de therapie toe te gaan. Ik zag er tegenop. Ik wilde niet mijn verhaal aan een vreemde doen. Ik kon mij niet voorstellen dat een vreemde mij zou kunnen helpen. Toch kon ik er niet omheen dat ik mij op mijn gemak ging voelen bij mijn therapeut. Na verloop van tijd ging ik juist uitkijken naar de therapie. Dat waren de momenten dat ik mijn verhaal kwijt kon.
De reden dat ik mij op mijn gemak ging voelen was vooral de herkenning. Als ik over iets vertelde, wist zij wat voor gevoel ik daarbij had gehad. Gewoon, omdat ze die gevoelens zelf ook had gehad. Ik hoefde dat niet uit te leggen, en ik werd er ook niet op aangekeken. Ook werd ik niet afgerekend op mijn eetstoornis. Als ik een vreetbui had gehad vond ik dat heel erg, en had ik het gevoel dat ik had gefaald. Door de gesprekken met Carmen begon ik in te zien dat ik mij niet hoefde te schamen voor mijn eetstoornis en alles wat daarbij komt. Ik heb mijn eetstoornis hierdoor langzaam los kunnen laten. Het vele malen wegen per dag werd langzaam minder. Ik leerde opnieuw goed te eten, en geen maaltijden over te slaan. Zonder dat alles in 1 keer goed moest gaan.
Ik begon in te zien dat ik mij prettiger voelde zonder eetstoornis als met. Door de gesprekken begon ik in te zien dat ik de moeite waard was, en dat ik niet zo slecht was als ik zelf dacht. Ik begon mijn eigen kwaliteiten te zien, en niet alleen mijn fouten. Doordat Carmen zelf had meegemaakt waar ik mee bezig was, nam ik dingen van haar aan. Ze wist immers waar ik het over had, dat bleek uit alle gesprekken. Daardoor probeerde ik de dingen die ze mij aangaf en gaf ik het een kans. En daardoor kon ik erachter komen dat ik mijn eetstoornis niet nodig had. Ik had immers het voorbeeld tegenover mij zitten. Ik kreeg grip op mijn eetstoornis en kon deze uiteindelijk loslaten.
B. te Zilk
Hallo allemaal,
Ik heb zelf al heel wat jaren(vanaf m'n pubertijd tot nu,36jr) een eetstoornis. Meest passend onder BED. Ik ben nu twee en half jaar in therapie bij een lichaamsgericht therapeute en sinds die tijd steeds op gewicht gebleven. Ik weeg nog wel veel en veel teveel om lichamelijk me lekker te voelen en de eetstoornis is ook niet weg. En dat stuk wil ik nog aan werken.
Ik las allerlei dingen op jullie site en kom veel tegen van wat ik ook in mijn therapie heb geleerd en ervaar dit als heel positief dat er nu ook eindelijk therapeuten zijn die op deze manier mensen met eetstoornissen helpen de weg te vinden. Alhoewel de therapie die ik doe niet gericht is op m'n eetproblemen en meer op alles wat ik in m'n leven ben tegengekomen. Ook al voel ik me innerlijk veel beter en lukt het me nu om op gewicht te blijven, het lukt me niet om neutraal tegen het eetprobleem aan te kijken (ik vind dit overigens een hele fijne en wijze visie!).
Toch helpt me deze site vast op weg. Helaas is jullie praktijk te ver van ons vandaan. Wel kan ik kracht putten uit wat jullie schrijven, ga vooral door!!!
Heel veel succes met jullie werk!!!
Lieve groeten, M
Dag medewerkers van Human Concern.
Al lezende dacht ik "he he eindelijk eens een verhaal dat klopt". Ik heb zelf sinds 1990 last van boulimia nervosa. Drie jaar heb ik het voor alles en iedereen verzwegen, vervolgens ben ik twee jaar bezig geweest met het zoeken naar hulp. Ik ben begonnen met een groepstherapie van een middag per week in het academisch ziekenhuis in Utrecht. Tot op zekere hoogte heeft deze therapie mij wel geholpen. Een regelmatiger eetpatroon en van aantal keren per dag vreten en braken naar nog maar een paar keer per week. Maar toch was deze therapie niet het antwoord op mijn probleem. Ik vond de benadering erg rationeel en cognitief. Tot op zekere hoogte hielp het wel, maar op gegeven moment wist ik precies wie ik was en wat ik wel en niets moest en toch liep ik weer te vreten.
Na twee jaar niets heb zelf iets anders gezocht en voor mij is de haptonomie/haptotherapie mijn redding geweest. Veel van de dingen die ik in deze vorm van hulp tegen ben gekomen lees ik ook terug op jullie site. Het ging hier in mijn eigen tempo, ze heeft me ontzettend veel dingen zelf laten ervaren uitvinden etc. En niet oordelen. Met name ook op gebied van eten, opmerkingen tegen mij "je hebt een vreetbui gehad, nou en".
Uit mijn andere reguliere therapie weet ik nog dat was slecht en dat mocht niet en je moest zoeken naar de oorzaak en weet ik wat allemaal. Het is niet zo dat ik met de haptonomie aangemoedigd werd om te gaan vreten, maar er werd gewoon zonder oordeel naar gekeken. Tegenover haar durfde ik altijd eerlijk te zijn en vertel ik echt zoals het is. In de reguliere therapie verzweeg ik nog wel eens wat, omdat je wel weer wist wat er ging komen.
Ik denk dat jullie je daarmee op een heel belangrijk punt onderscheiden van andere vormen van therapie op gebied van eetstoornissen. Verder vind ik dat door alle regels heen op de site leest dat de informatie komt van ervaringsdeskundigen. Ik heb genoeg boeken erover gelezen en veel informatie komt ook overeen. Misschien is het de toon of de wijze waarop het geschreven.
Kortom mijn complimenten. Ik hoop dat de hulp die jullie bieden spoedig door zorgverzekeraars worden vergoed. Maar op een of andere manier iets wat werkt moet je vaak zelf betalen. Aan de haptonomie heb ik meer gehad dan aan mijn jaar groepstherapie in Utrecht. Daar werd alles vergoed tot en met de reiskosten en haptonomie heb ik helemaal zelf betaald.
De therapiegroep
Maar op de avond dat ik m’n besluit kenbaar maakte, veranderde er iets in mij. Ik kon gewoon mezelf zijn, het masker afdoen, ècht voelen. En sinds die avond heb ik heel wat goede avonden meegemaakt bij de groep. Het delen van mijn goede en minder goede momenten, het leren van anderen, het inzicht krijgen in mijn eetstoornis, maar nog veel meer, het leren kennen van mezelf.
Bovendien heb ik geleerd dat een eetstoornis in eerste instantie inderdaad noch vriend nog vijand is. Deze benadering van Human Concern heeft mij erg aangesproken omdat mijn eetstoornis toch iets van mijzelf, iets heel persoonlijks was. Het hoorde bij mij. En ook al wilde ik er dolgraag vanaf, ergens bracht het me ook bepaalde voordelen, zoals elke verslaving dat doet. En juist dat inzicht is zo belangrijk! Want hoe meer je je ergens tegen verzet, hoe hardnekkiger het wordt. Maar als je gaat inzien dat een eetstoornis in essentie een overlevingsmechanisme is, dan kun je haar ook veel positiever benaderen! Zo moest ik eerst bepalen wat de voor- en nadelen van de eetstoornis op korte termijn waren en wat die op lange termijn waren. Vervolgens heb ik gekeken welke (gezonde) alternatieven ik voor de voordelen had en, nog veel belangrijker, welke nadelen de eetstoornis mij eigenlijk gaf. En dat waren er veel.
Maar juist het bespreken van deze voor- en nadelen met de groep, de (h)erkenning die ik kreeg, en de veilige omgeving waarin ik alles open en bloot op tafel kon leggen, dat gaf mij zoveel kracht om met mijn eetstoornis aan de slag te gaan!
Tenslotte heeft de groep mij geleerd om met emoties om te gaan. Niet alleen die van mijzelf, maar juist ook met die van anderen. Want een eetstoornis is niet alleen ongezond met eten omgaan, er komt nog veel meer bij kijken. En juist in een groep kun je oefenen met dingen die je moeilijk vindt, je kunt leren van anderen die misschien net een stapje verder zijn op een bepaald vlak. Maar bovenal, je kunt jezelf (leren) zijn!
Als jij een reactie hebt, laat het ons weten en stuur je tekst naar info@humanconcern.nl
[top]
