Facebookpagina Human Concern Twitteraccount Human Concern Youtubekanaal Human Concern Instagramaccount Human Concern Google Plus Human Concern LinkedIn Human Concern
Scroll naar boven
Human Concern Blog
< Terug naar overzicht

Blog: Een eetstoornis heb je niet alleen

Blog: een eetstoornis heb je niet alleen 28 jun 2016

Lisa: Ik heb sinds oktober 2015 besloten om er na 6 jaar anorexia een punt achter te zetten: Ik wil deze periode voor eens en voor altijd afsluiten. Ik zal deze periode nooit vergeten en de mensen om mij heen helaas ook niet.. Daarom heb ik een stuk geschreven waarin ik mijn ouders, Tomas (vriend), Wilma (tante) en Sabine (nicht), vragen stel over hoe deze periode voor hun was. Want een eetstoornis heb je niet alleen.

Tijdens mijn behandeling bij Human Concern is mijn familie namelijk altijd erg betrokken geweest. Meerdere keren zijn mijn ouders of vriend mee geweest met een therapiesessie; zo konden zij ‘begrijpen’ wat er in mij omging en konden we er samen tegen vechten.

Mijn familie vond dit ook erg fijn, zo hadden ze toch het idee dat ze me konden helpen waar ze konden. Soms waren er dingen waar wij als familie niks van af wisten (en misschien ook wel niet van af wilden weten, zoals mogelijke opnames..) Dan was de systeemtherapeut er, die werd ingeschakeld door mijn therapeut. Daar hadden wij dan weer gesprekken mee. Dit gaf mij het gevoel dat we er niet alleen voor stonden.

Met mijn therapeut (de Ervaringsprofessional®) heb ik een hele goede band. We kunnen samen heel hard lachen, maar ze heeft me ook echt uit de put geholpen. Soms met praten, of met alleen maar luisteren.
Ze weet precies wat ik wel of juist niet nodig heb, maar geeft me ook het vertrouwen in dat ik van mezelf ook precies weet wat ik wel of juist niet nodig heb.

Dit is mijn verhaal, waarin ik mijn familie vragen stel over hoe zij mijn eetstoornis periode meemaakten.

Lisa: Hoe was het voor jou om een eetstoornis van zo dichtbij mee te maken?
Wilma: “Het was erg moeilijk om van dichtbij aan te zien dat iemand zo ziek is. Dat je zelf niet zag wat je deed en wij op een afstand lijdzaam toe moesten zien wat je jezelf aandeed. En zeker ook de machteloosheid van mijn zus en zwager heeft er erg ingehakt.”

Sabine: “Het was een verdrietige en heftige tijd. Je ziet iemand waarvan je houdt, zo (onnodig, in mijn ogen) met zichzelf worstelen. Onnodig omdat je prachtig was en bent, zoals je bent. Niemand heeft het recht om jou dat uit je hoofd te praten. Jij zag en voelde dat op dat moment anders. Je straalde niet meer zoals alleen jij dat kon en je nam steeds meer afstand. Zoals Marco Borsato zingt; 'Het was net of iemand anders in je lichaam was gekropen'.”

Papa: “Ik voelde mij soms boos bij de eetmomenten, maar vooral angst, verdriet en machteloosheid hadden de overhand.”

Tomas: “Voor mij was het moeilijk om jou te zien struggelen met dat nare stemmetje in je hoofd. Tijdens eetmomenten veranderde dit stemmetje jou. Zij liet jou dingen doen die jij normaliter niet zou doen. Het moeilijkste is om jou, mijn liefde, in zo een diep dal te zien, waar ik verder ondanks al mijn pogingen weinig invloed op had.”

Mama: “Het was afschuwelijk om te moeten zien hoe onze lieve, mooie, dochter zo ziek was. Dat je zo ongelukkig was en je je zo klein wilde maken, dat niemand je meer zag. Dat je eruit zag alsof je in een concentratiekamp had gezeten en dat je niet meer kon genieten van een onbezonnen jeugd. Dat je van alles en iedereen afstand nam en dat Annie (AN) nog je enige ‘vriend’ was.”


Lisa: Heb je wel eens gedacht dat ik dood zou gaan?
Tomas: “Ik heb nooit gedacht dat je dood zou gaan. Ik ben ervan uit gegaan dat ondanks het zo slecht ging, jij jezelf, je ouders en mij dat niet zou aandoen.”

Wilma: “En óf wij hebben gedacht dat je dood zou gaan. Vijf jaar geleden werd ik op een dag gebeld door je moeder, dat je nu echt opgenomen moest worden. Wat een vreselijke dag was dat. Jij in mijn armen en ik kon je bijna niet eens vast houden. Alles deed je zeer. En dan ook weer dat vreselijke, machteloze gevoel van niets kunnen doen. Zo ontzettend bang dat je ons zou ontglippen. Je kunt bijna niet beschrijven hoe dit voelt; het is echt met geen pen te beschrijven.”

Papa: “Nee. Zover hadden we het niet laten komen. Het was wel heel erg naar om te zien hoe onverschillig jij was toen het steeds slechter met je ging.”

Mama: “Ik heb zeker in de eerste periode van jouw ziekte gedacht dat ik je dood zou vinden. Ik sliep niet voor niets bij je in bed.”


Lisa: Wat was voor jou het meest pijnlijke om te zien?
Mama: “Het meest pijnlijke was om te zien dat je zo ongelukkig en ziek was en dat we daar niets aan konden veranderen.”

Tomas: “Het meest pijnlijke voor mij was om jou in bed te zien liggen en zo weinig kracht te zien hebben, niet te kunnen genieten van het leven waar wij samen zo graag voor wilden gaan.”

Papa: “Dat jij niet meer in jezelf geloofde en zo ongelukkig was.”

Sabine: “De afstand die jij nam is voor mij moeilijk geweest. Ik heb zoveel mogelijk geprobeerd jou de ruimte te geven die je nodig had, zonder het contact en onze sterke band te verliezen.”

Wilma: “Jou zo ongelukkig te zien met jezelf. Zo’n mooi, lief, sociaal meisje zo te zien veranderen in ‘iemand die zij dacht dat mooi genoeg was’. Alhoewel dat in jouw AN gedachten nooit mooi genoeg was. Dat we je niet meer konden bereiken. Je trok jezelf zo erg terug, dat we niet meer met je konden praten en dat we heel erg uit moesten kijken met wat we zeiden of deden, om jou maar geen pijn te doen.”


Lisa: Wat vond je ervan dat als we bijvoorbeeld door de stad liepen ik heel erg werd nagestaard?
Papa: “Ik heb daar eerlijk gezegd niet zo op gelet. We zijn in die periode niet echt vaak de stad in geweest. Ik vind het ook niet zo belangrijk wat iemand anders denkt.”

Mama: “Ik vond het vreselijk voor jou. Het deed heel erg zeer. Mensen hadden geen idee hoe ziek je was.”


Lisa: Ik ontwikkelde mijn eetstoornis omdat ik erg gepest en bedreigd werd. Ik wist niet hoe ik hier mee om moest gaan en ben toen zó aan mezelf gaan twijfelen, dat ik mezelf letterlijk en figuurlijk wegcijferde. Hoe had ik dit probleem volgens jou kunnen oplossen?
Sabine: “Je hebt zelf meegemaakt wat mijn reactie was toen ik met eigen ogen zag wat er gebeurde. Ik kreeg oogkleppen op en rende haar achterna. Het liefst had ik dat meisje gekielhaald, maar dat is gelukkig niet gebeurd. Zij was fout, heel fout. Uit liefde kun je ver gaan, maar door kwaad met kwaad te bestrijden los je niks op denk ik.

En wat als, wat als, wat als... Het is jammer genoeg zo gelopen dat anorexia op jouw pad is gekomen. Ik denk dat jij er sterk 'uitgekomen' bent en nog steeds stappen zet.”

Mama: “Je bent een supergevoelige dame, die altijd eerst zal kijken of je geen schade bij anderen aanricht. Als je wat minder gevoelig was geweest en wat meer voor jezelf was opgekomen.. Als wij je wat meer dingen zelf hadden laten oplossen en niet de problemen voor jou gingen oplossen, dan had het misschien anders gelopen.”

Tomas: “Ik ben zelf wel eens gepest, maar nooit extreem gepest of bedreigd op jonge leeftijd. Ondanks dit beperkte gepest staat het bij mij toch in mijn geheugen. Ik had besloten om nooit meer iemand over mij heen te laten lopen, zowel fysiek als mentaal. Dit was mijn oplossing: twijfel niet aan jezelf, bijt van je af.”

Papa: “Ieder mens heeft een eigen karakter en is uniek. Vaak weet je ook pas hoe je reactie is als je met een bepaalde situatie te maken krijgt. Jij hebt gekozen voor deze weg en daarmee heb je het jezelf niet makkelijk gemaakt. Ik denk dat je door de keuzes die je gemaakt hebt ook sterker bent geworden en daardoor beter in staat bent om je eigen mening te vormen en te uiten.”

Wilma: “Ik zelf zou zeggen dat je er vooral over had moeten praten met de mensen om je heen. Maar dit heeft ook veel met een karakter van iemand te maken. Je bent altijd een heel lief stil meisje geweest met weinig babbels vanaf kinds af aan. Dus wat goed is voor de één, werkt niet voor een ander. En sommige dingen sluipen in je.”



Denk je dat ik mijn eetstoornis kan overwinnen?
Wilma: “Ik denk zeer zeker dat jij AN kan verslaan. Als ik je nu weer zie en een jaar geleden, WOW, wat ben je van ver gekomen. Wat heerlijk om je weer te zien lachen en stralen, weer te zien genieten van allerlei dingen van alledag. En wat je weer allemaal onderneemt, zo cool. Je laat je stem weer horen, hoe stoer is dat?! Echt petje af.

Want wat er ook gebeurd Lisa, je mag er zijn en je mag een mening hebben. Niet iedereen hoeft je vriend te zijn, kom maar voor jezelf op. Ik zie je dat ook stukje bij beetje weer meer doen. Dat is helemaal top.”

Sabine: “JAAAA! Het feit dat jij je levensverhaal deelt om mensen bewust te maken van de gevaren van de huidige maatschappij zegt voor mij al dat jij gigantisch ver bent in deze overwinning. Natuurlijk zullen er nog moeilijke dagen of momenten zijn, dat is normaal. Dan denk je even terug aan alles wat je hebt geleerd, merk je dat je op de goede weg bent en dan zal je doorzetten. Wat een doorzetter ben jij!”

Papa: “Ja natuurlijk! Het is wel belangrijk om eerlijk naar jezelf toe te blijven als je ergens over twijfelt. Belangrijk is dat je uitgaat van je eigen kracht en mogelijkheden. Geluk zit niet in iets of iemand anders. Geluk zit in jezelf. Je bent voor mij altijd Lisa gebleven, zowel voor, tijdens, als na de eetstoornis periode. Je bent een heerlijke, lieve, sociale meid. Ik ben trots op je en ik hou ontzettend veel van je.”

Mama: “Als jij je doorzettingsvermogen inzet kun je alles. Vergeet niet om te genieten van het leven. Niet alles is perfect en hoeft perfect. Geef op tijd je grenzen aan en ga er dan ook niet overheen. Heb vertrouwen in jezelf en in Tomas, geniet van elkaar en met elkaar, doe leuke dingen en geniet! Laat de controle los en laat dingen gebeuren, je voelt het echt als er iets niet goed is. Luister naar je hart, dat klopt!”

Tomas
: “Jazeker! Ik heb altijd gezegd dat het goed zou komen. Het maakte niet uit hoe slecht het ging, ik wist dat wij er samen uit zouden komen. Het had alleen tijd nodig. Hoeveel tijd er precies nodig was? Daar was nog geen antwoord op. Uiteraard liever vandaag dan morgen, maar zo werkt het niet bij een eetstoornis. Jij, wij, kunnen jouw eetstoornis overwinnen.”




Lisa: To, ik weet dat ik eigenlijk vragen moet stellen, maar ik kan de vraag niet stellen voordat ik je heb verteld hoe ontzettend blij ik met je ben. De afgelopen drie jaar is voor jou écht niet makkelijk geweest. Hoe heb jij het de afgelopen drie jaar vol kunnen houden?
Tomas: “Een (onbewust) simpel iets wat ik altijd in mijn hoofd had en ook vertelde aan iedereen die mijn situatie kende; ik weet hoe leuk ze is, ik weet wat ze in zich heeft. Daarnaast heb ik ook mijn momenten van afstand nodig gehad. Ik ben ervan overtuigd dat de manier waarop wij er samen mee om zijn gegaan onze relatie niet heeft gekost, maar juist alleen maar sterker heeft gemaakt. In het begin van onze relatie spraken wij de volgende woorden tegen elkaar uit, kan ik mij herinneren: jij en ik samen, in goede en in slechte tijden. Als wij dit nu tegen elkaar zeggen, zitten deze woorden vol met waardevolle emoties.”



Lisa: Tomas vertelt dat hij soms afstand nodig had. Dan ging hij bijvoorbeeld naar zijn vrienden toe. Ik was benieuwd of hij het er dan weleens met ze over had en wat zijn vrienden er nou eigenlijk van vonden. Daarom heb ik Jelmer, één van zijn beste vrienden ook wat vragen gesteld.



Lisa: Hoe ging Tomas er in jouw ogen mee om?
Jelmer: “Ik merkte dat Tomas het niet heel makkelijk vond om erover te praten. Ik vroeg weleens naar hoe het met je ging en Tomas vertelde mij dan dat anorexia iets is wat ontzettend lastig te begrijpen is.

Ik kreeg soms het gevoel dat de anorexia Tomas erg boos kon maken. Door de anorexia was jij niet altijd het vriendinnetje waar Tomas verliefd op was geworden.

Ik herinner mij een gesprek waarin Tomas vertelde dat hij jou ziet als de vrouw van zijn kinderen en dat hij zichzelf telkens weer moest vertellen hoe leuk de Lisa was, voordat ze zo ziek werd. Naarmate jij langer anorexia had leerde ik ook beter omgaan met Tomas’ emoties.

Ik merkte aan Tomas dat ik niet elke keer hoefde te vragen: 'Hoe gaat het met Lisa?’ Als er wat was vertelde Tomas dat uit zichzelf en leek hij dankbaar als er naar hem geluisterd werd en hij zijn verhaal kwijt kon.”




Lisa: Wat vond jij ervan dat ik anorexia had?
Jelmer: “Ik ken je niet heel goed Lisa, wel heb ik het geluk dat ik je al heel lang ken. Ik vind dat je een lief, slim en heel knap meisje bent. Wat ik er van vind dat jij anorexia had? Ik vond het iets heftigs en iets heel naars, niet alleen voor jou maar ook voor Tomas, je ouders en iedereen die om je geeft. Maar ook vond ik anorexia iets onbegrijpelijks.

Ik, die in een vriendengroep zit waar wij het eten van elkaars bord stelen, kan er niet bij in mijn hoofd dat je jezelf zo anders kan zien dan de werkelijkheid. Ik durfde ook nooit direct aan jou te vragen hoe jij het hebt ervaren. Ik ben denk ik nog steeds bang om vragen te stellen, denk ik. Ik weet ook dat ‘doen alsof er nooit iets is gebeurd’ ook niet goed is. Ik vind het knap dat je zo over je eigen ervaringen schrijft. Het beantwoord voor mij de vragen die ik nooit durfde te stellen. Ik ben heel blij dat het nu allemaal achter de rug is en ik hoop dat dat ook zo blijft.”

Reacties

28 juni 2016 Lucy Huyg

Wat een enorme stap om jouw allerliefsten te bevragen. Zij zijn eerlijk en hebben het ook moeilijk gehad, maar uit hun antwoorden komt een mooie, lieve, rustige vrouw tevoorschijn, die misschien soms teveel rekening heeft gehouden met de buitenwereld. Ik kan als jouw tante alleen maar vol bewondering toekijken en weet, dat je straks weer een gigantische stap gaat doen samen met je liefje. Maak daar vooral iets moois van. Jouw toekomst, goed zoals je bent, staat voor de nieuwe deur! Liefs van Lucy


07 augustus 2016 Awet

Ik ben heel blij voor jullie .want ik heb ook een dochter van 16 jaar die ook eetstoornis heeft sinds 4 april 2016 het is heel erg om te zien hoe jou kind achter uit gaat en je bent Zou machteloos


07 augustus 2016 Awet

Ik ben heel blij voor jullie .want ik heb ook een dochter van 16 jaar die ook eetstoornis heeft sinds 4 april 2016 het is heel erg om te zien hoe jou kind achter uit gaat en je bent Zou machteloos


Deel je ervaringen en lees die van anderen

Deel deze pagina

Captcha

Contactgegevens & Vestigingen

Human Concern

T 020 - 610 6224
F 084 - 836 27 59
E info@humanconcern.nl

Amsterdam

  Baden Powellweg 305 M
  1069 LH Amsterdam
T 020 – 610 6224
F 084 - 836 2759
E info@humanconcern.nl

Bilthoven

  Rembrandtlaan 22-a
  3723 BJ Bilthoven
T 030 - 711 6125
F 084 - 836 2759
E info@humanconcern.nl

Tilburg

  Berglandweg 32
  5022JB Tilburg
T 013-2053005
F
E info@humanconcern.nl

Den Haag

  Emmapark 3
  2595 ES Den Haag
T 070 – 450 0494
F 084 - 836 2759
E info@humanconcern.nl

Zwolle

  Emmawijk 7
  8011 CM Zwolle
T 038 – 711 4018
F 038 – 711 4019
E officezwolle@humanconcern.nl