Facebookpagina Human Concern Twitteraccount Human Concern Youtubekanaal Human Concern Instagramaccount Human Concern Google Plus Human Concern LinkedIn Human Concern
Scroll naar boven
Human Concern Blog
< Terug naar overzicht

Blog HC-cliënt Eva (21): Stukjes 'ik' voor jou

Blog HC-cliënt Eva (21): Stukjes 'ik' voor jou 17 mei 2017


Aan:
Eva ~ 12 jaar
Van: Eva ~ 21 jaar
CC: Eetstoornis en dwangproblematiek
Onderwerp: The half of me




Jij.
Ik zei dat ik je wilde uitgummen. Even boenen, nogmaals vegen en dan uitwissen.
Ik wilde je oppakken, niets meer ontrafelen. Gewoon oppakken en ergens neerzetten.
Niet proberen te ontleden, maar gewoon opsluiten en niet meer naar kijken.
Ik heb je happend laten vechten naar ruimte om te ademen.
Ik heb niet geluisterd en ongevraagd heb ik de zwaarte in jouw rugzakje gevoed.

Ik weet nog dat je vroeger schreeuwde: ‘ Ik wil de tijd stoppen!’. Je wilde mensen veranderen en jezelf aanpassen zodat je goed genoeg zal zijn. ‘ Passend’ zei je. Alleen als je dan in de spiegel keek, groeide er een geluid waar jij geen gehoor aan kon geven. En dat bouwde een eigen wereld.
Je zei tegen mij dat ik woorden een houdbaarheidsdatum moet geven. Dan kan je ze inwisselen voor andere woorden. Maar eigenlijk bedoelde je dat je niet wist hoe je met de eindeloosheid van dit pijnlijke gevoel kan omgaan.

Ik, nu negen jaar later, voel een verbreking met jouw aanwezigheid. Waar ben je gebleven? En wat wil vertellen? Ik blijf maar rennen terwijl ik dolgraag zal willen lopen. Mijn lucht is soms op en ik weet dan niet wat ik kan doen.
Als er geen boek is, als ik geen informatie kan opnemen en als ik niet kan leren.
Er knapt iets in mij waardoor ik dichtklap terwijl er van buiten weinig anders is. In stilte word jij luider en zichtbaarder. Ik vind het heel moeilijk om voor deze diepe lagen plek te maken. Dit kan ik niet zonder jouw toestemming. Ik heb geen woorden en geen concreet geluid.

Sinds jouw 12e voel ik een groeiende wanhoop en gevangenschap, met zoveel vragen voor jou. Ik ben opzoek naar antwoorden en naar het hoe. Hoe zet ik punten? Toch voel ik nu ook een pure winst: ik wil in beweging zijn. Ik wil regie hebben over mijn leven, zodat ik zelf maar alleen samen met jou het toneelstuk kan afsluiten.

Weet je, soms pak ik mijn eigen hoofd vast, dan draai ik rondjes en maak ik bewegingen. Ik wil niet stoppen, want dan ben ik bang. Bang voor afwijzingen van familie, van vriendinnen, van mijn omgeving, van jou. Ja ook van jou.
Ik ben bang om in de toekomst, ook volgende week, niet genoeg te kunnen zijn.
Opgeveegd te worden.
In eenzaamheid verdrink ik want ik blijf over door het ontbreken van verbindingen. Juist die verbindingen die mij de adem gaven toen jij klein was. Dan wordt eten de baas, voelen moet duidelijk zijn en alle prikkels worden te veel. Non-stop moeten drijft mij tot heel ver, tot het uiterste wat er te doen en zien valt. Ik geef je gelijk, de lijm die jij hebt ontwikkeld heeft goed gewerkt. Ik wil vragen: ‘ Kan je mij dan nu vertellen hoe ik jouw stemmetje kan laten horen? ‘

Jij weet dat ik weet, die weegschaal is nodig. Nodig om te balansen. Letterlijk en figuurlijk wil ik deze bewust laten wegen in evenwicht.
Ik zeg je dat ik je wil helpen, zodat we samen verder kunnen op weg. Ik wil je vertrouwen. Samen met jouw wandelen op nieuwe paden die niet meer zijn afgesloten. Ik heb jouw in een positie geduwd en geloof mij maar, ik zal blijven duwen. Ik wil vragen of je mij wilt helpen naar de juiste richting. Ik heb jouw wel nodig, om samen met afgestemde kracht vooruit te gaan.

Ik kan wel horen om vriendschap met jou te sluiten, maar dat kan ik niet alleen.
Ik heb onvoldoende grond geoogst en zaadjes groeien (naar mijn weten) met voldoende water en zonlicht op een vruchtbare grond. Voor deze 3 aspecten voel ik te weinig ruimte en geschikte grond, het is hier maar benauwd.
Ik mis warmte, volume en zachtheid. Als deze vindbaar blijken te zijn vult jouw pijnlijke gevoel zich met voldoening en zal het stiller worden.
Stilte om te horen wat jij niet kan zeggen. Het ontbreken van dit geluid geeft het beeld wat de spiegel nu zegt: jij leeft zonder dat je leeft.

Omdat ik wil genezen
En jij wilt helen
Mogen wij dan samen verder gaan luisteren?




Luisteren als vertrekpunt

Als je geluid hoort en de waarheid wilt weten,
blijf dan groeien en laat de woorden gaan
Als je geen vriendschap kan maken met iemand die de kou in jou voed
blijf dan trouw in je eigen zelf
spelen




Geschreven door Eva.

Reacties

17 mei 2017 Jolanda

Lieverd, wat heb je dit mooi verwoord!! xx Love you!!


19 mei 2017 ikke

Wat kan het leven...geven soms hard en oneerlijk zijn. waarom een meisje van 21 jaar met zo ongelovelijk veel pijn. al heeft het zware leven, vol van duisternis. zoveel om voor te leven... blij dat er leven is. maar op een dag zoals vandaag, wil ik alleen maar huilen en druppels vallen op de grond mijn vaderhart...is zwaargewond waarom is er iemand die de pijn uitvond? lieve lieve Eva.... we zijn trots op je! xx


Deel je ervaringen en lees die van anderen

Deel deze pagina

Captcha

Contactgegevens & Vestigingen

Human Concern

T 020 - 610 6224
F 084 - 836 27 59
E info@humanconcern.nl

Amsterdam

  Baden Powellweg 305 M
  1069 LH Amsterdam
T 020 – 610 6224
F 084 - 836 2759
E info@humanconcern.nl

Bilthoven

  Rembrandtlaan 22-a
  3723 BJ Bilthoven
T 030 - 711 6125
F 084 - 836 2759
E info@humanconcern.nl

Zwolle

  Emmawijk 7
  8011 CM Zwolle
T 038 – 711 4018
F 038 – 711 4019
E officezwolle@humanconcern.nl

Den Haag

  Emmapark 3
  2595 ES Den Haag
T 070 – 450 0494
F 084 - 836 2759
E info@humanconcern.nl

Groningen

  ntb ntb
  ntb ntb
T ntb
F ntb
E info@humanconcern.nl