Facebookpagina Human Concern Twitteraccount Human Concern Youtubekanaal Human Concern Instagramaccount Human Concern Google Plus Human Concern LinkedIn Human Concern
Scroll naar boven
Ervaringen
< Terug naar overzicht

Door dik en dun je kind blijven steunen

Door dik en dun je kind blijven steunen 12 jun 2015

Ervaringsverhaal Harriët (moeder):

Door dik en dun je kind blijven steunen

Ze wordt weer beter.
Ze is zo ziek.
Evenveel woorden, met evenveel emotie.
Met een groot verschil, opwaarts tegenover neerwaarts.

Nu het zoveel beter gaat merk je eigenlijk pas hoe slecht het ging, hoe deze ziekte ons allemaal in zijn greep heeft gehouden. Hoe we in doodsangst hebben geleefd, in wanhoop, boosheid, ongeloof, machteloosheid en natuurlijk verdriet. Verdriet om de strijd die je je kind dag in dag uit ziet voeren. Verdriet om de pijn die ze lijdt, om het leven dat ze kwijt is, om de hartverscheurende eenzaamheid waarin ze uit alle macht probeert te overleven. Altijd koud, bij het opstaan al zo moe, in paniek dat er weer een dag door geworsteld moet worden, pijn bij het zitten en pijn bij het liggen, opgezette pijnlijke klieren, kapotte mond, buikpijn en je altijd zo ziek en slap voelen als bij een zware griep.

Machteloosheid, je ziet het gebeuren, je ziet haar afglijden en kan te weinig doen, je moet je kind toch kunnen beschermen tegen vreselijke ziektes? Wat ben je voor ouder als je dát niet eens kan. Ongeloof dat de ziekte zoveel sterker is dan alles bij elkaar.

Zelfs als haar vader, moeder en zusje moeten huilen als ze haar zien, overwint de kracht van de ziekte, daar kan niets of niemand tegenop. Zo sterk, zo ziek.

Boosheid was er natuurlijk ook, boosheid om het feit dat er steeds meer belangrijke voedingsmiddelen geschrapt werden. Boosheid om het liegen terwijl je weet dat ze niet anders kán, boosheid om de macht die de ziekte heeft, de ziekte die alles overneemt. De ziekte die allesverwoestend is. Boosheid op haar therapeuten die haar nóg niet beter hebben gemaakt.

Wanhoop, ik moet wat dóen, dit kunnen we niet laten gebeuren, ze gaat dood! In die wanhoop ga je alles proberen, alle instellingen die ook maar íets met eet- of andere stoornissen te maken hebben zijn de revue gepasseerd, er is informatie opgevraagd bij luxueuze afkickklinieken en de mogelijkheden voor gedwongen opname zijn onderzocht (geen overigens want Anorexia is somatisch, vinden ze bij de crisisopvang), websites zijn uitgeplozen en therapeuten lastiggevallen. In ieder geval heb je dan nog een beetje het gevoel dat je wat doet.

Uiteindelijk heb ik besloten dat een andere omgeving de beste optie was, weg uit haar “veilige” en vertrouwde wereld waarin ze ondergedoken was. We zijn naar Spanje gegaan met z’n drieën. Haar zus, haar steun en toeverlaat, is de eerste week mee geweest.

Het besef dat het zo niet langer kon won het uiteindelijk van haar woede over het belachelijke idee en het verraad van haar moeder.
Op Schiphol heeft ze haar hele medicijnvoorraad geloosd. Alles weggegooid. De eerste stap was gezet.

Na een week kwam het afscheid van haar zus, haar laten gaan was moeilijk, nu stond ze er alleen voor en zou het zweempje vakantiegevoel plaatsmaken voor hele andere gevoelens.

Angst, boosheid, blinde paniek, vernedering en pijn maar gelukkig ook opluchting, blijdschap en uiteindelijk vertrouwen en trots. Toen drie weken samen, drie heftige weken met enorme emoties, heel confronterend voor ons allebei. Wat was ze dapper, ze kon geen kant op. Emotioneel was het pijnlijk, maar lichamelijk ook. Haar darmen waren al jaren niet meer gewend aan voedingsstoffen, huilend van de pijn zat ze op de grond.

Mijn dappere dochter is daarna nog twee weken helemaal alleen in Spanje gebleven, ze voelde zich sterk genoeg om dat aan te durven. Het was een test, terug in Nederland zal ze het tenslotte ook weer alleen moeten doen. Voor die test is ze met vlag en wimpel geslaagd. Wat een respect heb ik voor mijn kind. Respect voor de manier waarop ze uiteindelijk beter is geworden.

Al die tijd heeft ze vast gehouden aan haar overtuiging dat haar manier de enige manier was om beter te worden. Wel hebben we een ondergrens afgesproken wat gewicht betreft, bij 45 kilo zou ze zich op laten nemen. Zo ver is het gelukkig niet gekomen.

Tijd was, samen met Anorexia, de vijand. Je kan nog zo overtuigd zijn, het heeft pas resultaat als je blijft leven. Spanje is het keerpunt gebleken. Heel langzaam werd het eten weer wat opgebouwd, een lange en moeilijke weg. De wil om beter te worden werd sterker en duidelijker, sterker dan de ziekte die net zo langzaam zijn greep op haar leven aan het verliezen was.

Ze is op haar eigen manier beter geworden, ik ben er van overtuigd dat je alleen beter kan worden als je achter de behandeling staat, achter elke stap die gezet wordt. Het moet je eigen overtuiging worden. Gedwongen worden te eten is niet de manier om deze ziekte eronder te krijgen. Gedwongen worden dingen te eten die ongezond zijn is misdadig.

Heel sterk is ze haar eigen weg blijven volgen, met vallen en opstaan, en niet zelden tegen de mening van haar behandelaars in. De hele periode van haar ziekte is ze zich blijven verdiepen in gezond eten, in gezond en verantwoord met eten om gaan. Inmiddels kan je wel zeggen dat ze een autoriteit is op dat gebied, ze weet alles en kent iedereen die zich daar op wat voor manier dan ook mee bezighoudt.

Jarenlang heeft haar lichaam alle essentiële voedingsstoffen moeten ontberen, dat heeft ze om weten te buigen. Omgebogen naar goed voor haar lichaam zorgen door middel van goed voedsel. Op haar blog schrijft ze daar op een mooie en eerlijke manier over. Ook publiceert ze recepten en schrijft over gezonde producten en eetgelegenheden.

Om deze ziekte te krijgen moet je sterk zijn, om deze te overwinnen, nóg sterker. Ze wordt weer beter!

Dit is mijn verhaal en mijn manier om ermee om te gaan. Soms wist ik het ook niet meer en handelde ik op gevoel, we hadden gelukkig al een hele goede band en die band is alleen maar sterker geworden. Door dik en dun je kind blijven steunen, er zijn en er blijven. Dat is geloof ik het allerbelangrijkste. Laten weten dat het de ziekte is die je verafschuwt en niet je kind.

Aan eten, niet eten of andere vormen van eetgestoord gedrag kan je verslaafd raken. Net als aan alcohol, drugs, gokken en noem maar op. Het is een ziekte en erkennen dat je ziek bent is de eerste grote stap, de eerste stap naar herstel. Opmerkelijk is dat verslaafden vaak dezelfde karaktereigenschappen hebben. Ze hebben een groot verantwoordelijkheidsgevoel, zijn zeer sociaal en zorgzaam, hebben een laag zelfbeeld, zijn onzeker maar bovenal sterk!

De kracht van Human Concern is dat de therapeuten voor het grootste deel ervaringsdeskundig zijn, ze weten waar het over gaat. De therapeuten van mijn dochter zal ik mijn leven lang dankbaar zijn voor de hulp.

Harriët

Deel deze pagina

Contactgegevens & Vestigingen

Human Concern

T 020 - 610 6224
F 084 - 836 27 59
E info@humanconcern.nl

Amsterdam

  Baden Powellweg 305 M
  1069 LH Amsterdam
T 020 – 610 6224
F 084 - 836 2759
E info@humanconcern.nl

Bilthoven

  Rembrandtlaan 22-a
  3723 BJ Bilthoven
T 030 - 711 6125
F 084 - 836 2759
E info@humanconcern.nl

Tilburg

  Berglandweg 32
  5022JB Tilburg
T 013-2053005
F 084-8362759
E info@humanconcern.nl

Den Haag

  Emmapark 3
  2595 ES Den Haag
T 070 – 450 0494
F 084 - 836 2759
E info@humanconcern.nl

Zwolle

  Emmawijk 7
  8011 CM Zwolle
T 038 – 711 4018
F 038 – 711 4019
E officezwolle@humanconcern.nl