Facebookpagina Human Concern Twitteraccount Human Concern Youtubekanaal Human Concern Instagramaccount Human Concern Google Plus Human Concern LinkedIn Human Concern
Scroll naar boven
Ervaringen
< Terug naar overzicht

Hoe ik van mijn ivoren toren ben afgedaald en mijn ware kracht heb ontdekt.

Hoe ik van mijn ivoren toren ben afgedaald en mijn ware kracht heb ontdekt. 10 jan 2017

Jaren geleden ben ik gekwetst door "de boze buitenwereld" -
een groepje pubers die mij gingen plagen om hun eigen ongenoegen af te
reageren. Het voelde toen erg pijnlijk en beschamend, net alsof diegene wie ik
in wezen ben er niet mocht zijn. Die plagerij kwam hard binnen omdat ik
onzeker, gevoelig en open was. Hoewel ik mijn gevoelens toen met mijn moeder
heb gedeeld, kon zij mijn lage zelfwaarde niet opkrikken omdat zij zelf met
haar onzekerheid worstelde.

Ik heb besloten dat ik sterk, hard, minder naïef en succesvol moest zijn om
niet meer gekwetst te worden en iedereen te bewijzen dat zij idioten waren. Het
plaatje -mijn leven- moest perfect zijn. Ik begon alles zelf te verdragen
zonder mijn pijn, angsten en verdriet met mensen te delen, omdat zij mij toch
niet konden helpen. Ik hield me groot en deed alsof niets mij raakte. En ik
dacht oprecht dat het mij NIET raakte en ik MEZELF was - krachtig, mooi, stoer,
slim, fit, sociaal enz.



Mijn ‘vrienden’ waren er om samen uit te gaan en leuke dingen te doen en ik
moest stiekem van alles meer en beter hebben dan zij. Ik meldde het hen als ik
ergens mee zat en ik was erg blij dat ik zo open en in verbinding met anderen
was.



Ik heb hoge hakken en mantelpakjes aangetrokken om iedereen over te stijgen.
Alles moest strak, getraind, netjes, kortom perfect zijn, zodat er geen
mogelijkheid was om commentaar te geven. De mantelpakjes hielpen goed om
afstand van mensen te houden. Ik zat in een hoge ivoren toren. En hoe
hoger de hakken waren en hoe dunner mijn lijf werd, des te veiliger en minder
gevaarlijk "de boze buiten wereld" was en des te krachtiger ik me
voelde. Een coole baan, een nieuwe auto, posh sportschool, een leuk appartementje,
vakanties, nachtleven van Moskou - het voelde alsof ik on top of the world was en sterker wie dan ook.

Een schim van mijn ware
ik
Nu ik herstellend van een chronische eetstoornis ben en terug kijk, zie ik geen
MEZELF maar slechts een schim van mijn ware ik; een ‘perfecte’ pseudo identiteit
die ik mij eigen heb gemaakt.

De mantelpakjes en hoge hakken hebben mij vooral van mezelf verwijderd. Mijn
dunne strakke lijf en het supergezond eten bleken een illusie van regie op het
leven en de controle op de ‘boze anderen’ te zijn. Het ‘diepe contact’ met
vrienden bleek oppervlakkiger te zijn dan ik dacht. Een eenzaam ellendig
bestaan, onvermogen om om te gaan met moeilijke emoties, zwart-wit denken en
complete verwarring was de werkelijkheid. Het perfecte plaatje klopte niet
meer en eigenlijk deugde dit nooit, want ik ben onderweg een puur deel van
mezelf kwijtgeraakt - een zachte, gevoelige, lieve kant. Daarmee was ik niet
meer mezelf.

Confronterende spiegel
In Be-LeeF! werd mij een confronterende spiegel door de groep voorgehouden en
ik wilde mijn hoofd niet meer wegdraaien. Dress
to impress
deed hen niets. Wijze adviezen en goed bedoelende feedback uit
mijn mond irriteerde de groep. Openlijke ‘gevoelsmededelingen’ waren niet
gelijk aan het delen van het gevoel. De groep zat op mijn huid en ik raakte
steeds meer gefrustreerd en steeds bozer. Ik was toch ZO lief voor iedereen en
ik deed toch ZO me best... Waarom werkte dit dan niet? En hoe en waarom ik in
godsnaam me minder sterk moest opstellen? Waarom zou ik delen dat ik pakjes sap
en voorverpakte koek moeilijk vond om te eten??? Ik moest het tóch opeten en ik
moest daar tóch mee zelf leren dealen. Wat voor hulp kan de groep mij
geven beter dan de ervaren therapeuten die deze weg met succes hebben
doorlopen!?

Een paar kilo's erbij, geen ‘perfecte’ kleren meer en het afdalen
letterlijk en figuurlijk was nodig om bij mij gevoel te komen en een
gelijkwaardig contact met mijn groepsgenootjes aan te gaan. Ik heb ontdekt dat kwetsbaarheid de weg naar
herverbinding met mezelf en met anderen is. Naarmate ik leerde om me kwetsbaarder op te stellen voelde ik me
JUIST sterker en veerkrachtiger dan ooit. De eenzaamheid heeft plaats gemaakt
voor oprechte verbinding. Ellendig leeg gevoel werd vervangen door verzoening
en blijdschap. Het eten en het strakke lijf en het uiterlijk begonnen minder
toe te doen. De groep omarmde mij met 20 handen, en ik omarmde mezelf met al
mijn sterke en schaduwkanten. Het voelde zo natuurlijk, zo MEZELF...

Hoe kan dit? Hoe kan het tonen van tranen, snot en schaamte en het uitspreken
van angsten, verdriet en jaloezie mij zo veel brengen? Wat zou met
mij gebeuren als er misbruik van mijn openheid en kwetsbaarheden wordt
gemaakt? Hoe zo, hoefde ik me niet meer te beschermen?

Dichterbij mezelf
Ik ben er achter gekomen, dat het uitspreken van wat ik moeilijk vind, het
eten van ‘troep en lege calorieën’, nodig voor het herstel,
makkelijker maakt. Bovendien aten mijn groepsgenootjes hun voorverpakte
koek ook makkelijker. En dronken wij onze pakjes van veel suikerklontjes in
tranen maar wel SAMEN en af en toe zelfs lachend. Het laten zien van mijn pijn
deed dat de zware last draagbaarder werd. Plotseling hoefde ik het niet meer
ALLEEN te dragen, wat mij waanzinnig veel energie koste, en gleed het
langzaam af van mijn schouders. ‘Klein en minder sterk’ te mogen zijn
creëerde een hechtere band met de mensen om me heen omdat hun
kwetsbaarheden er ook mochten zijn. Zij voelde zich nodig en nuttig door mij
hun handen aan te reiken. "Als ik IK mag zijn, mag jij JIJ zijn".

Des te minder ik hoefde te verbergen en des te meer ik alles van
mezelf liet zien, des te echter ik werd en dichtbij mezelf kwam. Ik voelde
me van binnenuit nóg sterker worden dankzij een balans tussen daadkracht
en kwetsbaarheid. Ik voelde meer zachtheid, liefde en acceptatie naar
mezelf toe en had het gevoel dat niemand me meer kan afwijzen omdat ik geen
enkel deel van mezelf zelf meer afwijs. En al heeft men commentaar, ik weet dat
ik blijf staan - sterk in mijn kwetsbaarheid, verbonden met mezelf en
mensen om me heen.

Marina

Deel deze pagina

Contactgegevens & Vestigingen

Human Concern

T 020 - 610 6224
F 084 - 836 27 59
E info@humanconcern.nl

Amsterdam

  Baden Powellweg 305 M
  1069 LH Amsterdam
T 020 – 610 6224
F 084 - 836 2759
E info@humanconcern.nl

Bilthoven

  Rembrandtlaan 22-a
  3723 BJ Bilthoven
T 030 - 711 6125
F 084 - 836 2759
E info@humanconcern.nl

Tilburg (nieuwe locatie per oktober 2017)

  Berglandweg 32
  5022JB Tilburg
T 020-6106224
F
E info@humanconcern.nl

Den Haag

  Emmapark 3
  2595 ES Den Haag
T 070 – 450 0494
F 084 - 836 2759
E info@humanconcern.nl

Zwolle

  Emmawijk 7
  8011 CM Zwolle
T 038 – 711 4018
F 038 – 711 4019
E officezwolle@humanconcern.nl