Facebookpagina Human Concern Twitteraccount Human Concern Youtubekanaal Human Concern Instagramaccount Human Concern Google Plus Human Concern LinkedIn Human Concern
Scroll naar boven
Ervaringen
< Terug naar overzicht

Hoop op een betere toekomst

Hoop op een betere toekomst 26 aug 2015

In september 2013 ben ik bij Human Concern in behandeling gekomen. Als ik toen wist hoe veel baat ik er bij zou hebben dan was ik al veel eerder aan de therapie begonnen. Ik heb inmiddels al meer dan 10 jaar een eetstoornis.

Deze is ontstaan in de puberteit toen ik 15 jaar was. Ik kreeg ineens billen en mijn ranke kinderlijfje veranderde in een ronder vrouwenlichaam. Ik begon gewoon door niet meer te snoepen en wat bewuster te eten. Ik boekte vrijwel direct resultaat en het succes was verslavend. Het motiveerde mij om meer producten uit mijn dieet te schrappen. Ik sloeg dus door en zo ontstond er een hardnekkige eetstoornis die ervoor zorgde dat ik lusteloos en moe werd. Het gevolg was dat ik ging spijbelen en ik het zwaar kreeg op school. Ik kon niet goed mijn bed uitkomen en mijn huiswerk bleef voor wat het was. Ik voelde me genoodzaakt om mijn ouders in te lichten want ik ging er aan onderdoor. Ze reageerden in eerste instantie boos uit onmacht en onwetendheid. Samen met mijn ouders besloot ik in therapie te gaan maar dit had weinig effect. Ik kreeg een lijstje met producten die ik moest eten en ik had eens in de zoveel tijd een gesprek over hoe ik mij voelde. Ik was niet gemotiveerd en ik stopte met de therapie. Mijn ouders kregen de kosten niet vergoed en ik voelde me schuldig. Ik kon mijn eetstoornis best goed voor me houden want ik at wel als mijn ouders er waren. En als ik toch teveel had gegeten voor mijn gevoel dan stapte ik na het eten onder de douche, trok ik het putje open en zo kon ik geruisloos door het stromende water mijn maaginhoud in het riool uitspugen.

Dankzij mijn volhardende ouders slaagde ik er toch in om mijn havo diploma te halen. Ik ging studeren en ik koos bewust voor een studie waarbij ik op kamers moest gaan wonen. Ik had een vriendje in Limburg leren kennen dus waarom zou ik daar niet gaan wonen en studeren? Alle toezicht verdween en mijn eetstoornis sluimerde voort. Na drie maanden studie hield ik het niet meer vol. Ik beëindigde de opleiding. Dit gebeurde ook met de opleidingen die volgden. Mijn relatie ging stuk en vanwege heimwee verhuisde ik terug naar waar ik vandaan kwam. Ik ontvluchtte mijn problemen. Dezelfde ontstonden waar ik opnieuw hoopte te beginnen en sommigen zijn zelfs nu nog orde van de dag.

Toen ik aan mijn zoveelste baantje begon ontmoette ik mijn huidige partner. We besloten te gaan trouwen en nog voordat het zover was raakte ik in verwachting. Zeer gewenst. Ik had alles erg onderschat want ik bezweek zon beetje onder de druk van de eetstoornis, de zwangerschap en het plannen van mijn huwelijk. Ik vertelde op het werk dat ik zwanger was en dat ik in therapie wilde gaan vanwege mijn problemen. Helaas zorgde dit voor beëindiging van mijn contract. Vreselijk veel verdriet heb ik hier om gehad en nog steeds. Ik ben kwaad omdat ik ten onrechte ontslagen ben terwijl ik zwanger was en hulp zocht voor mijn problemen. Ik had mij kunnen verzetten maar aangezien mijn man werkzaam is voor hetzelfde bedrijf en wij met de komst van ons kindje zijn baan niet in gevaar wilden brengen, ben ik akkoord gegaan.

Ik was een beetje te dun maar het ernstigste was dat ik verslaafd was aan laxeermiddelen. Ik kon er niet mee stoppen, tenminste, dat dacht ik. Ik durfde het niet. Maar mijn man werd zo boos op me vanwege het feit dat ik ons ongeboren kind aan het vergiftigen was dat hij dreigde me te melden bij de kinderbescherming of me aan te geven bij de politie. Ik weet niet eens of de politie in dat stadium iets kan doen maar in ieder geval schrok ik erg en besefte ik dat ik wat moest gaan doen want ik zou mijn man verliezen en mogelijk mijn kind beschadigen.

Gelukkig kon ik snel starten met de therapie bij Human Concern. Ik kreeg een vaste therapeute aangewezen waarmee ik het goed kon vinden. In vrij korte tijd kon ik dankzij de gesprekken en voldoende motivatie een volwaardig eetpatroon bereiken. De zwangerschap was voor mij troost en een excuus om dikker te worden. Het hoorde er nou eenmaal bij. Doordat ik veel gezonder ging leven en geen laxeermiddelen meer gebruikte, veranderde mijn spijsvertering. Ik kwam na een bepaalde periode niet meer aan van normale hoeveelheden voedsel. Mijn lichaam was blijkbaar gewend geraakt aan mijn nieuwe dieet en stond niet meer in de “spaarstand”. Ik heb ervaren dat je dus echt niet aankomt van normale maaltijden. Het is logisch dat je in het begin wel aankomt. Mijn lichaam was uitgedroogd en het vocht dat ik niet meer verloor met laxeren had een aanzienlijk gewicht. Ook duurde het even voordat de ontlasting weer op gang kwam omdat de darmen niet goed kunnen werken. Ook dit gewicht zeulde ik mee. En heel belangrijk, door mijn ongezonde leefstijl sloeg mijn lichaam ieder hapje aan voedsel op. Dit is eigenlijk een mooi systeem van de natuur. Dat zorgde er heel vroeger voor dat men reserve had in bittere tijden van hongersnood. Tegenwoordig hebben we deze functie niet meer nodig maar ons lichaam zorgt er eigenlijk voor dat je niet snel tekort komt. Na een bepaalde periode van voldoende voedsel gaat de spaarstand uit en verbruikt je lichaam weer wat het binnenkrijgt. Na een periode van stabiliteit kwam ik toch geleidelijk kilo`s aan. Ook al wist ik dat dit door de zwangerschap kwam, ik snapte niet waarom mijn billen dikker werden. Ik at immers toch niet teveel? Waarom sla ik dan vet op? Na de bevalling wist ik het. Ik gaf borstvoeding. Deze voeding wordt gemaakt uit je vetreserves die je opbouwt tijdens je zwangerschap. Weer zoiets wonderlijks van de natuur. Ik viel na de bevalling iedere dag een kilo af en ik bleef eten wat ik tijdens de zwangerschap deed. Ik hield niets meer vast. Het werd nu ingezet daar waar het voor nodig was. Ik had immens honger de hele dag maar ik durfde niet nog meer te gaan eten. Ik hield mij aan mijn strakke schema waar ik me vertrouwd mee voelde. Het kwam er op neer dat nu ik borstvoeding gaf ik veel meer moest gaan eten om niet af te vallen. Er loerde hier gevaar want het kwijtraken van al die zwangerschapskilo`s zorgde voor dat gevoel van succes. Het heeft een zeer verslavende werking op mij. Ik kon twee weken na de bevalling mijn oude skinny jeans weer aan. Ik was dolgelukkig. Nu heb ik mijn zwangerschap niet meer als motivatie om gezond te gaan leven. Ik ben dus opzoek naar een nieuwe motivatie. Ik wil namelijk weer gaan werken en naar school. Hiervoor heb je in combinatie met het moederschap, veel energie voor nodig. Zonder een gezond voedingspatroon is dit onmogelijk. Ik kan dus kiezen: Gelukkig worden van een mager lichaam (geluk? Ik ben tijdens mijn eetstoornis niet gelukkig geweest) of gelukkig worden van een succesvol leven als moeder en echtgenote met carrière. Betekent dit dat ik daar lelijk en onzeker van wordt? Nee! Want ik haal zelfvertrouwen en zelfrespect uit alles wat ik straks weer kan. Ik kan dan weer trots zijn op wat ik heb bereikt. Hier heb ik geen uitgemergeld lijf voor nodig. Ik heb eerlijk gezegd nog niet vaak gehoord dat mensen vol bewondering spreken over mensen met maatje 32 en kleiner. Het is de controle die je ergens over wilt hebben, het gevoel dat je iets moeilijks kunt. Maar dit kun je beter niet projecteren op je lichaam. Gebruik deze wilskracht om iets nuttigs te kunnen bereiken. Wees een betere moeder, een vrolijke en liefdevolle echtgenote en een hardwerkende vrouw waar menigeen tegenop kijkt. Of zie het minstens als een mogelijkheid om je weer normaal te voelen en niet minder dan de ander. Voor mij zijn dit motivaties te blijven werken aan mijn geestelijke en lichamelijke gezondheid.

Het fijne van Human Concern is dat ze je helpen te ontdekken wat de functie is van ieder zijn eetstoornis. Wanneer heb je hem nodig en waarom. En vervolgens ga je kijken welke andere middelen je kunt inzetten om daadwerkelijk je dromen in vervulling te laten gaan. Want die dromen maken je echt gelukkig. Want zeg nou zelf. Zijn jullie in tijde van de eetstoornis nou echt gelukkig geweest? En hoeveel heb je er eigenlijk mee gewonnen? Zijn jullie niet net als ik juist heel veel kwijtgeraakt? Misschien ben je ook je baan kwijtgeraakt? Of je partner? Kon je je studie niet afmaken of ben je geïsoleerd geraakt en heb je weinig vrienden meer over? Tel uit je winst dus. Wees niet bang om te gaan eten en zwaarder te worden. De eerste fase is lastig, maar is erg tijdelijk. Samen met je therapeut en geliefden kan het echt. Zelfs na tien jaar met een eetstoornis te hebben geleefd durf ik weer te hopen op een betere toekomst. Dankzij Human Concern heb ik mijzelf leren kennen en begrijp ik beter waar de problemen vandaan komen en hoe ik er mee om kan gaan.

Susanne

Deel deze pagina

Contactgegevens & Vestigingen

Human Concern

T 020 - 610 6224
F 084 - 836 27 59
E info@humanconcern.nl

Amsterdam

  Baden Powellweg 305 M
  1069 LH Amsterdam
T 020 – 610 6224
F 084 - 836 2759
E info@humanconcern.nl

Bilthoven

  Rembrandtlaan 22-a
  3723 BJ Bilthoven
T 030 - 711 6125
F 084 - 836 2759
E info@humanconcern.nl

Den Haag

  Emmapark 3
  2595 ES Den Haag
T 070 – 450 0494
F 084 - 836 2759
E info@humanconcern.nl

Zwolle

  Emmawijk 7
  8011 CM Zwolle
T 038 – 711 4018
F 038 – 711 4019
E officezwolle@humanconcern.nl