Facebookpagina Human Concern Twitteraccount Human Concern Youtubekanaal Human Concern Instagramaccount Human Concern Google Plus Human Concern LinkedIn Human Concern
Scroll naar boven
Ervaringen
< Terug naar overzicht

Maaike (25) dacht altijd groot

Maaike (25) dacht altijd groot 11 mei 2016

“Maar het zijn juist die kleine dingen die me maken tot wie ik ben”

Als ze één eigenschap mag kiezen die haar weg naar herstel plaveide, is het doorzettingsvermogen. Als fanatieke wedstrijdroeister kende ze deze kwaliteit al op fysiek niveau, maar mentaal… nee, daar liet ze haar hoofd nog weleens hangen. Juist door zichzelf steeds sneller en vaker bij elkaar te rapen na tegenslag werd ze een nieuwe kracht in zichzelf gewaar en merkte ze: het geluk ligt erachter op me te wachten. En hoe! Maaike (25) is sinds twee jaar cliënt-af, rondt bijna haar bachelor Psychologie af, woont samen en voelt zich meer verbonden met haar familie dan ooit.

In de zomer van 2009 verbleef ze met haar familie in Griekenland voor vakantie en werd haar voor het eerst helder dat eten een probleem vormde. “Neem nu ook eens een ijsje”, drongen haar ouders aan. “Je mag genieten.” Huilend at ze haar twee bolletjes vervolgens op, om die dag vervolgens twee keer hard te lopen in plaats van één keer, want ze moest en zou dun blijven. In haar eerste behandeling bij een sportpsycholoog lag het accent op het hebben van een goede dagbesteding. Maaike: “Ik verbrak m’n relatie, stortte me in het studentenleven en meldde me aan bij de studentenroeivereniging, waar ik al snel acht keer per week trainde. Ik had een geweldige tijd en vond mijn behandeling niet langer nodig. Maar toen ik een jaar later stopte met roeien, omdat ik meer tijd wilde hebben voor mijn nieuwe vriend en een sociaal leven, ging het snel bergafwaarts. Als ik roeide, kon ik eten wat ik wilde en had ik deze energie ook hard nodig. Maar zonder deze zware training was eten niet langer noodzakelijk. Ik ging rotzooien met mijn maaltijden en voelde continu de aandrang om de ingenomen calorieën eraf te rennen. Soms braakte ik om een eetbui te compenseren. Mijn sportopleiding bijbenen, lukte al snel niet meer en ook leek ik niet meer te passen in het studentenleven.”

Paniek
“Op een dag zat ik alleen op mijn kamer in Amsterdam en voelde ik de paniek toenemen: wat moet ik in godsnaam met mijn leven aan? Alles zag zwart. Ik heb mijn ouders een e-mail gestuurd met deze kreet om hulp. “Kom weer thuis wonen”, reageerde mijn moeder direct. “We gaan zorgen dat jij de hulp krijgt die je nodig hebt.”

“Ik kwam terecht bij een nieuwe psychologe, met wie het niet klikte. Wel gaf zij mij het adres van Stichting Human Concern. Toch duurde het twee maanden voordat ik contact durfde te leggen. Moest ik weer mijn verhaal vertellen aan een volslagen vreemde. Op een gegeven moment zei mijn moeder: “Bel gewoon, zie wat ervan komt. Je wilt toch niet de rest van je leven zo doorbrengen?”

“Een week later, augustus 2012, was ik welkom voor de intake. De ervaringsprofessional tegenover me deed eerst haar eigen verhaal en vertelde hoe de eetstoornis op haar leven had ingegrepen en welk traject zij had afgelegd. Daarna nodigde ze me uit over mezelf te vertellen. “Ik begrijp hoe je je voelt”, reageerde ze na afloop. Ik knalde bijna uit elkaar van opluchting en voelde me voor het eerst van mijn leven begrepen in plaats van veroordeeld zoals bij andere hulpverleners. Het was alsof ik thuiskwam.”

“Gaandeweg werd een ernstige depressie zichtbaar. Toen ik tijdens een sessie liet doorschemeren dat ik het niet erg zou vinden als ik de volgende dag niet wakker werd, gingen de alarmbellen af. Ietwat overdreven vond ik, iedereen denkt toch weleens zo? Ik werd doorgestuurd naar een psychiater, die me met medicijnen ondersteunde en ook stond ik twee weken lang onder toezicht van mijn ouders. Ik mocht nergens naar toe zonder hun supervisie. Daarnaast bezocht ik mijn therapeute twee keer per week. Ondertussen zat ik thuis. Niets te doen. Terwijl mijn vrienden studeerden en mijn vriend druk was met zijn stage. Ik had nu de hele dag de tijd om na te denken met een hoofd dat gevuld was met negativiteit: dit was een nare periode.”

Bij Be-LeeF! heb ik mezelf pas goed leren kennen
“Mijn huiswerk luidde keer op keer: schrijf op wat je denkt en benoem vervolgens de voors en tegens. Zo lukte het me gaandeweg om deze negatieve gedachten te ontleden. Toch voelde ik me nog steeds gesloten, terwijl ik me zo graag wilde openstellen. Toen ik geïndiceerd werd voor de klinische boost-behandeling Be-LeeF! heb ik tot de dag voor vertrek getwijfeld of ik wel zo lang van huis wilde zijn. Maar op een goed moment dacht ik: ik doe het en ga er volledig voor. En zo was het: ik at alles wat me aangeboden werd en deed aan elke oefening voluit mee, zelfs als ze niet bij mij pasten. Daar heb ik mezelf pas goed leren kennen en werd een kracht aangeboord die ik al lang ervoor was kwijt geraakt.”

Tijdens een van de therapieën in Portugal werd ik me er sterk van bewust hoe slecht ik over mezelf dacht. Heel sterk voelde ik toen: dit verdien ik niet. Ik ben een goed mens. Als ik aan dat moment terugdenk, krijg ik nog kippenvel. Ik vond het zo gemeen van mezelf. Opeens kwam er ruimte voor positieve gedachten en voelde ik liefde stromen: voor mezelf en voor het leven. Maar bovenal voelde ik een enorme levenskracht opwellen. En daarna ging het snel: ik zag in, hoezeer de gedachte om niet goed genoeg te zijn me klein had gekregen. Hoezeer ik mijn lichaamsbeeld had gekoppeld aan hoe leuk of goed ik was. In mijn jeugd heb ik het idee gekregen dat mensen alleen van me hielden als ik dun was. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik mijn identiteit moest ontlenen aan iets groots: eerst aan het feit dat ik een toproeister was, later aan mijn eetstoornis. Maar het zijn juist die kleine dingen die me maken tot wie ik ben, zoals mijn liefde voor film, de zon, mijn kat en sporten, maar ook het feit dat ik een sociaal dier ben met een grote gevoeligheid en empathisch vermogen. Mijn eetstoornis gaf me het gevoel controle te hebben over mijn leven en zorgde ervoor dat ik bepaalde gevoelens niet onder ogen hoefde te zien.”

Systeemtherapie voor betere relaties
“Omdat het na de klinische boost-behandeling Be-LeeF! zo goed met me ging, stelde mijn therapeute voor, de behandeling langzaam te gaan afbouwen. In februari 2014 stopte ik met de antidepressiva en op 26 mei rondde ik mijn behandeling bij Human Concern af. Dat ik vorig jaar tijdens een fietsongeluk mijn been op drie plekken brak en een maand in het ziekenhuis lag, zag ik als een grote test. Want nu was het onmogelijk om te bewegen! Maar ook hier ben ik goed doorheen gekomen.”

“Dankzij systeemtherapie van Human Concern zijn mijn ouders en ik naar elkaar toegegroeid. Tijdens een terugkomdag van Be-LeeF! heeft mijn vader zijn verontschuldigingen aangeboden dat hij er weinig voor me is geweest in mijn jeugd. Dit raakte me echt. Ik probeer nu open en eerlijk te zijn over wat ik voel en denk en dit proberen zij ook. De sessies met de systeemtherapeut hebben voor meer begrip gezorgd. Zowel van mijn ouders en mijn vriend voor mij als andersom. Ik vond het bijvoorbeeld een tijd moeilijk dat mijn vriend steeds meer zijn eigen weg ging. Zo kon hij er minder voor mij zijn. “Ook hij heeft tijd voor zichzelf nodig om zich op te laden”, zei de systeemtherapeut. “Dit lukt niet als hij aldoor met jou bezig is.” Natuurlijk, deze ruimte heeft hij hard nodig, wist ik toen.”





“Wat me nog het meeste heeft verbaasd aan hersteld zijn, is de ruimte die er in mijn hoofd is vrijgekomen. Ik heb zoveel tijd over nu ik niet meer obsessief nadenk over eten en sporten. Ik zie weer een toekomst voor me, woon samen en volg een studie waarvoor ik in vuur en vlam sta. Want al na een paar sessies bij Human Concern wist ik: ik wil net zo’n voorbeeld van hoop en begrip worden als mijn therapeut. Komende zomer rond ik mijn bachelor Psychologie af en na de voltooiing van mijn master klop ik heel snel weer bij Human Concern aan… maar dan met de vraag of ik een van hun Ervaringsprofessionals® mag worden!”

Meer lezen over de kort-klinische boost-behandeling Be-LeeF!.

Deel deze pagina

Contactgegevens & Vestigingen

Human Concern

T 020 - 610 6224
F 084 - 836 27 59
E info@humanconcern.nl

Amsterdam

  Baden Powellweg 305 M
  1069 LH Amsterdam
T 020 – 610 6224
F 084 - 836 2759
E info@humanconcern.nl

Bilthoven

  Rembrandtlaan 22-a
  3723 BJ Bilthoven
T 030 - 711 6125
F 084 - 836 2759
E info@humanconcern.nl

Tilburg

  Berglandweg 32
  5022JB Tilburg
T 013-2053005
F
E info@humanconcern.nl

Den Haag

  Emmapark 3
  2595 ES Den Haag
T 070 – 450 0494
F 084 - 836 2759
E info@humanconcern.nl

Zwolle

  Emmawijk 7
  8011 CM Zwolle
T 038 – 711 4018
F 038 – 711 4019
E officezwolle@humanconcern.nl