Facebookpagina Human Concern Twitteraccount Human Concern Youtubekanaal Human Concern Instagramaccount Human Concern Google Plus Human Concern LinkedIn Human Concern
Scroll naar boven

Gedichten

Gedichten

Deze gedichten zijn bedoeld als inspiratie, een aantal ervan zijn ons geschonken door (oud)cliënten, vrienden, schrijvers en dichters.

Brief aan mijn lichaam

En alles voelt zo veel,
zo groot en zo zwaar
Onbereikbaar, gewoon zo ver weg
En ik ben hier onderdeel van
Ik hoor er-bij

Bij veel en groot
Bij immens groot
Maar toch piepklein
Ik denk
Ik droom
Ik vrees
De grootheid van dit alles

Te zwaar, de kromme rug
Dit lichaam, mijn lichaam
is een aantal keer veroordeeld
voor poging tot moord
Bekerfd en bekrast
Gebrandmerkt voor het leven 

Geslagen, vernederd, ontkend
uitgehongerd
Liefdeloos, alleen
Verlaten en niet toegelaten
Dit lichaam is van mij 

Zichzelf opgegeten en uitgekotst
Zo groot, zo klein
Zo sterk en zo zwak
Afzichtelijk bewonderd 

Mijn lichaam tilt de zwaarte
van mij
Vechtend tegen de zwaarte-kracht
Een kwestie van leven of dood
Ik kan niet kiezen

Met knikkende knieën
loopt het lichaam, mijn lichaam
angstig door

Gedachten, mijn hoofd
Mijn buik vol van het leven
Keer op keer uitgekotst 

"Wat moet ik nou"
"Oneindig blijven vluchten
rennen, lopen, kruipen
liggen en gaan slapen"

Ik ga naast mijn lichaam liggen,
raak haar zachtjes aan
Ik pak voorzichtig haar hand
en ga iets dichter naast haar liggen
We ademen synchroon 

Samen zijn wij één, geheel
Ik zeg lieve dingen tegen haar
probeer haar te kalmeren
Te sussen en te koesteren
Te zien

Ik bied mijn excuses aan
Zeg dat het me spijt 

"Lief lichaam, het spijt me maar ik kon niet anders, ik wist niet beter Ik wist niet hoe ik voor je moest zorgen Er was veel, te groot en te weinig Het was eng, te veel Veel te veel"

Ik besloot je te vernietigen
maar je hebt het overleefd

Maar lichaam, mag ik wat vragen
nu we hier toch samen liggen
in het gras
Hand in hand, verbonden, één

"Misschien als we samenwerken
zal het niet veel maar wat minder zijn,
dit alles wat ik vrees
Zal het spannend zijn
maar niet meer zo angstaanjagend"

Mijn lichaam is van mij
Ik ben mijn lichaam
Mijn lichaam ben ik

Zoals het eigenlijk altijd als is geweest

-Yentle

Ik en ik
Ik en ik, waren goede vrinden.
Konden het samen heel goed vinden.
Samen sterk samen één
ik en ik nooit alleen.
Ik vond ik heel erg tof
en ik ik ook, niets meer dan lof!
Toen ik en ik tieners waren
begon de liefde te bedaren.
Ik drong tot ik niet altijd meer door,
waardoor ik vaak de strijd verloor.
Ik begon de moed te verliezen
omdat ik andere ikken boven ik ging verkiezen.
Ik had voor ik geen waarde meer...
De andere ikken waren toch veel meer!
Toen ik langzaam maar zeker verdween
Was ik helemaal alleen.

Geen ik die van ik hou,
Geen ik die ik vertrouw...
Ik heb ik vervangen door andere ikken
Ik heb ik laten stukken!
Ik alleen dat doet zeer
Ik ben gewoon ik niet meer..
- Cliënt Human Concern

Something inside so strong

Gekweld door schaduwen
Geniepig gefluister, bedreigend geschreeuw
Het hield haar van het pad.
Het wilde haar gevangen houden.
Gevangen in de lege duisternis.
Haar doel was gesteld.
Licht van hoop.
Ze nam een stap naar het licht.
Maakte van het pad haar pad.
Haar reis naar duurzaam herstel.
Ze keek het aan.
Het gefluister werd scherper
Het geschreeuw wreder.
Pijn is wat ze voelde.
Duwend wilde het haar verleiden terug te gaan.
Weg te kijken. Verdoven.
Terug naar de donkere, valse veiligheid die ze al kende.
Maar ze besloot het te blijven aangaan.
Durven blijven voelen en kijken
Door haar kwetsbaarheid maakt ze plaats voor hoop.
De kracht van de schimmen veranderde zij in wilskracht naar het licht.
Tussen haar tranen verscheen trots.
Ze straalde.
Recht uit haar hart naar buiten.

- Teun Remij, Ervaringsprofessional Human Concern

Ik zag een jonge meid
Ze had mooie kleren aan
Ze riep, maar ik kon haar niet verstaan
Ze had haar armen gespreidt

Ik deed mijn best haar stem te horen
Ik concentreerde me even goed
Toch leek iets het geluid van haar stem te storen
Hoe hard ik ook probeerde, iets leek het te smoren

Ik voelde me wanhopig en keek haar angstig aan
Op het moment dat ik het wilde opgeven
Merkte ik dat ik in contact stond met dat meisje, heel even
Ik kon haar verstaan

Ze zei me dat ik op mezelf kon vertrouwen
Ik niet perse iemand nodig heb waar ik op hoef te leunen
Ik mag er zijn, ik kan op mezelf bouwen
Ik mag op mezelf steunen

Het werd me duidelijk, langzaamaan
Die jonge meid die ik zag staan
Was ik zelf in de spiegel

Dat meisje, haar mag ik wel

Myrthe (oud-cliënt)



Verdriet

Lieve ik, je bent ziek! Wie? Ik? Nee joh, ik niet!
Het onder ogen komen doet pijn.
Dat is iets wat niemand wil voelen, want dat gevoel is niet fijn!

Ik wil me groot houden, laten zien dat ik alles wel aan kan. Ik wil niet dat mensen zich zorgen maken.
Ik wil ze geen pijn doen en ze zo raken…
Wat ik aan de buitenwereld laat zien is een mooie lach,
Ja, dat kan ik wel elke dag!

Maar de traantjes die elke nacht vloeien in bed laten mijn binnenwereld zien. Het doet me verdriet, maar niemand die het ziet…
Als ik me voor eventjes niet zo groot hoef te houden. Geen maskertje op me gezicht,
heel even, alleen voor dit gedicht.

Het is misschien niet stoer, sterk en fijn, maar hoe zal het dan van binnen zijn?
Gedachten, leegte, angst en verdriet. Ik zie alles aan me voorbij gaan,
maar waarom kan ik die eetstoornis nou niet gewoon laten gaan?

Waarom kan ik niet 'gewoon' normaal eten?
Al die regeltjes en verboden producten, ik zou beter moeten weten…
Ik schaam me er zo erg voor.
Hoelang gaat dit op deze manier nog door?

De eetstoornis heeft de overmacht,
is het dan toch erger dan ik dacht?
Het maakt me gek, dat constante stemmetje in me hoofd.
Door niet te eten voel ik me soms verdoofd.

Dan is het verdriet en de angst er even niet, maar dat is de goede oplossing niet.
Vrienden kan ik op deze manier wel vergeten.
Wat is er nou leuk aan iemand die zo gevangen zit in zichzelf en nooit iets wil eten…
Ik voel me zo alleen, maar waar moet ik heen?

Daarbuiten gaat het leventje gewoon door.
Wat ik zo graag wil is een begrijpend luisterend oor.
De angst dat ik voor altijd alleen zal blijven, dat niemand meer om me geeft,
maar liefde is iets wat iedereen nodig heeft!

Ik doe mijn gezinnetje ook veel pijn en verdriet. Ze zien me steeds verder wegzakken,
ik zou willen dat ze mijn eetstoornis af konden pakken.
Kan ik alle verwachtingen wel aan? Ziet iemand mij nog wel staan?

Waarom wil ik altijd maar presteren en beter zijn.
Waarom is dat voetstuk zo fijn…

Maar ik wil niet meer leven op deze manier.
Mijn leven staat nu stil, dat is niet wat ik wil!

Ik wil weer genieten, zonder gedachten, vrij zijn!
Al zou ik dat gevoel maar heel even weer mogen meemaken, wat zou dat fijn zijn!
De leegte van binnen,
de angst, ga ik dit ooit wel overwinnen?

Ik mis mijn oude leventje zo.
Lieve ik, waar ben je? Ik weet dat je er diep van binnen nog wel zit!
Je kan dit.
Je moet alleen nog wat meer in jezelf geloven!
Je mag echt niet opgeven dat moet je me beloven!

En ik weet dat mijn lieve gezinnetje, mijn therapeut en de rest van Human Concern mij steunen, zij geven mij vertrouwen en een veilige basis.
Ze geloven er in dat een kans op herstel nooit te laat is.
Het herstel gaat met een lach en een traan.
Maar diep van binnen weet ik dat ik met de hulp van deze lieve mensen er ooit boven kan gaan staan.

Ik ben een pitbull en bijt me erin!
Het einde van deze reis zal zijn dat ik van de eetstoornis win!
Het heeft zijn tijd nodig, maar ik weet zeker dat ik op een dag kan zeggen: lieve eetstoornis, mijn vriend en vijand, ik heb je niet meer nodig.

Ik kan het leven nu zelf aan.
Ik laat je gaan…

Hilde (Cliënt Human Concern)


Once when I was running,
from all that haunted me;
to the dark I was succumbing -
to what hurt unbearable...

Searching for the one thing,
that would set my sad soul free.

In times I stumbled upon it,
an inner calm and peace;
and now I am beginning,
to see and to believe,
in who I am becoming -
and all I've yet to be.

- Lang Leav


Persoon

Als op deze dag,
Onstopbaar te rennen
Opzoek naar dat ene
Uitgekozen landingen of onbekende grenzen

Adem
Lucht in
Gezogen vol waarde
Wegen zonder zicht
Door rennen tot nergens

Einde vol blijven door gaan
Ergens ingeslagen
Omhulsels
geprikkeld als draad

Een verhaal doorleven
Hobbels genomen
In je hoofd
Gevallen

Zonder te weten
Steeds verdwaald
Blijven groeien
Gevoeld gekozen

Getekend gekrast op muren
Verbonden gevlogen
Bewogen als het kind
Pennend zwarte inkt gemorst

Gevulde bladen
Kronkels met zwart
Zoekend naar inhoud
Gewicht loos

Nieuwe sporen leggen
Lege vlakte Ontdekken
Paden onbelicht
Blijven ademen

Doelloos dwalen
Zonder rem doorgaan
Zijpaden verwilderd
Opgegaan in de afgedwaalde kronkels

Je zal het vinden
Zonder adem geen leven
Zonder leven geen zoektocht
Ontdekken

Waar het valt te vinden
Wanneer het zichtbaar word
Wat het woord inhoud
Zorgvuldig gekozen

Jij, door te doen
Want op een dag
Net als deze
Zal je gaan zien

Als het geslepen potlood
Gekleurd
Op papier
Gevonden

Eva

De Stem

Bang om te falen
Bang dat ik misluk
Bang voor diepe dalen
Bang voor geluk

Bang voor het leven
Maar is dat terecht
Iets houdt me tegen
‘k durf niet in gevecht

De stem is zo sterk
Ik doe wat zij zegt
De stem is te streng
Ze wijst me terecht

Ze geeft me vertrouwen
Ze biedt me zekerheid
Ze geeft me controle
Ze zorgt voor een strijd

Want ergens weet ik beter
Dit is niet gezond
De gezonde stem in mij
Ziet dat ik me verwond

Toch voelt het te veilig
Te veilig voor een afscheid
Ik klamp me aan haar vast
Terwijl ik met haar strijd

Eens moet het afscheid komen
Eens zal het moment daar zijn
En zal ik het echt durven
Afscheid nemen van mijn pijn

Om tot dit moment te komen
Zal ik moeten strijden
Het gevecht winnen van die stem
Mezelf verlossen uit mijn lijden

Eindelijk zal ik leven
Zal ik er mogen zijn
Geen angst meer om te falen
Genezen zijn van al die pijn

Wanneer die tijd gekomen is
En je mij zal vragen wat ik denk
Dan zal ik kunnen zeggen
Mijn leven, het is een waar geschenk


Een cliënt

Voorganger
Er waren koude nachten
en alle knoppen wachtten
op de juiste dag
de goede temperatuur
misschien wel een teken van boven
of een afgesproken uur
In zichzelf gekeerd
nog even niet open
wel streven en hopen
want zo was hen dat geleerd

Maar één had vertrouwen
en ging vast voor
wetend dat het kon
begon ze haar tere blaadjes te ontvouwen
en werd gevonden door de zon

Als men later aan haar zou vragen
hoe deed je dat, hoe durfde je
hoe heb je het gered?
dan zal ze zeggen: het was simpel
ik heb gewoon een knop omgezet

Van: Angela Mastwijk, 2014

Niet alleen.
Zelfs vanuit het diepste doolhof
Stelt de juiste weg zich voor
Overwonnen blokkades, herkenningspunten
Ze slepen je de route door

Lieve mensen, nog veel wijzer
Dan je eerst misschien al dacht
Laten je weer geloven
In je eigen durf en kracht

Met gesloten ogen lopen
Laat je struikelen en malen
Maar wie goed kijkt, voelt en luistert
Hoeft niet langer rond te dwalen

De weg is daar waar je gelooft
Dat je best eens hulp mag vragen
Niemand wandelt lang alleen
Daar waar het leven je mag dragen.

schijn licht op dat wat donker is
Schijn licht op dat wat donker is
Open gesloten deuren
Omarm angst met liefde
Het ontstaan van mooie kleuren

Wakker worden kost soms tijd
Prikkelende felheid van het licht
Pas als je ogen open zijn
Krijgt de wereld een gezicht

Durf te kijken en te voelen
Leef het leven ook bij nacht
Schijn licht op dat wat donker is
En je zult stralen in je kracht

Bovenstaande gedichten inspireerde een cliënt die deelnam aan de Be-LeeF! behandeling.
Van: Karin ten Broek 2013







Luister alsjeblieft naar wat ik NIET zeg
Smeekbede van een kind in de kerker van zijn hechtingsstoornis

Laat mij je niet voor de gek houden
Laat je niet door mijn gezicht in de luren leggen want ik draag een masker een masker, dat ik niet durf af te zetten
“doen alsof” is een kunst en mijn tweede natuur
maar laat je alsjeblieft niet voor de gek houden
Ik geef je de indruk dat ik zelfverzekerd ben
Dat alles zonnig is, zowel binnen in mij als buiten
dat Vertrouwen mijn naam is en ik echt ‘cool’ ben
dat ik niemand nodig heb maar alsjeblief geloof me niet……!
Lees verder

Van: Kees de Vries, 2006



De Herberg
Dit menszijn is een soort herberg
Elke ochtend weer een nieuw bezoek

Een vreugde, een depressie, een benauwdheid
Een flits van inzicht komt
Als een onwelkome gast

Verwelkom ze, ontvang ze allemaal gastvrij
Zelfs als er een menigte verdriet binnenstormt
Die met geweld je hele huisraad kort en klein slaat

Behandel toch elke gast met eerbied
Misschien komt hij de boel ontruimen
Om plaats te maken voor extase

De donkere gedachte, schaamte, het venijn
Ontmoet ze bij de voordeur met een brede grijs
En vraag ze om erbij te komen zitten

Wees blij met iedereen die langskomt
Het universum heeft ze stuk voor stuk gestuurd
Om jou als raadgever te dienen

Rumi (1207 – 1273), filosoof en dichter van Perzische afkomst en soefi-mysticus.



Op een dag….
Ik staar naar buiten
Het is koud, het is stil
Ik voel me eenzaam
In gevecht met mezelf
Niet wetend waarheen ik moet gaan

Ik haat je, ik heb je lief
Mensen begrijpen niet
Dat een meisje zoals ik
Ooit zo vrolijk en energiek
Nu vast zit in een valstrik

Gedachtes razen door mijn hoofd
Staan nooit eens even stil
Er gaat geen dag voorbij
Dat ik écht genieten kan
Zonder jou aan mijn zij

Je ontzegt jezelf nu zoveel dingen
Maar je ziet toch wel,
dat het zo niet verder kan?
Je lichaam gaat van binnen stuk
De gedachte maakt me bang

Tranen lopen langs je wangen
Wanneer je in de spiegel kijkt
“Je bent mooi” wordt je verteld
Maar dit geloven kan je niet
Nu dun zijn nog het enige is wat telt

Het einde lijkt ver uit het zicht
Wat heeft vechten toch voor zin
Ik ben uitgeput, ik ben koud
Heb zo hard mijn best gedaan
Maar zo veel ging er fout

Als ik nog een toekomst wil
Moet ik blijven strijden
Fouten leren accepteren
Kwetsbare kanten laten zien
En ze niet de rug toe keren

Alleen dan zal ik op een dag
Kunnen omgaan met emoties
Leren verwerken van pijn
Wanneer ik jou te boven ben
Zal ik weer helemaal gelukkig zijn..

Marvel
24-12-2011

Ooit zal ik verslaan
Vluchten in emoties
Ophopen van pijn
Zoveel is er veranderd
Maar zo wil ik niet meer zijn

Waar is de tijd gebleven
Ooit leek het zo volmaakt
Genoot van elke dag
Heb te veel meegemaakt

Gepest, getreiter
Het hield niet meer op
Zelfvertrouwen werd minder
Ik raakte doodop

Onschuldig sloop je bij me binnen
Grip op mijn leven waarnaar ik zocht
Nog voel jij zo vertrouwd
Maar is dit écht waarvoor ik vocht?

Zoveel heb je van mij afgenomen
Zoveel raakte ik kwijt
Ik wil je leren loslaten
Maar het is een hele strijd

Nu houd ik je nog stevig vast
Maar ooit laat ik je gaan
De tijd, die moet nog komen
Maar ooit zal ik je verslaan

Marvel
03-12-2011

Zij en ik
‘Zij en ik’
Wij zijn twee personen
altijd samen,
twee verschillende
gedachtes
die in één lijf wonen.

Wij zijn vrienden
en vijanden,
wij kunnen niet met
en niet zonder
elkaar.

Ieder uur, iedere minuut
en zelfs secondes
van de dag
vertelt zij mij wat
ik moet doen
en wat ik
denken mag!

Viviën Joosten







Ergens in mij
Ergens in mij
leeft een ander mens
Een killer
zonder levenswens
Zonderling
en kluizenaar
Ademloos
van broos gevaar
Getemd in een kooi
ben ik de prooi
Waar ik ooit at
word ik nu gegeten

Rick Balder



Ergens in mij
Ergens in mij
leeft een ander mens
Een kind
Niet door angst begrensd
Bijzonder
en ongevormd
Met volle teugen
van levensvreugde
Vrij in relaas
ben ik de baas!
Waar ik nooit at
wil ik nu eten

Carmen Netten



The mask I wear
Don’t be fooled by me.
Don’t be fooled by the face I wear
For I wear a mask. I wear a thousand masks-
masks that I’m afraid to take off
and none of them are me.
Pretending is an art that’s second nature with me
but don’t be fooled,
for God’s sake, don’t be fooled.
I give you the impression that I’m secure
That all is sunny and unruffled with me
within as well as without,
that confidence is my name
and coolness my game,
that the water’s calm
and I’m in command,
and that I need no one.
But don’t believe me. Please!

My surface may be smooth but my surface is my mask,
My ever-varying and ever-concealing mask.
Beneath lies no smugness, no complacence.
Beneath dwells the real me in confusion, in fear, in aloneness.
But I hide this.
I don’t want anybody to know it.
I panic at the thought of myweaknesses
and fear exposing them.
That’s why I frantically create my masks
to hide behind.
They’re nonchalant, sophisticated facades
to help me pretend,
To shield me from the glance that knows.
But such a glance is precisely my salvation,
my only salvation,
and I know it.

That is, if it’s followed by acceptance,
and if it’s followed by love.
It’s the only thing that can liberate me from myself
from my own self-built prison walls

I dislike hiding, honestly
I dislike the superficial game I’m playing,
the superficial phony game.
I’d really like to be genuine and me.
But I need your help, your hand to hold
Even though my masks would tell you otherwise
That glance from you is the only thing that assures me
of what I can’t assure myself,
that I’m really worth something.

But I don’t tell you this.
I don’t dare.
I’m afraid to.
I’m afraid you’ll think less of me, that you’ll laugh
and your laugh would kill me.
I’m afraid that deep-down I’m nothing,
that I’m just no good
and you will see this and reject me.

So I play my game, my desperate, pretending game
With a facade of assurance without,
And a trembling child within.
So begins the parade of masks,

The glittering but empty parade of masks,
and my life becomes a front.
I idly chatter to you in suave tones of surface talk.
I tell you everything that’s nothing
and nothing of what’s everything,
of what’s crying within me.
So when I’m going through my routine
do not be fooled by what I’m saying
Please listen carefully and try to hear
what I’m not saying
Hear what I’d like to say
but what I can not say.

It will not be easy for you,
long felt inadequacies make my defenses strong.
The nearer you approach me
the blinder I may strike back.
Despite what books say of men, I am irrational;
I fight against the very thing that I cry out for.
you wonder who I am
you shouldn’t
for I am everyman
and everywoman
who wears a mask.
Don’t be fooled by me.
At least not by the face I wear.

Loslaten
Loslaten betekent niet dat het me niet meer uitmaakt,
het betekent dat ik het niet voor iemand anders kan doen.

Loslaten betekent niet dat ik hem smeer,
het is het besef dat ik een ander niet kan beheersen.

Loslaten is machteloosheid toegeven,
hetgeen betekent dat ik het resultaat niet in handen heb.

Loslaten is niet proberen een ander de schuld te geven,
het is jezelf zo goed mogelijk te maken.

Loslaten is niet zorgen voor,
maar geven om.

Loslaten is niet even regelen,
maar ondersteunend zijn.

Loslaten is niet oordelen,
maar de ander toestaan mens te zijn.

Loslaten is niet in het middelpunt staan en alles beheersen,
maar het anderen mogelijk maken hun eigen lot te bepalen.

Loslaten is niet ontkennen,
maar accepteren.

Loslaten is niet treiteren, schelden of ruzie maken,
maar is juist zoeken naar eigen tekortkomingen en die verbeteren.

Loslaten is niet alles naar de eigen hand zetten,
maar elke dag nemen zoals hij komt en jezelf daar gelukkig mee prijzen.

Loslaten is niet spijt hebben van het verleden,
maar er door groeien in het hier en nu, voor de toekomst.

Loslaten is minder vrezen
en meer beminnen

(Unknown)

Naar een sterkere
Mogen bestaan
Stáán op je plek

Houden van jezelf
Van je laten houden

Ontdekken wie je bent
Zijn wie je al was

Loslaten van het verleden
Stilstaan bij het nu

Veranderen wat niet te accepteren is
Accepteren wat niet te veranderen is

Carmen Netten

De zachte warmte

De zachte warmte op je gezicht
Zit je vast in somberheid
Lijkt alles grauw en koud
Voel je je moe en eeuwenoud
Leeg de stad, kil de wind
Wie houdt jou lang gevangen?
Donkere gedachten
Brachten jou de nacht
Volg je hart
Vertrouw op eigen kracht
Denk aan de zon
Denk aan haar licht
En zie voorzichtig
Voel je een zachte warmte op je gezicht
De nacht verdwijnt
Je komt weer overeind
en laat je stem weer horen
Donkere gedachten
Brachten jou de nacht
Volg je hart
Vertrouw op eigen kracht
Waar je ook staat
Zoek naar het licht
En zie voorzichtig
Voel je een zachte warmte op je gezicht
De nacht verdwijnt
Kom weer overeind
En laat je stem weer horen




Lenette van Dongen

Ongesigneerd

Ze had, na vele jaren, haar meesterwerk voltooid
Toen vroeg ze aan haar moeder: “He mam, vind je ‘t mooi?”
Die keek en zei: “Best aardig, maar een meesterwerk vraagt meer
Zorg dat je eerst je best doet, dan kijk ik later weer”
Dus begon ze weer van voren, en werkte dag en nacht
Om blijkbaar te bereiken, wat een meesterwerk verwacht
Maar wat zij ook probeerde en wat zij er voor liet
Ze werd wel ongelukkig, maar beter werd ‘t niet
Toen vroeg ze aan een goeroe: “Wat doe ik dan verkeerd?”
“Je bent niet vrij van binnen, zorg dat je dat eerst leert”
Ze verschool zich bij de meren, mediteerde in ‘t riet
Wat goed was voor haar gemoedsrust, maar voor haar meesterwerk niet
En toen ze jaren later in haar kamer zelf nog ‘ns keek
Toen zag ze wat ‘r mis was, waardoor ‘t nergens op leek
Het waren niet de lijnen, niet de kleuren of de verdeling van ‘t vlak
Dat was best dik in orde, maar ‘t was haar naam die ontbrak

Lenette van Dongen

Beautiful Child
Beautiful child
Lend me your ear
I have a story
You need to hear

There was a girl
I knew her well
Tried to be perfect
And then she fell

Her best was
Just not good enough
Filled with self hate
Her smile was a bluff

For so long
She lived this lie
Held her breath
Would not cry

She lost her identity
Lost herself
Stored her brightness
On a shelf

Then years later
She did cry
She got angry
She asked why She mourned for
The years she lost
If she’d only
Known the cost

She learned that
She was more than weight
She started to let go
Of some of the hate

She learned a word
She never used
She said “No”
“I get to choose”

And finally
I saw her face
Head held high
No disgrace

So always hold
Your head up high
Get angry
Let yourself cry

No one is perfect
Just be you
Love yourself
And you’ll get through




Kim Martel

Denk je sterk
Denk je sterk

gaat niet zonder werk
of gewillige krachten
maar als een kind
‘wie zoekt die vindt’
zal het de pijn verzachten
die ook jij te lijden had
als het weer’s niet mee zat
en je vanalles wilde trachten
om iets meer perfect te zijn
ondanks de vergezelde pijn
die we zo vaak weglachten
want ook ik ken dat leven
van falen, mislukken en streven
van lange dagen en nachten
maar na regen komt zonneschijn
die licht straalt op jouw worden en zijn
en verlost je van al die machten
die jouw waarde onderschatten
je dingen niet doet bevatten
en een dwaling geeft aan je gedachten
dus geniet van zon en leven
leer liefde aan jezelf te geven
en je zult niet langer hoeven wachten
op het geluk in een glazen kast
pak het aan en houd het vast
en het zal een schild zijn tegen alle aanklachten!
Denk je sterk!




Christine van Andel

De uitnodiging
Het interesseert mij niet wat je doet voor de kost, ik wil weten waar je naar hunkert en of je ervan durft te dromen het verlangen van je hart te ontmoeten.
Het interesseert mij niet hoe oud je bent, ik wil weten of je het risico wilt lopen er als een dwaas uit te zien vanwege liefde, je dromen, het avontuur van in leven zijn.

Het interesseert mij niet welke planeten er in je maan staan, ik wil weten of je de kern van je eigen verdriet hebt aangeraakt en of je door levensverraad open bent gaan staan of dat je er door verschrompeld bent en gesloten bent geraakt uit angst voor nog meer pijn.

Ik wil weten of je met pijn, de jouwe of de mijne, stil kunt blijven zitten zonder haar te verbergen, te verdoezelen of te fixeren.

Ik wil weten of je vreugde kunt voelen, de jouwe of de mijne, of je wild kunt dansen en tot in je vingertoppen van extase vervuld kunt worden, zonder ons te waarschuwen dat we voorzichtig moeten zijn of realistisch of ons te herinneren aan de beperkingen van het mens zijn.

Het interesseert mij niet of het verhaal dat je vertelt waar is, ik wil weten of je een ander teleur kunt stellen door trouw te blijven aan jezelf, of de beschuldiging van verraad kunt verdragen maar toch je ziel niet verraadt. Ik wil weten of je trouw kunt zijn en daardoor ook betrouwbaar. Ik wil weten of je schoonheid kunt zien, ook als is iedere dag niet even aangenaam, en of je je leven kunt laven aan de aanwezigheid ervan.

Ik wil weten of je met mislukkingen kunt leven, de jouwe en de mijne, en toch nog aan de oever van een meer kunt staan en “ja” kunt roepen naar het zilver van de volle maan.

Het interesseert mij niet te weten waar je woont of hoeveel geld je hebt, ik wil weten of je op kunt staan na een nacht van wanhoop en verdriet, moe en gekwetst tot op het bot en toch doet voor je kinderen wat gedaan moet worden.

Het interesseert mij niet wie je bent of hoe je hier bent terecht gekomen, ik wil weten of je met mij midden in het vuur kunt staan en niet terugdeinst.

Het interesseert mij niet waar of wat of met wie je gestudeerd hebt, ik wil weten wat je van binnenuit overeind houdt als al het andere wegvalt.

Ik wil weten of je met jezelf alleen kunt zijn en of je werkelijk houdt van het gezelschap dat je hebt op lege momenten.

Van Oriah, dromer uit de bergen, wijze man uit India




Inner Struggles

All feeling pushed away
all feeling pushed away
a gaze locks out the ratio
only for some delay
A battle against the mirror
for eyes reflect all sin
basic needs have turned to evil
creating a struggle from within
Search for power and controlling
yet the line is crossed each time
learned behavior sets the rule now
nothing to prevent the crime
A constant victim of the mind
each thought fighting to overrule
till there is no room for any of then
and no one is left to fool
Feelings of regret, guilt and anger
why can’t I ever stay in control?




Christine van Andel

Achtbaan
De vlam slaat in de pan om de allerkleinste dingen
Ruzie breekt om niets door de lieve vrede heen
De deur slaat als een uitroepteken achter al haar zinnen
Haar woorden zijn verwijtend, verwoestend en gemeen
Dus daag’lijks raapt hij scherven zelfrespect weer van de vloer
Met hoop lijmt hij die stukken min of meer weer aan elkaar
‘Tuurlijk moet ‘ie weg, ‘tuurlijk is dit zo geen leven
Maar God, wat houdt ‘ie voorbij de wereld, als ze zo is, veel van haar
Schat ik wil je, precies zoals je bent
Teveel, teveel van alles
Maar altijd op ‘t juiste
Altijd op ‘t juiste moment

Haar hoogte geeft een uitzicht dat geen vrouw ‘m ooit liet zien
De val, die altijd volgt, is angstaanjagend
De bochten die ze maakt, zorgt dat ‘t duizelt in z’n hoofd
De stilte voor haar storm is zaligmakend
Maar schat ik wil je, precies zoals je bent
Teveel, teveel van alles
Maar altijd op ‘t juiste
Altijd op ‘t juiste moment

Ze bewaart niets voor morgen, houdt niet in door gister
Niets houdt zij achter in haar hart
Met de kracht van haar haat geeft z’ook haar liefde
Volbloedig, volledig, totaal
Haar achtbaan kent geen nooduitgang en moet de volle rit
Begint ‘t weer van voorafaan, zorgt ‘ie dat ‘ie er weer zit
Beide handen aan z’n wagentje, z’n haren in de wind
Suist ‘ie met haar mee, zo gelukkig als een kind
Schat ik wil je, precies zoals je bent
Teveel, teveel van alles
Maar altijd op ‘t juiste moment

Schat ik wil je, precies zoals je bent
Teveel, teveel van alles
Maar altijd op ‘t juiste
Altijd op ‘t juiste
Schat ik wil je, precies zoals je bent
Teveel, teveel, teveel van alles
Maar altijd op ‘t juiste
Altijd op ‘t juiste moment




Lenette van Dongen

Figure in the Mirror
Every time you put this mask on your face
A little piece of your soul dies away

The figure in the mirror’s not me
A different reality
It’s just a picture that you see
From my true self, I do flee

What I feel and what I see
I do through eyes of an enemy
Forced by powers pushing me
Resulting in fear and misery

I change myself to fit the needs….
During this Mutation my heart bleeds
Trying to adjust to Society
Not anymore I want to be free

Only a few could break the shell
Surrounding my soul’s polluted well
Drink from it and you will see
All the pain that rests in me

It’s like Pandora’s box
With a number of haunted locks
The one who sees deep inside
knows all the feelings I do hide

Once you took a look inside of me
You decide between joy and misery
If you abuse the things you know




L’ame Immortelle

She’s Falling Apart
They pull up their chairs to the table
She stares at the food on her plate
At the toast and the butter
Her father, her mother, she pushes away

And they rise in the morning
And they sleep in the dark
And even though nobody’s looking
She’s falling apart

She gets home from school too early
And closes the door to her room
There’s nothing inside her
She’s weak and she’s tired of feeling like this

And they rise in the morning
And they sleep in the dark
And even though nobody’s looking
She’s falling apart

They call her for dinner, she makes up a reason
She looks at her arms and she rolls down her sleeves
And her mother is starting to see through her lies
And last night her father had tears in his eyes

And they rise in the morning
And they sleep in the dark
And even though nobody’s looking
She’s falling apart

And we rise in the morning
And we sleep in the dark
And even though nobody’s looking
She’s falling apart

Lisa Loeb

The first problem for all of us, men and women, is not to learn, but to unlearn.
Gloria Steinem

Our worst fear
Our worst fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. It is our light, not darkness that most frigtens us. We ask ourselves, ‘Who am I to be brillant, gorgeous, talented, and fabulous?’ Actually,who are you not to be? You are a child of God. Your playing small doesn’t serve the world. There is nothing enlightened about shrinking so that others won’t feel insecure around you. We were born to make manifest the glory of God that is within us. It is just not in some of us; it is in every one of us.”

Nelson Mandela

Ogen verblind
Ogen verblind
waarheid ontgaan
druk van buiten
zie mij staan
ik sterk aan
maar de spiegel liegt!
niet langer
fluister ik
maar schreeuw
in de leegte
waar oren niet horen
en niemand kan storen
mijn zelfbeeld
te bekoren
ben ik dan alleen?
of is de film
aan zijn eind

Dat wat verdwijnt
komt nooit meer terug
de bomen gesloten
bij de brug
als grens
van de andere ik
zie mij staan
loop niet langs
of om mij heen
ik ben hier
in vol ornaat
kijk mij aan
ik ben nooit te laat
om nog te zijn
wie ik was
hoor mij roepen
zonder stem

Hou van mij
dan hou ik van jou.
ik bedenk
kijkend in een spiegel
dat ik alleen nog praat
in mijn hoofd
berooft
van werkelijke emoties
in een wereld
van absurde devotie
zonder einde
als ik daar
waar het begon
niet kan vinden

Rik Balder

De irratione kwast

De irratione kwast
brengt strepen
van herkenning aan.

Een code van denken,
een geschenk,
van hemelse zijde.

Kleurt ook het gezicht
van de rationele denker,

Met normaliteit
hoog in het vaandel
maar van binnen

hunkerend
naar totale beschildering

Rik Balder

Regenboog

klein meisje
sla je ogen op
niet helemaal
het is nu nog te vroeg
een klein beetje
zodat het zonnelicht
door dat kleine spleetje
toch je ogen ziet

de doorns in je hart
prikken door je huid
bloedende tranen
verwoorden jouw verdriet

voel de gouden regen op je gezicht
zachtjes troostend
laat de zwarte rozen
langzaam rood vloeien
lente zal door de winter breken
maar in haar eigen ritme
het is nu nog te vroeg

de littekens nog te vers
je hart nog huilend

maar langzaamaan
zal je je ogen verder openen
tot je knippert tegen het licht
zullen de tranen weer helder zijn

en de rozen zullen volop bloeien
rood van kleur
soms een blaadje laten vallen
voor dat ene plekje in je hart

in haar eigen ritme
nu is het nog te vroeg
Anoniem

Stenen hart

Onkruid tussen
de stenen waar
leven niet
kan bloeien

doornen vlijen
zich in de kern

bloedende rozen
sterven opnieuw om
te herleven

zwarte tranen in
het stof gevlochten
door de wind
meegevaren

dansen op de
dromen in de zeeen
van de schaduw

Anoniem

Waaien

De wind blaast
regens van verdriet
Laat ons voelen wat wij zijn
klein, en kwetsbaar

De wind waait harde werkelijkheid
donker en kil
Laat ons zien
hoe fragiel wij zijn

De wind speelt zijn wijsje
al eeuwen lang
Laat ons beseffen
dat wij sterfelijk zijn

Terwijl onze zielen verdwijnen
alsof we nooit hebben bestaan
Blijft het waaien
klinkt een wijsje in de eenzaamheid

Anoniem

Oorlog in mij

Duister
voor mijn ogen
Zonlicht op mijn huid
oorlog in mij

Vechtend
in een oneerlijke strijd
Zonder verweer
omdat ik de tegenstander ben

Oorlog in mijn hoofd
laat mij bloeden
Zo dat ik voel
hoe het leven door mijn aderen stroomt

Niet meer willen voelen
de pijn
Diep in mij verstopt
Nooit meer

Wegrennen
mijzelf achterlaten
Tot ik vergeten ben
er niets meer is

Anoniem

The girl who’s

The girl who’s standing beside me
so close, but so far away
I’ve tried to get closer to her
but it feels like she’s even further away

The dazed look in her eyes
full of sadness, hurt and pain
I can see the tears in her eyes
but she can’t cry anymore

The scars in her skin
everybody can see them
But nobody sees the scars in her heart
wich hurts so much more

I wished to give her life back
so she can go on
So she can open her eyes and see
that life is waiting for her

Anomiem

Laatste Zang

De kibbelende zee
bij zonsondergang
neemt haar laatste woorden mee
haar laatste zang
woorden vol verdriet
weerklinken in het duister
luid is het niet
een zwoel gefluister
het water neemt haar tranen mee
haar geheimen, haar verdriet
haar psychologe is de zee
met anderen praat ze niet
in haar hart voelt ze de pijn
hij vergezeld haar al een tijd
wanneer zou het voorbij zijn
wanneer wordt zij bevrijd?
gevangen in haar eigen lichaam
schreeuwt zij zonder woord
meisje, voel je niet eenzaam
je hebt jezelf vermoord!
ze wordt zich bewust van het gevaar
dat haar opwacht in de duisternis
de ijzige kou van de dood verlamt haar
en ze weet dat ze stervende is

Anoniem

Als ik blijf kijken

Als ik blijf kijken
Zoals ik altijd heb gedaan
Blijf ik denken
Zoals ik altijd heb gedacht

Als ik blijf denken
Zoals ik altijd heb gedacht
Blijf ik geloven
Zoals ik altijd heb geloofd

Als ik blijf geloven
Zoals ik altijd heb geloofd
Blijf ik doen
Zoals ik altijd heb gedaan

Als ik blijf doen
Zoals ik altijd heb gedaan
Blijft mij overkomen
Wat mij altijd overkomt.
Maar als ik nu mijn ogen sluit
En voel mijn ware zelf van binnen
Dan kom ik deze cirkel uit
En kan steeds weer opnieuw beginnen

Bron onbekend

Verhaal

Mili een klein meisje van vijf, is met haar ouders op reis naar haar grootouders. Ik zit in dezelfde trein en praat met haar ouders. Zal ik je iets laten zien? Vraagt Mili en pakt een klein plastic doosje. Op een stukje watten ligt er een tandje in. Van haar. Uitgevallen en meegenomen om aan opa en oma te laten zien. Stralens gezichtje: ‘Mijn tandje’.
Zoiets moois, maar ik heb het anderen verteld en weet daardoor dat het niet gelijkelijk navoelbaar is. Die enorme balangstellingen liefde voor je eigen lichaam, die kleine kinderen hebben. De gewichtigheid en trots waarmee ze een krasje op hun pink kunnen laten zien. Ik heb, terwijl ik dit schrijf, een brandwondje op mijn pols, een schaafwond op mijn enkel en een soort van kras op mijn rug, allemaal bij toeval opgemerkt, en zonder dat ik weet hoe oud ze zijn en waardoor ze eigenlijk zijn veroorzaakt.
Ik heb er niet op gelet, was er weer eens met mijn hoofd niet bij.
Toen ik klein was heb ik hartstochtlijk op mijn duim gezogen. Mijn rechterduim. De binnenkant was er permanent rimpelig doorweekt van. En heerlijk slap lapje, dat totaal van mij was. Maar als ik het nu nog eens probeer na te beleven, dan stop ik een vreemdzoutig ding in mijn mond, het zou net zo goed mijn grote teen kunnen zijn.
Ook heb ik even mijn knie gezoend. Had niets meer met mij te maken, was gewoon alsof je een zachte muur zoent. Toch heb ik geen hekel aan mijn lichaam, het leek me alleen maar onverschillig, het is niet meer ik. Zoiets als wanneer je je grote liefde n jaren weer tegenkomt en nog eens zoent- de verliefdheid is over.

Renate Rubenstein- Tamar kolommen van Renate Rubenstein

Haar eigen wereld

Haar eigen wereld
Ze rende en rende
haar gedachtes bleven hangen
in de takken en struiken
waar ze zich een weg door baande
een glorieus gevoel
van controle en overwinning
beving haar
Hijgend ging ze zitten
alles draaide om haar heen
en haar vermoeiende gedachtes
waar ze even van leek bevrijd
haalde haar weer in
en sloten haar op
in haar wereld
eenzaam en alleen
Lot

Wat

Wat
mij nu doorleeft
is niet meer
dan een diep verdoken
zindering.

Slechts
heel even weet ik
de tenen van
het Zijn

omwoekerd door de
warboel spinnendraden
op mijn hoofd.

Maar nooit
is het echt helemaal
verdwenen.

Dit oerbesef, mijn
bijna zekerheid blijft
in de bevreemding
van dit alles,

dat oneindig
niets is
en dan nog
zo veel.

Veerle Van Laere

De reisgids en de bijbel

Een reisgids kwam op weg een Bijbel tegen;
Ze zaten beide in een weekendtas.
De reisgids was een tikkeltje beduimeld,
de Bijbel of hij pas gebonden was.

Zeg, sprak de reisgids aarzelend tot de Bijbel,
en uit zijn stem klonk zachtjes een verwijt:
Jij blijft zo nieuw ondanks het vele reizen,
terwijl ik bijna zienderogen slijt….

Ze moeten mij natuurlijk veel gebruiken,
op mijn gegevens kun je altijd aan;
De mens zegt waar hij heen wil reizen,
ik geef vertrek- en halteplaatsen aan.

Toen sprak de Bijbel en hij zuchtte even:
Ik ben de mensen niet zo naar de zin.
‘k Wijs wel de weg, maar wat zij lastig vinden:
bij mij staan er geen aankomsttijden in…

-

dominee J.W.F. Wenimeus (dominee in 1930) te Axel

-

Vrij en blij

ruige regenwolken springen mij voorbij
ik ben zo blij
zij gaan met tuimelend gebaar opzij
ik voel me vrij

Henk Ruijsch

Ze ziet de bomen

Ze ziet de bomen
niet meer
en waar het licht was
valt de schaduw
haar hoofd zit vol

achter glas
kan zij alleen
maar staren
zij ziet hem niet
haar beeld ligt opgesloten

handen mengen voorzichtig
de seizoenen licht
donkere stammen
uit een bos
zwarte aarde

een vreemdeling
in het voorbijgaan
kust haar
als een moeder
als een kind

Anorexia

De haat in mijn ogen,
Als ik naar de spiegel blijf staren.
Mijn eeuwige ontevredenheid, de walging en de pijn.
Ik zie de persoon, die ik niet meer wil zijn.

De continue tweestrijd,
De stemmen in mijn hoofd.
De tranen over mijn wangen
Steeds maar opnieuw dat eeuwige verlangen.

Het verlangen naar een lager gewicht,
Het verlangen naar een ander persoon,
De eeuwige haat, tegenover mezelf, tegenover de persoon die ik nu ben.
Is dit waarom ik mezelf nu nauwelijks meer ken?

Bang om dit gevecht te verliezen,
Bang om er weer aan toe te geven,
Angst voor dat eeuwige streven.
Bang dat jij weer komt in mijn leven.

Wanneer kan ik jou verlaten,
En zeg jij mij gedag?
Wanneer kan ik mijn eigen weg inslaan?
Zonder dat je voor altijd in mijn leven blijft bestaan.

Sharmeela

Dan wil je

Dan wil je iemand wezen,
die je nooit zal kunnen zijn.
Je probeert te verbergen,
met de uiterlijke schijn.

Je probeert weer te leven,
met de meest stralende lach.
Niemand ziet dat ‘t gespeeld is,
dat ‘t moeilijk is, elke dag.

Je ideaalbeeld te hoog,
j’ kunt niet accepteren,
dat je bent wie je bent.
Maar dat moet je gaan leren.

Je bent goed zoals je bent,
zie het onder ogen.
De gedachten in je hoofd,
zij hebben jou bedrogen.

MB

Jij ziet niet jezelf

Jij ziet niet jezelf
als j’in de spiegel kijkt.
Je ziet een ander,
wat uit je eetstoornis blijkt.

J’ streeft naar perfectie,
accepteert jezelf niet.
Je wilt afvallen,
dat bezorgd je verdriet.

Acceptéér je zelf,
je bent góed zoals j’ bent,
dat doe je nog niet,
omdat je j’zelf nog niet kent.

MB

Scheve schaats

Glijdend als schaatsen op brak ijs,
struikelend, bijna klunend over de opgeworpen barricades.
Nu en dan een glad stuk en de slag te pakken.
Wind in de rug en gaan,
zoevend langs de lichte velden
die de rust uitademen die ik daarop inadem.
Verstikkend pas als het landschap verandert ,
het donker aantreedt en ik
op het scherpst van de snede
mijn ijzers recht hou
om niet te verdwalen in de scheuren
of een gapend wak.

Nienke

Kind

Het kind in mij
Waar is het gebleven
Het kind dat zonder zorgen stond in het leven
Ik zoek haar vaak
Maar ze heeft zich goed verborgen
Om dat het soms te veel is al die zorgen
Ze beschermt zich
Ze is nog klein
Ze wil al die zorgen niet
Om dat ze kind wil zijn
Heel soms vind ik nog dat kind
En ben weer voor even blij
Dan voel ik me heel gelukkig
Met dat kind in mij.

Ilja

Einstein Gedicht voor Human Concern

The intrinsic wish of being thin, skinny, light and slim
Did not show the struggling,
With Deception,
With Capitalism,
With Injustice,
My veins brought feelings to my heart but the line was dead
I couldn’t tell you and you got caught up in the DSM instead
Don’t tell me I should eat the apple

The motivation for losing fat, body weight, cells and mass
Did not show the fight,
With fiction,
With consumption,
With people,
I took a vow against this mass media world of shallow hearts
Psychologist, the emptiness inside me was slowly eating me up
Don’t tell me I should eat soup

The aching in my brain that told me : “do not make mistakes”
Did not let on the difficulties,
With intelligence,
With perfectionism,
With fear,
The less was left of me the more my shield of protection grew
Take you with me back in time to see the ones I loved, because I do
I rather eat my own flesh

But then,
How should I put it?
299.792,458
A sparkling star,
Clear but so far,
I found a Genius,
God how he saved me
He said : “Imagination is more important than knowledge”
I ate from the tree of knowledge
And I imagined myself back

The punishments, the rage, the exhaustion, and the blames
The mirror of food, it does fade
With reality,
With fair trade,
With faith in myself
I took the hand of my neurotic, my petrified control-freak
Gave her a place in Physics and Socrates his entity
I will eat without being afraid
Life exists of energy

And Energy has the Ability to Change

J.K.

Spiegelbeeld

Door steeds vaker in de spiegel te kijken,
raak ik aan mezelf gewend.
Vind ik mezelf steeds mooier gaan lijken,
heb ik nooit een mooiere mij gekend.

Hans

Love After Love

Love After Love
The time will come
when, with elation
you will greet yourself arriving
at your own door, in your own mirror
and each will smile at the other’s welcome,

and say, sit here. Eat.
You will love again the stranger who was your self.
Give wine. Give bread. Give back your heart
to itself, to the stranger who has loved you

all your life, whom you ignored
for another, who knows you by heart.
Take down the love letters from the bookshelf,

the photographs, the desperate notes,
peel your own image from the mirror.
Sit. Feast on your life.

Derek Walcott

Zo tegenstrijdig

Zo tegenstrijdig
Soms zo partijdig
Niet durven, wel willen
Zulke grote verschillen
Houdt het dan nooit op
Die eeuwige strijd in m’n kop
Iedere dag weer dat gevecht
Tegen dat stemmetje dat zegt
Dat ik lelijk ben, veel te dik
Een afschuwelijke lomperik
Dat ik niet mag eten, kilo’s moet afvallen
Ik wil mijn leven niet langer laten vergallen
Wat zou ik graag weer genieten
Gedachten over eten laten schieten
Mijn angst speelt me echter parten
En belet me een ander leven te starten
Een leven zonder eetstoornis
Weg, voorgoed, uit deze gevangenis
Zal ik die angst ooit overwinnen?
En mezelf weer leren beminnen?

E

Ik kom weer in beweging

Ik kom weer in beweging
door een zonnestraal die ik ontving.
Ik kreeg hem zomaar in mijn hand
en haalde mijn kop weer uit het zand.

Ik opende mijn ogen,
stond nog wat voorover gebogen.
Keek eerst wazig, daarna helder om mij heen.
Voelde me alleen, maar hees mezelf weer op de been.

Ik moet blijven lopen
voelen en hopen
Er is een toekomst, een beeld, een paradijs.
Dus heb ik mezelf gezegd: Kom op meis!

Open je hart, ga leven
Blijf niet onzichtbaar, doelloos zweven
Ga voor zonlicht en wordt vinder
van je eigen weg als fladderende vlinder!

Esther

Trouw aan jezelf
Ik hoef niet te weten hoe jij in je levensonderhoud voorziet.
Wat ik graag wil weten, is waar jij voor gaat en of jij het aandurft,
Oog in oog te staan met de verlangens van je hart.

Het interesseert me niet hoe oud je bent,
Maar wel of je het aandurft voor gek te staan omwille van de liefde,
Omwille van je dromen, omwille van het avontuur dat leven heet.

Het gaat mij er niet om waar, wat en met wie je hebt gestudeerd.
Voor mij is het van groot belang van jou te horen,
Welke innerlijke kracht jouw steun en toeverlaat is,

Als al het andere om je heen is weggevallen.
Of jij alleen kunt zijn met jezelf en of je het werkelijk goed hebt met jezelf,
Wanneer het stil wordt, in eenzaamheid.

Oriah mountain Dreamer – Indianen oudste



Leven
wees niet bang
je mag opnieuw beginnen
vastberaden, doelgericht
of aarzelend op de tast
houd je aan de regels
of volg je eigen zinnen
laat die hand maar los
of pak er juist één vast



wees niet bang
voor al te grote dromen
ga als je het zeker weet
en als je aarzelt wacht
hoe ijdel zijn de dingen
die je je hebt voorgenomen
het mooiste overkomt je
het minste is bedacht

wees niet bang
voor wat ze van je vinden
wat weet je van de ander
als je jezelf niet kent
verlies je oorsprong niet
door je snel te binden
het leven lijkt afwisselend
maar zelfs de liefde went

wees niet bang
je bent één van de velen
en tegelijk
is er maar één als jij
dat betekent dat
je vaak zal moeten delen
en soms zal moeten zeggen:
laat me vrij

Freek de Jonge

Als jij een mooi gedicht hebt, laat het ons dan weten en stuur je tekst naar: info@humanconcern.nl

Deel deze pagina

Contactgegevens & Vestigingen

Human Concern

T 020 - 610 6224
F 084 - 836 27 59
E info@humanconcern.nl

Amsterdam

  Baden Powellweg 305 M
  1069 LH Amsterdam
T 020 – 610 6224
F 084 - 836 2759
E info@humanconcern.nl

Bilthoven

  Rembrandtlaan 22-a
  3723 BJ Bilthoven
T 030 - 711 6125
F 084 - 836 2759
E info@humanconcern.nl

Tilburg

  Berglandweg 32
  5022JB Tilburg
T 013-2053005
F
E info@humanconcern.nl

Den Haag

  Emmapark 3
  2595 ES Den Haag
T 070 – 450 0494
F 084 - 836 2759
E info@humanconcern.nl

Zwolle

  Emmawijk 7
  8011 CM Zwolle
T 038 – 711 4018
F 038 – 711 4019
E officezwolle@humanconcern.nl