Facebookpagina Human Concern Twitteraccount Human Concern Youtubekanaal Human Concern Instagramaccount Human Concern Google Plus Human Concern LinkedIn Human Concern
Scroll naar boven

Michelle Courtens

Michelle Courtens

Michelle Courtens Brief aan anorexia

'Ik voel me schuldig. Tegenover jou. Ik heb zoveel van je gekregen en nu ga ik mijn best doen je los te laten. Maar het kan niet anders. Ik moet nog zoveel doen. Ik WIL nog zoveel doen.

Ondanks alle pijn en het verdriet beteken je zoveel voor mij. Zekerheid. Een houvast. Een veilige thuishaven. Als het even niet goed gaat met mij, ben jij er voor me. Iedere keer weer. Ik kan mijzelf volledig verliezen in jou en dat voelt goed. Pijn hoef ik dan even niet te voelen. Dan is er alleen jij en ik en verder niets.

Bij jou voel ik mij sterk. Ik hoef niet te huilen als ik dat niet wil. Jij vindt dat sterk. Jij vindt mij sterk. Soms niet, maar ik doe iedere keer weer mijn uiterste best je niet teleur te stellen en jij geeft mij dan toch weer een nieuwe kans als het mij niet is gelukt. Door jou ben ik gaan inzien, dat ik sterker ben dan dat ik ooit had gedacht. Ik ben grenzen gaan verleggen en jij kijkt mee over mijn schouder. Ik ben niet alleen.

Ik heb veel van je geleerd. Jij hebt mij de kern van mijn leven laten zien. Misschien wel door het soms helemaal van me af te nemen.

Ondanks dat ik het vaak helemaal niet meer zag zitten, ben ik ergens wel dankbaar voor het feit dat je in mijn leven bent verschenen.

Ik kan het nu niet beter uitleggen. Later misschien.

Ik vind het eng om je te laten gaan. Of, beter gezegd: ik vind het eng om mij om te draaien, weg te lopen en jou te laten staan. Maar ik zal proberen een begin te maken.

Ik ga je missen.'

***

Dit schreef ik op 20 september 2003. Ik was op. Moe van veertien jaar vechten. Moe van iedere dag de zinnen in mijn hoofd: 'Je kan het niet! Je bent het niet waard! Je moet nog meer afvallen!' Het ging zelfs zo ver dat ik geen plezier meer had in mijn grootste passie: muziek! Ik vermande mij iedere keer weer en klom het podium op, maar nog tijdens het applaus barstte ik in tranen uit en rende ik naar mijn kleedkamer. Het was verschrikkelijk. Ik durfde niets meer. Het was letterlijk een hel.

Ik voelde me alleen en had het idee dat niemand zou kunnen begrijpen hoe het moest zijn om zo te leven. Ik was net begonnen aan mijn intensieve opname die acht maanden zou duren. Ik was positief, ik wilde echt beter worden. Ik kon mij echter geen leven voorstellen zonder anorexia. Als iemand mij toen had verteld over het leven dat ik als dertigjarige Michelle zou leiden, had ik het nooit geloofd. Dit is nu acht jaar geleden en wat voelde ik mij zwak en klein.

Het enige waar ik trots op kon zijn was die 100 gram die ik weer was afgevallen of het koekje dat ik stiekem in mijn mouw had verstopt en niet zou eten. Of het feit dat ik bij zes verschillende apotheken laxeerpillen had gekocht en het idee had dat het zo niet op zou vallen.

Als ik nu terugkijk zie ik een bang en mager meisje. Maar zo ontzettend sterk!

Heel langzaam heb ik het voor elkaar weten te krijgen om die kracht positief te gaan gebruiken. Het was vaak één stapje vooruit en misschien wel tien grote stappen terug. Ik had het nooit durven dromen, maar een leven zonder eetstoornis bestaat! Het kan! En ik vind het nog te gek ook!

Wat heb ik toen iemand gemist die wist hoe het was om met een eetstoornis te leven en tegen mij zei: 'Michelle, het kan echt!' Maar zonder mij te straffen als het even niet lukte. Of mij helemaal alleen naar huis te sturen van therapie wanneer ik een terugval had.

Het waren de hele kleine momenten die ik af en toe ervoer. Steeds belangrijker werden deze voor mij. Heel even kon ik mij dan voorstellen dat het zou kunnen lukken en dat ik het zelfs heel misschien ook ooit wel zou willen. Het was een enorm lange weg en ik heb nog nooit zo hard gevochten voor iets, maar ik blijf er bij: het kan! Eén ding is erg belangrijk, heb ik geleerd: je dient het echt ZELF te willen. Maar het hoeft niet alleen. Gelukkig zijn er mensen die er onvoorwaardelijk voor je willen zijn. Die het echt begrijpen.

In 2003 eindigde ik mijn brief met de zin: 'Ondanks dat ik het vaak helemaal niet meer zag zitten, ben ik ergens wel dankbaar voor het feit dat je in mijn leven bent verschenen. Ik kan het nu niet beter uitleggen. Later misschien.'

Ik kon het toen niet uitleggen. Nu wel. Ik heb leren vechten. Ik heb opnieuw geleerd om van het leven te houden, naar mijn lichaam te kijken en het zelfs soms mooi te vinden. Ik heb geleerd om mezelf het waard te vinden. Misschien wel meer dan ik anders ooit had gekund.

***

Juli 2009. Ik heb net Vel over probleem van Jessica Villerius gezien en ben stil. Ik ben ontzettend gegrepen door deze prachtige en heftige documentaire. Ik doe wat ik altijd doe als ik me zo voel. Ik ga achter mijn piano zitten en schrijf er een nummer over. Vleugels…

***

Ik heb contact gezocht met Jessica, want ik wilde haar heel graag het nummer laten horen. Zij was degene die me voorstelde aan Carmen. Ik had Jessica verteld dat ik graag iets zou willen doen voor mensen die dezelfde strijd voeren als ik heb gevoerd. Mijn ervaringen delen. Ik wil zo graag vertellen en laten voelen dat het kan: beter worden en leven zonder eetstoornis! En dat het ook nog eens geweldig kan zijn. Ik ben samen met Carmen gaan zitten en het klikte meteen. Human Concern was en is voor mij een warm bad dat ik destijds zo gemist heb en iedereen zo ontzettend van harte gun.

Michelle Courtens, zangeres

"Vleugels" van Michelle Courtens

Deel deze pagina

Contactgegevens & Vestigingen

Human Concern

T 020 - 610 6224
F 084 - 836 27 59
E info@humanconcern.nl

Amsterdam

  Baden Powellweg 305 M
  1069 LH Amsterdam
T 020 – 610 6224
F 084 - 836 2759
E info@humanconcern.nl

Bilthoven

  Rembrandtlaan 22-a
  3723 BJ Bilthoven
T 030 - 711 6125
F 084 - 836 2759
E info@humanconcern.nl

Zwolle

  Emmawijk 7
  8011 CM Zwolle
T 038 – 711 4018
F 038 – 711 4019
E officezwolle@humanconcern.nl

Den Haag

  Emmapark 3
  2595 ES Den Haag
T 070 – 450 0494
F 084 - 836 2759
E info@humanconcern.nl